من با شعار «جنگ نمیخواهیم» به شکلی که مسئولیت آغاز جنگ را نادیده بگیرد، موافق نیستم؛ زیرا از دیدگاه من، ایران آغازگر جنگ نبوده است. اگر قرار است صلحی برقرار شود، این صلح باید بر پایه عدالت، حقوق بینالملل و تأمین حقوق و منافع ملی ایران باشد، نه صرفاً توقف درگیریها.
از این منظر، اولویتهای هرگونه توافق برای پایان جنگ باید به ترتیب زیر باشد:
۱. پذیرش مسئولیت تجاوز و پیامدهای جنگ از سوی آغازگر آن و جبران کامل خسارتهای وارده به ایران، مطابق حقوق بینالملل.
۲. رفع کامل، مؤثر و دائمی همه تحریمهای اقتصادی، مالی و بانکی علیه ایران.
۳. احترام کامل به استقلال، حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و حق تعیین سرنوشت مردم ایران و خودداری از هرگونه مداخله در امور داخلی کشور.
۴. قطع هرگونه حمایت مالی، سیاسی، امنیتی، نظامی و رسانهای از گروهها و افرادی که در جهت بیثباتسازی یا تجزیه ایران فعالیت میکنند.
۵. به رسمیت شناختن حق ایران برای بهرهمندی از فناوری وانرژی هستهای صلحآمیز، از جمله غنیسازی اورانیوم، درچارچوب معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT)، مقررات آژانس بینالمللی انرژی اتمی و سایر قواعد حقوق بینالملل.
۶. احترام به حقوق و منافعایران در حفاظت از امنیت و کنترل تنگه هرمز و خلیج فارس
۷. خروج نیروهای نظامی اسرائیل از غزه و جنوب لبنان، مطابق حقوق بینالملل و قطعنامههای مربوط سازمان ملل متحد.
۸. پایان دادن به حضور، فعالیت و هرگونه همکاری نظامی و اطلاعاتی اسرائیل در کشورهای همسایه ایران، از جمله جمهوری آذربایجان، در مواردی که امنیت و منافع ملی ایران را تهدید میکند، و جلوگیری از استفاده از خاک کشورهای همسایه برای هرگونه اقدام خصمانه علیه ایران.
۹. کاهش تنشهای نظامی، برچیدن پایگاهها و استقرار نیروهای نظامی خارجی که امنیت و منافع ملی ایران را تهدید میکنند و خودداری از استقرار نیروها و تجهیزات نظامی تهاجمی در پیرامون مرزهای ایران.
تنها صلحی پایدار و عادلانه خواهد بود که بر پایه عدالت، احترام به حقوق بینالملل، عدم مداخله در امور داخلی کشورها، رعایت حقوق ملتها و تأمین حقوق و منافع مشروع ملت ایران استوار باشد.
جمال صفری
۲۳ژوئیه ۲۰۲۶
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.