zarif+lozan

بیانیه لوزان-چای و مسایل حقوقی آن:

در پایان وقت اضافه مذاکرات لوزان جمهوری اسلامی و کشورهای 1+5 بیانیه لوزان-چای را به صورت مشترک صادر کردند. پذیرفتن یک چنین بیانیه ای در تاریخ صد ساله وزارت خارجه ایران بیسابقه است. بدون شک تنها مثال مشابه درتاریخ دویست سال گذشته، قرار داد ترکمان چای بین ایران و روسیه می باشد. از نقطه نظر حقوقی و با نگاهی ساده به این بیانیه میتوان اشکالات اساسی بیشماری در این بیانیه سراپا ضد ملی را مشاهده کرد.
مهمترین اشکالات اساسی درمورد این بیانیه به ترتیب عبارتند از:

1- دراین بیانیه مشخص نشده است چه کسی و یا سازمانی تعیین خواهد کرد که آیا ایران در 15 سال آینده به تعهداتش عمل کرده است یا خیر. این بدین مفهوم است که آمریکا و اروپا هر زمانی که خواستند می توانند مدعی شوند که ایران به تعهداتش عمل نکرده و مجددا به صورت یکجانبه تحریمها را اعمال کنند.

2- دراین بیانیه مشخص نشده است چرا کشورهای 1+5 هیچگونه همیاری مالی در این مورد نمیکنند و ملت ایران باید هزینه مالی تمامی این تعهدات را بپردازند. این هزینه ها شامل هزینه جمع آوری سانتریفوژها و انبار کردن و محافظت از آنها و همچنین هزینه جمع آوری تاسیسات آب سنگین اراک و تبدیل آن به آب سبک همگی بر دوش ملت ایران گذاشته شده است.

3- دراین بیانیه مشخص نشده است از چه منبع مالی، ملت ایران باید این هزینه ها را قرار است پرداخت نماید. آیا این هزینه ها به چهار یا پنج برابر ارزش واقعی آن از روی پولهای بلوکه شده ایران برداشت خواهد شد ویا از طریق فروش نفت ارزان به اروپا و آمریکا تامین خواهد شد.

اسباب کمال تعجب و شرمساری است که آقای ظریف و هیات مذاکره کننده جمهوری اسلامی از پرداختن به این نکات اساسی و اولیه که درهرگونه مذاکرات حقوقی مورد توجه قرار میگیرد چشم پوشی کرده و مثل همیشه مجددا از جیب خالی مردم ایران بذل و بخشش کرده اند.

با سپاس
دکتر بهمن جلدی – حقوقدان
مشاور و پژوهشگر مبانی و آموزش حقوق بشر

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)