زندگی به ما می آموزد چطور داشته هایمان را ندید بگیریم و با نداشته هامان حسرت بخوریم. وقتی دوستی هست، نمی بینمش، نمی خوانیمش، نمی نویسیمش ولی همینکه می رود، انگار همه چیز می رود و تنها یک چیز می ماند حسرت، حسرت و حسرت.

این زندان چیز عجیبیست. یک تراژدی محض. از هرطرف که نگاهش کنی تنها یک تراژدی است. قهرمان داستان هیچوقت به پایان نمی رسد و همه چیز را با خود حبس میکند. انسان ها وقتی خوب درک می شوند که نباشند، که تنهایمان بگذارند و این حماقت بشر است که هیچگاه از داشته های خود محافظت نمی کند و آنها را نمی پرستد. ما گاهی فکر میکنیم همه چیز خوب است. شغل خوب، زندگی مناسب و… اما یک زمان و در یک لحظه یادش می افتد چه چیزهایی ندارد. چه کسانی را کم دارد که حال و احوالش را بپرسند و او تنها بگوید خوبم. عجیب تر از همه اینست که این حس درست زمانی می آید که احساس می کنی همه چیز طبق برنامه پیش می رود. ولی این نهیب درونی خیلی راحت همه چیز را بهم می ریزد. دوستانی که در زندان دارم کم نیستند. کم نیستند کسانی که از این کشور رفتند و ما را تنها گذاشتند. در نهایت نتیجه یکی است، از دست دادن سرمایه های زندگی، سرمایه خوب زندگی و این حسرتی جانکاه می آورد.

مریم شفیع پور

زندگی به ما می آموزد چطور داشته هایمان را ندید بگیریم و با نداشته هامان حسرت بخوریم. وقتی دوستی هست، نمی بینمش، نمی خوانیمش، نمی نویسیمش ولی همینکه می رود، انگار همه چیز می رود و تنها یک چیز می ماند حسرت، حسرت و حسرت.

این زندان چیز عجیبیست. یک تراژدی محض. از هرطرف که نگاهش کنی تنها یک تراژدی است. قهرمان داستان هیچوقت به پایان نمی رسد و همه چیز را با خود حبس میکند. انسان ها وقتی خوب درک می شوند که نباشند، که تنهایمان بگذارند و این حماقت بشر است که هیچگاه از داشته های خود محافظت نمی کند و آنها را نمی پرستد. ما گاهی فکر میکنیم همه چیز خوب است. شغل خوب، زندگی مناسب و… اما یک زمان و در یک لحظه یادش می افتد چه چیزهایی ندارد. چه کسانی را کم دارد که حال و احوالش را بپرسند و او تنها بگوید خوبم. عجیب تر از همه اینست که این حس درست زمانی می آید که احساس می کنی همه چیز طبق برنامه پیش می رود. ولی این نهیب درونی خیلی راحت همه چیز را بهم می ریزد. دوستانی که در زندان دارم کم نیستند. کم نیستند کسانی که از این کشور رفتند و ما را تنها گذاشتند. در نهایت نتیجه یکی است، از دست دادن سرمایه های زندگی، سرمایه خوب زندگی و این حسرتی جانکاه می آورد.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)