images (3)ملتى كه نمى رقصد بيمار است .

” افلاطون ”

در خبرها أمده بود كه شانزده ميليون ايرانى به اختلالات روانى دچار هستند !
اين يك عدد بزرگ و تفكر برانگيز است .
به نظرم زمينه اين بيمارى را بيشتر از اينكه در درون اجتماع جستجو كنيم ، بايد در دل قوانين و قرارداد هاى مختلف كه طى سى و پنج سال گذشته بر مردم تحميل شده ، جستجو كرد .
وقتى شاد بودن حرام شد و عزا دارى ارزش و فضيلت يافت .
وقتى خنده به صورتى نا نوشته ممنوع شد و گريه بر ان برترى يافت .
وقتى جلوى موسيقى ، ديوارى بلند از احاديث و روايت در باب ناپسندی موسيقى كشيدند .
وقتى رقصيدن كه به نظرم يكى از زيباترين هنرهاى بشر است حرام ولى ” قمه زنى ” به نوعى أزاد است !
در چنين مملكتى كه اواز خواندن زنان ممنوع ولى وسط ميدان شهر دار زدن يك نگون بخت مجاز است ، اين كه تعداد بيماران روانى و روحى كشور هنوز به پنجاه درصد نرسيده بايد شكرگذار بود .
” أفلاطون ” ، خوب دانسته بود .
به راستى مردمى كه نمى رقصند ، بيمارند . “

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)