عنوان آلبوم
گفتوگوی موج سینوسی سیاه، پردهٔ اول
اثر: کسری فریدی، سهراب فریدی، حسام جعفری
یادداشتهای آلبوم
به قلم
کسری فریدی
بیانیهٔ پستاورینتالیسم:
…ما «بهعنوان یک جامعه» بر این باوریم که هر گفتوگویی با صدای باس آغاز میشود. میتوانیم به یک خط باس و موجهای سینوسی از منظرهای گوناگون بنگریم: همچون پدیدههای فیزیکی، همچون نشانهها، و همچون عاملانی گفتوگومند در یک میدان صوتی.
در مطالعات و پژوهشهایم، میخائیل باختین را مرتبطترین متفکر فلسفی در باب گفتوگو یافتم. دو منبع اصلی که فهم من را شکل دادهاند عبارتاند از: Dialogue, Dialectic and Boundary Learning نوشتهٔ پیتر رول، و Dialogism نوشتهٔ مایکل هولکویست. باختین مینویسد:
«در این گفتوگو، انسان تماماً و در سراسر زندگیاش مشارکت میکند: با چشمها، لبها، دستها، جان، روح، با تمام بدن و کردارهای خویش.» (Bakhtin, 1984a, p. 293)
پس، «تمام زندگی» یک صدا چیست؟ در کار با صدای موسیقایی، ویژگیهای بنیادی موجهای صوتی — فرکانس، دامنه و طنین (که با شکل موج تغییر میکند) — را به مفهوم گفتوگوی زیسته و متجسم پیوند میزنم. برای هر صحنه، یک پارتیتور پیوست کردهام؛ این پارتیتورها همانند نقشهاند و بردار زمانیای را در خود دارند که من در قطعات الکترونیک از آن استفاده میکنم.
صحنهٔ نخست
باختین و فریره، گفتوگوی اصیل را در برابر ضدگفتوگو ــ تکگویی یا ضدگفتوگو ــ قرار میدهند: رابطهای عمودی و غیراصیل که ارتباط برقرار نمیکند بلکه اعلامیه صادر میسازد. در صحنهٔ نخست، موج سینوسی منزوی است؛ نه با صداهای دیگر گفتوگو میکند و نه با خود. این حرکت نمایانگر ضدگفتوگوست: سکوتهای ناگهانی، اغتشاشهای مخرب و نوسانات دامنه و فرکانس، و دگرگونیهای شکل موج که هر امکان گفتوگو را قطع میکنند.
صحنهٔ دوم
در اینجا، موج سینوسی آغاز به گفتوگو با خویشتن میکند. «زندگی بهواسطهٔ ذات خود گفتوگومند است.» (Bakhtin, 1984, p. 293) طبیعت ذاتی صدا، هارمونیکهای طبیعی آن و شکل موج سینوسی، نخستین همسخن او میشوند. فرکانس مرکزی در جستوجوی هارمونیکهای طبیعی خود در میان زنجیرهای از جزئیاتِ معتدلشده (well-tempered partials) است؛ این تعاملات همچون گفتوگویی خودبازتاب عمل میکنند. این حرکت تفاوتهای میان هارمونیکهای طبیعی و هارمونیکهای معتدلشده را بازمییابد و آن تفاوتها را همچون کنشهای گفتاری مینگرد. صحنهٔ دوم با تبادل با هارمونیک یازدهمِ فرکانس مرکزی به اوج میرسد، هارمونیکی که بهخاطر بیشترین فاصله میان فرکانس طبیعی و تقریبِ معتدلشده انتخاب شده است.
صحنهٔ سوم
در حرکت سوم، گفتوگو میان هارمونیکهای اصیل (طبیعی) و همتایان معتدلشان ادامه مییابد، اما این بار نه تنها بر هارمونیک یازدهم متمرکز است بلکه سراسر طیف شنیداری را دربر میگیرد. در فرایند سنتز، محتوا را تا ۸۰ کیلوهرتز در دامنههای بسیار پایین گسترش دادم تا تعاملهایی فراتر از بازهٔ مرسوم ممکن گردد. از طریق این تبادلات، سری هارمونیکهای فرکانس مرکزی تدریجاً دوباره فعال میشوند و تا پایان حرکت، جزئیات طیفی در گفتوگویی جمعی شرکت میکنند که فرکانس مرکزی را بازتولید میسازد.
https://postorientalism.bandcamp.com/album/dialogue-of-black-sine-wave-act-i
نظرات
رویکرد جالبی بود. مشتاق شدم کار شما را بشنوم.
شنبه, ۲۶ام مهر, ۱۴۰۴