سطح تراز دریاچه ارومیه در اردیبهشت ۱۳۷۵ رقمی در حدود ۱۲۷۸.۵ متر را نشان می‌داد. شانزده سال و پنج ماه پس از آن تاریخ، آن رقم به ۱۲۷۰.۶۵ متر کاهش یافته است؛ یعنی نزدیک ۸ متر از ژرفای آب در دریاچه ارومیه کاسته شده و اینک تا نقطه صفر، یعنی ارتفاع ۱۲۶۷ متر، کمتر از ۳.۶۵ متر فاصله مانده است.

تصاویری را که ملاحظه می‌کنید، نمایشگر وضعیت امروز دریاچه ارومیه است که در بیستمین روز از مهرماه ۱۳۹۱ در سواحل باختری این دریاچه از شمال تا جنوب ثبت کرده‌ام.

امّا آنچه که برای نگارنده در طول این سفر غم‌انگیزتر از مرگ تدریجی دریاچه ارومیه بود، نگرانی مردم محلی از کاهش درآمدشان، از افزایش قیمت کارگر، از هزینه بالا برای کف شکنی چاه‌ها، از قیمت گزاف کود شیمیایی و از پوست کلفت شدن آفات در برابر سم‌های چینی موجود در بازار بود! آری … هیچ جا ندیدم که کسی دلش به حال این نگین فیروزه‌ای بسوزد و در ماتم از دست دادنش، آنقدر نگران باشد و دلش بلرزد که بخواهد شیوه معیشتی خود را تغییر دهد و فشار بر سرزمین را دست کم برای یک مدت کوتاه به کمینه رساند.

کشف دلیلش هم به نظرم چندان دشوار نیست، ما هیچ کاری برای همراهی و آگاهی مردم در حل این بحران نکرده‌ایم و فقط شعار داده‌ایم که یا همه چیز خوب خواهد شد و از زاب یا ارس آب خواهیم آورد و یا این که خشکسالی به پایان خواهد رسید و بغض آسمان دوباره بر ارومیه باریدن خواهد گرفت و اگر هم بغضش نترکید، با ابزارهایی روسی، ابرها را بارور کرده و بغضش را می‌ترکانیم.

 

عقب نشینی دریاچه در جوار محور ارومیه به سلماس در شمال باختری حوضه

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)