مرگ خوب است اما برای همسایه!
هواداران کومله در فضای مجازی از آن دسته هستند که بیشترین تهمت ها را به حرکت آپویی می زنند. بر کسی پوشیده نیست که بزرگترین و البته مضحک ترین این اتهامات همکاری با رژیم ملاهاست آن هم در حالی که این حرکت بیشترین شهید و زندانی را در روژهلات داشته است. این بحثی نیست که بخواهیم به آن افتخار کنیم چرا که هر خونی که از یک مبارز آزادی به زمین می ریزد خسارتی است که به سادگی جبران نمی پذیرد اما خود این موضوع گواه این است که جنبش آپویی در روژهلات چقدر فعال است و رژیم ایران چقدر از این جنبش کینه به دل دارد. اما متاسفانه این دسته از هواداران احزاب کلاسیک چشم خود را به واقعیات می بندند و یک سری مسائل را طوطی وار تکرار می کنند. تقصیر اصلی از جانب رهبران آنهاست که سیاست را تک بعدی می بینند و به همین گونه هم به آن را به هوادارانشان آموخته اند.
به گواه تاریخ ایده های مطلق در سیاست راه به جایی نمی برند چون از یک مقطعی به بعد از آنجا که برخی فاکتورها از دستت خارج می شود مجبور به انکار واقعیت و همچنین دو رویی می شوی همان بلایی که شوروی دچارش بود امروز جمهوری اسلامی و البته در نتیجه بسیاری از مخالفانش دچارش هستند. صحنه ی عمل با شعار متفاوت است یعنی در جای خودش باید بجنگی و در جایی هم که لازم به مذاکره است مذاکره کنی. جنبش آپویی نه فقط در روژهلات بلکه در تمام کوردستان از آنجا که خود را پیشاهنگ خلق کورد می داند برای تامین منافع خلق کورد هیچ ظرفیتی را نادیده نمی گیرد گواهش هم روژاوا و همکاری همزمان با امریکا و همچنین نیروهای روسی جهت عقب راندن داعش و تامین امنیت خلق است با اینکه در دید سنتی این دو نیرو ضد هم فرض می شوند اما این همکاری ها تبدیل به مدل موفقی شد که نتیجه ی مطلوب هم از آن به دست آمد.
البته کومله هم به این موارد آگاه است و حتی در عمل هم این اصول را اجرا می کند اما از اخلاق به دور است که با دو رویی در شعار بخواهیم این بدیهیات مبارزه ی سیاسی را انکار کنیم و به رقیب سیاسی خود هم بابت همین موضوعات تهمت بزنیم. باور ندارم کسی در کوردستان باشد که از لغو حکم اعدام شریفه محمدی ناراحت بشود و امیدوار نباشد که در ادامه هم راه حلی پیدا شود تا در روند قضایی حتی حبس ابد او هم بشکند و آزادی او را ببیند. اما نگاه به زندانیان سیاسی و تلاش برای آزادی آنها را نباید حزبی کرد هر تلاشی از هر جانبی برای لغو حکم تمام زندانیان سیاسی روژهلات باید با دید مثبت نگریسته شود و تلاش برای رقابت منفی و اتهام زدن به یکدیگر در این مورد غیرسازنده خواهد بود.
معیار وطن پرستی نه به داشتن لشگر فحاش در شبکه های اجتماعی است نه به متعصب تر نشان دادن خود روی روشها و ابزارها! همان ذهنیتی که برای شکستن حکم شریفه محمدی تلاش کرد اگر برای پخشان عزیزی ها تلاش نکند و یا در صورتی که اتفاق افتاد خوشحال نشود یعنی دغدغه ی کوردستان را ندارد و صرفا سنگ خودش و منافعش را به سینه میزند. روی این موضوعات تفرقه داشتن اتفاقا بیشتر به نفع رژیم ایران خواهد بود تا خود مذاکره کردن. تابوهای بی مورد قطعا به بقای رژیم کمک بیشتری می کنند چرا که هم دست سیاست ورزان را در استفاده از ابزارها می بندند و هم نتیجتا با توجه به تفاوت در زمین واقعیت، احزاب را به سمت دو رویی سوق می دهند که رفته رفته با توجه به اینکه در دنیای امروز هیچ چیز پنهان نمی ماند از محبوبیت آنها نزد هواداران خودشان نیز می کاهد که دقیقا همان چیزیست که رژیم می خواهد. حقیقت این است مادامی که نگاه ما ملی نشود و به دنبال صرفا منافع حزبی در سیاست باشیم در به روی همین پاشنه می چرخد و در وضعیتی گیر می کنیم که احزاب کلاسیک در روژهلات به وجود آورده اند و امروز هم به تداوم آن کمک می کنند!
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.