ملت بیمار

ملتى که نمى رقصد بیمار است .

” افلاطون ”

در خبرها أمده بود که شانزده میلیون ایرانى به اختلالات روانى دچار هستند !
این یک عدد بزرگ و تفکر برانگیز است .
به نظرم زمینه این بیمارى را بیشتر از اینکه در درون اجتماع جستجو کنیم ، باید در دل قوانین و قرارداد هاى مختلف که طى سى و پنج سال گذشته بر مردم تحمیل شده ، جستجو کرد .
وقتى شاد بودن حرام شد و عزا دارى ارزش و فضیلت یافت .
وقتى خنده به صورتى نا نوشته ممنوع شد و گریه بر ان برترى یافت .
وقتى جلوى موسیقى ، دیوارى بلند از احادیث و روایت در باب ناپسندی موسیقى کشیدند .
وقتى رقصیدن که به نظرم یکى از زیباترین هنرهاى بشر است حرام ولى ” قمه زنى ” به نوعى أزاد است !
در چنین مملکتى که اواز خواندن زنان ممنوع ولى وسط میدان شهر دار زدن یک نگون بخت مجاز است ، این که تعداد بیماران روانى و روحى کشور هنوز به پنجاه درصد نرسیده باید شکرگذار بود .
” أفلاطون ” ، خوب دانسته بود .
به راستى مردمى که نمى رقصند ، بیمارند . “

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)