جمهوری اسلامی دشمن صلح جهانی و عامل اصلی بیعدالتی، سرکوب و فقدان آزادی در ایران است. تجربه چند دهه گذشته نشان داده که جامعه جهانی و مردم ایران بهتنهایی توان مقابله با این حکومت پیچیده، ایدئولوژیک و تا دندان مسلح را ندارند. امروز اما در موقعیتی استثنایی قرار داریم: مبارزات مردم ایران با تضاد و تقابل جدی جهان با جمهوری اسلامی همزمان و همراستا شده است.
انقلاب کنونی از انباشت سالها محرومیت و مقاومت تغذیه میکند؛ از مبارزات اقوام مختلف ایرانی—کرد، بلوچ، ترک، عرب و دیگران—و نیز از تجربه جنبشهای پیشین مانند جنبش اصلاحات، جنبش سبز، اعتراضات ۹۶ و ۹۸ و جنبش «زن، زندگی، آزادی». اگر آن جنبشها به نتیجه رسیده بودند، امروز نیازی به این مرحله از مبارزه نبود.
اما چرا آن جنبشها به ثمر نرسیدند؟ یکی از دلایل مهم، نبود حمایت واقعی و مؤثر بینالمللی بود. نمونه روشن آن جنبش سبز و نوع برخورد دولت اوباما است که عملاً مردم را تنها گذاشت.
پیامهای اخیر ترامپ برای بسیاری از مردم این امید را ایجاد کرد که این بار تنها نیستند. اگر این وعدهها عملی نشود، ناامیدی گستردهای ایجاد خواهد شد و اگر اقدامها با تأخیر صورت گیرد، هزینه آن مستقیماً با جان و زندگی مردم پرداخت میشود.
برخی هرگونه دخالت خارجی را معادل تجربه تلخ ۲۸ مرداد میدانند؛ زمانی که دولت ملی وجود داشت و آمریکا با کودتا آن را سرنگون کرد. بله، باید هوشیار بود و از تکرار آن فاجعه جلوگیری کرد، اما تاریخ دقیقاً تکرار نمیشود. نه شرایط جهان امروز همان شرایط گذشته است و نه مردم ایران، مردم کماطلاع دهه ۳۰ هستند. سطح آگاهی ملی امروز میتواند سد محکمی در برابر تکرار آن تجربه باشد.
یک دگم نادرست نیز وجود دارد که میگوید «خارجی بد است و داخلی بهتر». این گزاره نه منطقی است و نه اخلاقی. آیا خامنهای صرفاً چون «داخلی» است، از هر رهبر خارجی بهتر است؟ آیا باید اجازه داد او با حمایت چین و روسیه مردم ایران را سرکوب و قتلعام کند، فقط به این دلیل که دخالت خارجی را خط قرمز میدانیم؟
برخی از مخالفان حکومت در اینجا دچار خطای جدی منطقی و اخلاقی شدهاند: در برابر چشمان آنها مردم کشته میشوند، اما نه خودشان توان جلوگیری از این کشتار را دارند و نه حاضرند اجازه دهند حمایت خارجی مانع آن شود. حمایت خارجی از جنبش مردم تفاوت ماهوی با کودتا و تحمیل حاکمیت دارد. دفاع از جان مردم، تعیین حاکم آینده نیست.
این گروه منتقد از «منافع ملی» سخن میگویند؛ اما کدام منفعت ملی بالاتر از جلوگیری از قتلعام مردم است؟ تقلیل حمایت خارجی به اقداماتی نمادین مانند ارسال اینترنت ماهوارهای برای صرفاً ثبت آمار کشتار، نه کافی است و نه اخلاقی. مردم ایران به حمایت واقعی، مؤثر و بازدارنده نیاز دارند.
محسن مخملباف
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.