چرا بخشی از جریانهای سیاسی امروز، به جای نقد استبداد تاریخی ایران، درگیر «محاکمه و توبهخواهی از ۵۷ دی ها» شدهاند؟
نزاع امروز ما فقط بر سر تاریخ نیست؛ بر سر کنترل «تخیل سیاسی» است.در این ویدیو نشان میدهیم چگونه «حسرت گذشته» میتواند به یک ابزار سیاسی تبدیل شود. ابزاری برای ساختن یک تصویر ایدئولوژیک از گذشته، با حذف بخشهای مزاحم و پیچیده تاریخ.
با تکیه بر سوتلانا بویم توضیح میدهیم نوستالژی چگونه از احساس شخصی به پروژه سیاسی تبدیل میشود؛با موریس هالبواکس و پل ریکور سراغ سازوکار ساخت حافظه جمعی و سیاست فراموشی میرویم؛و در نهایت با رنه ژیرار و ارنست بلوخ نشان میدهیم سیاست چگونه میان «قربانیسازی» و تقابل «آرمان آینده / حسرت گذشته» گیر میافتد.
این ویدیو درباره یک سؤال ساده نیست:
بلکه درباره این است که چه کسی حق دارد گذشته را تعریف کند و چه کسی باید حذف شود تا آن روایت ساخته شود.
https://www.youtube.com/watch?v=Z36RVWKm5gM&t=1s
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.