کشف ابرسیاهچاله «نعل اسب کیهانی»: حد و مرز کیهان در برابر چشم دانشمندان
اخترشناسان بهتازگی بزرگترین سیاهچاله تأییدشده را کشف کردهاند. این سیاهچاله عظیم در قلب ساختاری به نام «نعل اسب کیهانی» قرار دارد. با جرم شگفتانگیز ۳۵ میلیارد برابر خورشید، این سیاهچاله یکی از سنگینترین اجرام کیهان است. کشف این سیاهچاله میتواند درک ما را از چگونگی شکلگیری این هیولاهای کیهانی متحول کند.
در ادامه، به بررسی دقیقتر ویژگیهای این سیاهچاله و اهمیت آن در علم اخترشناسی میپردازیم.
دانشمندان موفق به شناسایی یک سیاهچاله فوقسنگین شدهاند. این سیاهچاله میتواند در دسته سنگینترین اجرام کیهان قرار گیرد. جرم این سیاهچاله معادل ۳۵ میلیارد خورشید برآورد شده است.
این سیاهچاله در قلب ساختار «نعل اسب کیهانی» پنهان شده است. جرم آن به بالاترین حدی میرسد که فیزیک برای سیاهچالهها متصور است. وزن این سیاهچاله حدود ۱۰ هزار برابر سنگینتر از سیاهچاله مرکز کهکشان راه شیری است.
سیاهچاله منطقهای فضایی با گرانش فوقالعاده شدید است. این گرانش حتی نور را نیز به دام میاندازد. «نعل اسب کیهانی» ساختاری فضایی بسیار شگفتانگیز است.
این ساختار در سال ۲۰۰۷ توسط تلسکوپ هابل کشف شد. فاصله آن از زمین حدود ۵.۶ میلیارد سال نوری است. در مرکز این ساختار، کهکشانی عظیم به نام الآرجی ۷۵۷-۳ قرار دارد.
جرم این کهکشان صد برابر کهکشان راه شیری است. یک حلقه آبی ناقص اطراف این کهکشان دیده میشود. این حلقه در واقع نور یک کهکشان بسیار دورتر است.
نور آن به دلیل گرانش شدید کهکشان مرکزی خمیده و کشیده شده است. این پدیده «عدسی گرانشی» نامیده میشود.
کارلوس روبرتو ده ملو-کارنیرو دانشجوی دکترا در برزیل است. او نویسنده اصلی این تحقیق در زمینه ماده تاریک است. او در حین بررسی این ساختار، نشانههای یک سیاهچاله را یافت.
او و همکارانش از دو روش برای تخمین جرم سیاهچاله استفاده کردند. روش اول بررسی سرعت حرکت ستارگان در کهکشان بود. روش دوم تحلیل خمیدگی نور در حلقه نعل اسب بود.
پیشروی به سوی سیاهچالههای فراغولآسا
با ترکیب این دو روش، جرم این سیاهچاله با دقتی بیسابقه محاسبه شد.
توماس کولت، استاد اخترفیزیک بریتانیایی، نویسنده دیگر مقاله است. او میگوید این روش دوگانه به اطمینان از وجود این سیاهچاله افزود. او تأکید کرد که با این دو اندازهگیری، میتوان از وجود سیاهچاله مطمئن بود.
در نجوم، نامهایی مانند «تون ۶۱۸» رکورددار هستند. «تون ۶۱۸» یک سیاهچاله با جرمی معادل ۶۶ میلیارد خورشید است.
اما پژوهشگران پورتسموث یک نکته مهم را یادآور میشوند. فاصله بیش از ۱۰ میلیارد سال نوری «تون ۶۱۸»، برآوردها را نامطمئن میکند.
در مقابل، «نعل اسب کیهانی» فاصله کمتری از زمین دارد. دادههای رصدی آن نیز واضحتر هستند. این سیاهچاله اکنون مدعی عنوان بزرگترین سیاهچاله تأییدشده است.
این تحقیق با دادههای تلسکوپ هابل در سال ۲۰۱۴ انجام شد. همچنین از دادههای رصدخانه شیلی در سال ۲۰۱۷ استفاده شده است. جرم این سیاهچاله ۱۰ هزار برابر سیاهچاله مرکزی راه شیری است.
پژوهشگران میگویند چنین جرمی احتمالاً نتیجه ادغام چندین سیاهچاله بوده است. این ادغام پس از برخورد کهکشانهای میزبان آنها رخ داده است.
ده ملو-کارنیرو میگوید این کشف بسیار مهم است. این کشف به درک بهتر شکلگیری سیاهچالههای غولآسا کمک میکند. این روش راه جدیدی برای شناسایی سیاهچالههای خفته نیز باز میکند.
سیاهچالههای خفته مادهای به درون خود نمیکشند. این نوع سیاهچالهها تابش پرانرژی نیز ندارند.
پریاموادا ناتاراجان، اخترفیزیکدان نظری دانشگاه ییل است. او اصطلاح «سیاهچاله فراغولآسا» را در سال ۲۰۰۹ ابداع کرد. او از این کشف هیجانزده است اما شگفتزده نیست. او توضیح میدهد که مدلهای آنها پیشبینی چنین اجرامی را کرده بودند.
ناتاراجان دو مسیر اصلی برای رشد سیاهچالهها را شرح میدهد. مسیر اول ادغامهای پیدرپی کهکشانها است. مسیر دوم تغذیه مداوم از گازهای پیرامونی است.
۱۹۳۰+۱۱۴۸SDSS J در دو روز، جرمی معادل خورشید را میبلعد!
او معتقد است روش جدید یک ابزار نیرومند است. این روش برای یافتن و سنجش این غولهای کیهانی کارآمد است. او پیشنهاد میدهد که باید به دنبال ساختارهای مشابه بیشتری بود.
پژوهشگران میگویند این تنها بخشی از یک معمای بزرگتر است. این معما به درک چگونگی تولد و تحول سیاهچالهها در کیهان مربوط است. این کشف اطلاعات ارزشمندی درباره تکامل کیهانی ارائه میدهد.
این یافته فرصتهای جدیدی برای پژوهشهای آینده فراهم میکند. شناخت سیاهچالهها به درک ما از جهان هستی کمک میکند.
این سیاهچاله نمونهای عالی برای بررسی است. با این کشف، مرزهای دانش ما از سیاهچالهها فراتر رفته است. تحقیقات بیشتر بر روی این سیاهچاله میتواند اسرار بیشتری را فاش کند.
این سیاهچاله یکی از شگفتانگیزترین کشفیات اخیر است. سیاهچالههای بزرگ همچنان موضوعی جذاب برای اخترشناسان هستند.
کشف این سیاهچاله نه تنها به دلیل اندازه آن، بلکه به خاطر روش نوآورانه کشف آن، توجه زیادی را به خود جلب کرده است.
این روش که از عدسیهای گرانشی برای سنجش جرم یک سیاهچاله استفاده میکند، برای اولین بار به صورت ترکیبی با روشهای سنتی (مانند بررسی سرعت ستارگان) به کار گرفته شد. این تکنیک جدید میتواند ابزاری قدرتمند برای کشف سایر سیاهچالههای عظیم در کیهان باشد.
سیاهچالههای فوقعظیم مانند این سیاهچاله معمولاً در مراکز کهکشانهای بزرگ قرار دارند و نقشی کلیدی در تکامل کهکشانهای میزبان خود ایفا میکنند.
با این حال، دانشمندان هنوز در مورد چگونگی رسیدن آنها به چنین ابعاد عظیمی مطمئن نیستند. نظریهها شامل بلعیدن مقادیر زیادی گاز و غبار یا ادغام با سیاهچالههای دیگر است.
این سیاهچاله که به عنوان ۱۹۳۰+۱۱۴۸SDSS J شناخته میشود، به دلیل سرعت خیرهکننده بلعیدن مواد نیز مورد توجه قرار گرفته است. پژوهشها نشان میدهد که این سیاهچاله به طور فعال در حال تغذیه است، به گونهای که هر دو روز یک بار جرمی معادل خورشید را میبلعد.
[سیاهچاله ای با جرم ۳۰میلیارد برابر خورشید کشف شد!]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.