سکولار دمکراسی، از پایه های اش، عفو و گذشت است، خودش پایه همگرایی و تقویت همزیستی و تکثرگرایی، برای کسانی و گروهها حزبهایی که تغییر مرامنامه و مانیفست داده در سازگاری با ساختار حکومتی ای که موفق تر بوده، این امر مطلق نیست موفق تر، ممکن است انواع دمکراسی سکولار و لائیک، بعداز بهتر پدید آید. سکولار دمکراسی بجز معدودی اساسی و بنیادی، کلا ساختار تغییرپذیری مکرر در راستای تعالی و بالندگی از تمام جهات از مادی تا معنوی است.

به دلیل سرعت بالای تغییرات موقعیت و شرایط زمانی و مکانی، در زمینه گذشت و عفو نیز باید سریع باشد، نباید بیش از حد وسواس داشت، یعنی برای گذشت و عفو (که قطعا در اتفاقات روی داده، هیچ طرفی مطلقا بی تقصیر نیستند)، هرگز دو طرف و طرفهای بیشتر، که دارای سابقه دوستی و همکاری داشتند، چی چند- اغلب موارد اینها بر اثر سوءتفاهم و کسانی دنبال منفعت دیگری هستند و میخواهند در چهره دوست نمایی می آیند میان دوستان و همکارن و تا اعضای خانواده را اختلاف و دشمنی ایجاد کند- پس بازه زمانی اقدام به گذشت و عفو به روز و ساعت است است و نه ماهها و سالها!

شرایط عفو عمومی ساده است، توقف در نقطه ای کارهای آگاهانه و حتا ناآگاهانه علیه منافع عمومی/همگانی، و اگر هم منفعتی دارد، دیگر طمع نکند، بیش خواهی، آن به اندازه چندین نسل ذخیره کرده، ادامه دادن، نوعی شبه بیماری روانی است، شبه بیماری که نوعی لذت تخذیری است از بیش خواهی در زمینه های قدرت و ثروت و موقعیت، پس باید خود تربیتی کنید و خودسازی کنید آنهایی در این حد توان شعورمندی و معرفتی نیست، مخالفت و عدم حمایت از امر واضح و ضروری فقرزدایی و مرفه سازی تمامی مردمان ایران، از هر نوع تبار و رنگ و عقیده، همگی به شرط جهان شمولی شهروندی-تبعه بودن ایرانی- حق استفاده برابر از ثروت مشاع همگانی و عمومی است، حالا یکی اسم این را ملی میگذارند، ممکن اسامی دیگر بگویند به این معنی هیچ تضادی ندارد با هویت طلبی دیگران، هر چند برای جلوگیری از سوءتفاهمف تا جایی میشود از کرابرد وازگان اختلاف افکنی نکنند. تا مفاهیم بازتعریف درست شود.

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)