یکی از مهم‌ترین تحولات سال‌های اخیر در راستای سرکوب دانشجویان، گسترش نقش حراست و نهادهای امنیتی در پرونده‌های دانشجویی است. در بسیاری از موارد، گزارش‌های حراست مبنای تشکیل پرونده‌های انضباطی قرار گرفته است

کانون حقوق بشر ایران، چهارشنبه ۲۰ خردادماه ۱۴۰۵ – اعتراضات دانشجویی در سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ با موجی گسترده از احضار، تعلیق، اخراج و پرونده‌سازی‌های انضباطی و امنیتی مواجه شد. بررسی گزارش‌های منتشرشده از دانشگاه‌های تهران، شریف، علم و صنعت، بهشتی و بیرجند نشان می‌دهد که سرکوب دانشجویان دیگر به چند فعال شناخته‌شده محدود نیست و به سیاستی فراگیر برای کنترل فضای دانشگاه تبدیل شده است.

آنچه این روند را به یک مسئله جدی حقوق بشری تبدیل می‌کند، صرفاً تعداد دانشجویان تحت فشار نیست، بلکه فاصله آشکار میان مقررات رسمی دانشگاهی و عملکرد عملی نهادهای مسئول است. بسیاری از اقداماتی که در جهت سرکوب دانشجویان صورت گرفته، حتی با آیین‌نامه‌های داخلی موجود نیز مغایرت دارد.

از پرونده انضباطی تا پرونده امنیتی؛ تشدید سرکوب دانشجویان در دانشگاه‌های ایران

سرکوب دانشجویان معترض؛ از ممنوع‌الورودی تا اخراج از دانشگاه

در ماه‌های اخیر، فشار وسرکوب دانشجویان معترض در دانشگاه‌های کشور ابعاد تازه‌ای پیدا کرده و از تشکیل پرونده‌های انضباطی فراتر رفته است. تازه‌ترین گزارش‌ها از دانشگاه خواجه‌نصیر نشان می‌دهد که پنج دانشجو که پیش‌تر به دلیل فعالیت‌های اعتراضی و صنفی با پرونده‌های انضباطی روبه‌رو شده بودند، اکنون با ممانعت فیزیکی از ورود به دانشگاه مواجه شده‌اند. این دانشجویان پیش از این نیز از خوابگاه محروم شده و بخشی از خدمات آموزشی و رفاهی آنان قطع شده بود.

گزارش‌های منتشر شد از سرکوب دانشجویان، حاکی است که با وجود پایان دوره محرومیت‌های اعلام‌شده، محدودیت‌ها همچنان ادامه دارد و در مواردی بدون صدور حکم جدید، از ورود دانشجویان به دانشگاه جلوگیری می‌شود. از دی‌ماه ۱۴۰۴ تاکنون دست‌کم ۱۰ تا ۱۵ دانشجو در این دانشگاه با ممنوع‌الورودی مواجه شده‌اند؛ برخی از آنان حتی بدون آنکه به کمیته انضباطی احضار شده باشند.

همزمان، رضا دالمن، دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر، با وجود تبرئه در مراجع قضایی، از سوی شورای انضباطی دانشگاه به اخراج و محرومیت از تحصیل در تمامی دانشگاه‌های کشور به مدت چهار سال محکوم شده است. مجموعه این اقدامات نشان می‌دهد که برخوردهای انضباطی و محرومیت‌های آموزشی به ابزاری برای سرکوب دانشجویان و خاموش کردن صدای معترضان و محدود کردن فعالیت‌های صنفی و مدنی در دانشگاه‌ها تبدیل شده است….ادامه مطلب

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)