کسی که خود در خانه شیشه ای نشسته است سنگ به طرف دیگران پرتاب نمیکند…؛ دولت اسرائیل بیش از هفتاد سال است که مرتب زن وبچه و کوچک وبزرگ فلسطینی ها را می کشد و عامل اصلی در بدبختی و آوارگی این مردمان با ریشه ای کهن در آن منطقه شده است. آنها افتخار می کنند که ثروتمند هستند و بنیانگذار جامعه ای دموکراتیک با تکنولوژی پیشرفته بوده و همینطور دارای زرادخانه اعلام نشده و مخفی هسته ای با صد ها کلاهک اتمی می باشند؛ تهدید بالقوه برای هر کشور که بخواهد بر علیه منافع آنان و دست درازیشان برای بزرگترکردن سرزمین اسراییل اقدامی انجام دهد. آنها باید برنده در هر جنگ کوچک و بزرگ باشند زیرا که بقول بنیان گذاران آن، اسراییل تحمل حتا یک شکست را نداشته و بدلیل کوچک بودنش به سرعت به فرو پاشی آن منجر می شود. دولتمردان اسرائیل به پشت گرمی و حمایت های امریکا و دیگر قدرت های جهان صنعتی طی ۶۰ سال اخیر از اجرای بیش از ۱۰۰ مصوبه و قطعنامه سازمان ملل متحد سر باز زده اند؛ و با این عمل به اراده و خواست اکثریت ملل جهان بی اعتنایی می کنند؛ چرا که آنها شاید بدنبال اسرائیل بزرگ طبق نظریه بن گوریون بنیانگذار اسرائیل

هستند. در اینجا به یکی از اولین قطعنامه های صادر شده در سازمان ملل توجه کنیم:
قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد که به طرح تقسیم فلسطین نیز موسوم است، قطعنامه‌ای است که در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ با ۳۳ رای موافق در برابر ۱۳ رای مخالف، یک غایب و ۱۰ ممتنع در مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب شده است.مطابق این قطعنامه سرزمین فلسطین به دو کشور عبری و فلسطینی تقسیم می‌شود و ۵۵ درصد اراضی سرزمین فلسطین به اسرائیل تعلق خواهد گرفت و همچنین مقرر شد شهر بیت‌المقدس (اورشلیم) نیز به صورت بین‌المللی اداره شود.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)