​شمع را یا در جشن تولد کسی روشن می‌کنند یا ​در سوگ مرگ‌اش…

ما، در سوگ هفده هزار کودکی که در عراق و سوریه و فلسطین، بعد از سال‌های ۲۰۰۰ کشته شده‌اند روشن کردیم. بچه‌های افعانستان را هم فراموش نکردیم،حتا آماری از کشته‌هایشان هم وجود ندارد.
این روزها بیش از هر زمان دیگری یاد سال‌های جنگی می‌افتم که هم‌سن همین کودکان بودم که در طولانی‌ترین نبرد کلاسیک قرن بیستم، شانس آوردیم که زنده ماندیم و هم سن‌های فلسطینی من، چه بد شانس بودند که کشته شدند. شانس زنده بودن و بد شانسی مردن. این جهانی است که سیاست‌مداران ساخته‌‌اند. تازه آن‌ بچه‌های خوش‌شانسی که زنده مانده‌اند پدر و مادرشان مرده اند و امیدها و آرزوهاشان و همه چیزشان…
کاریش هم نمی‌شود کرد، ما هم درخت معجزه نیستیم تنها می‌‌توانیم در برابر کشتن آدم‌ها سکوت نکنیم، این تنها کاریست که می‌توانیم و دریغ‌اش نمی‌کنیم.

جمعه شب، ‍‍۱۰ مرداد ماه ۹۳
در پارک ملت شمع روشن کردیم
و شمع‌ها جلوی چشم ما سوختند
مثل زندگی هفده‌ هزار کودک خاورمیانه

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)