گواه زندگی، هشدار آینده
موسی اکرمی
۱
در روزگاری که خشونت
بهتدریج عادی میشود
و جان انسانها در هیاهوی قدرت و تقابل رنگ میبازد،
سکوت
نه نشانهی خِرَد است
و نه بیطرفی اخلاقی.
۲
ما سوگوار جانهائی هستیم
که میتوانستند زندگی کنند،
و نگران آیندهئی
که از انباشت رنج، خشم و تحقیر،
هر دم ناامنتر و تهیتر میشود.
۳
هیچ نظمی،
هیچ قدرتی،
و هیچ تهدیدی
– داخلی یا خارجی –
مجوز بیاعتنایی به کرامت ذاتی انسان نیست.
۴
جنگ،
سرکوب،
و خاموشسازی اعتراض،
هر یک به زبانی متفاوت،
ما را به یک بنبست مشترک میبرند:
فرسایش سرمایه های انسانی، اخلاقی و تاریخی یک ملّت.
۵
مسئولیت امروز ما،
نه تشدید کینه و نفرت،
بلکه پاسداری از زندگی،
کاستن از خشونت،
و گشودن افقهائی است
که آینده را همچنان ممکن می سازند.
۶
این سخن نه از موضع قدرت است
و نه از موضع ترس؛
بلکه از موضع وجدانِ انسانی است
که نمیخواهد فردا،
در برابر تاریخ و خویشتن،
شرمسار بماند.
شنبه هجدهم بهمن ماه ۱۴۰۴، هفتم فوریهی ۲۰۲۶
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.