ای خاطره! خانه را چراغان کن!

khatereh

وقتی که دلم زابر ها خالی ست
وقتی که هوای دلکشِ باغم
چون چهره ی شادمانه ی شالی ست-
این شبزده را ستاره باران کن !

ای خاطره! با تو همنشینم من
آنگونه که آن ستاره ، با مهتاب.
شب، در همه شب که در، فروبندم
جُز با نفَسِ تو نیست، پیوندم.
یک بار دگر بیا مرا دریاب!

آب ست غزلسرای این خاک ست.
خاک ست ترانه خوانِ افلاک ست.

تو خاکِ منی! یگانه با من باش!
ای خاطره! ای ترانه! با من باش !

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)