نویسنده: دکتر زانا صادقی – مدیر اجرایی و مدیر روابط بینالملل دیدبان حقوق بشر کردستان ایران
در ادبیات جهانی پیرامون مبارزات سیاسی کردها، گروههایی نظیر پژاک (حزب حیات آزاد کردستان) – شاخه ایرانی پ.ک.ک (حزب کارگران کردستان) – و همچنین گروه پاک (حزب آزادی کردستان) که از حمایت برخی نهادهای حکومت اقلیم کردستان برخوردار است، اغلب خود را مبارزانی برای آزادی و عدالت معرفی میکنند. اما پشت این شعارهای انقلابی، واقعیتی تلخ و نگرانکننده پنهان است: نقض سازمانیافته و سیستماتیک حقوق بشر، بهویژه در دو حوزه حساس؛ استفاده از کودکان در درگیریهای مسلحانه، و اعمال خشونت فیزیکی، روانی و جنسی علیه زنان و دختران.
دیدبان حقوق بشر کردستان ایران، بهعنوان نهادی مستندکننده تخلفات حقوق بشری در مناطق کردنشین ایران، موارد متعددی از این نقضها را با مدارک و شواهد موثق ثبت کرده است. این مستندات در وبسایت رسمی سازمان به نشانی:
www.ikhrw.com/en
برای عموم قابل دسترسی است.
مطابق با ماده ۳۸ «کنوانسیون حقوق کودک» و «پروتکل اختیاری در مورد مشارکت کودکان در درگیریهای مسلحانه»، استفاده از افراد زیر ۱۸ سال در جنگ ممنوع است. با این حال، پژاک و همپیمانان آن از جمله پاک، بارها از این اصول تخطی کردهاند. شواهد ما نشان میدهد که کودکانی بین ۱۲ تا ۱۶ سال، پس از شستوشوی ذهنی، به کمپهای نظامی منتقل و در عملیاتها بهکار گرفته شدهاند. بسیاری از آنها بهگفته خود این گروهها کشته شدهاند، اما بهدلیل نبود اطلاعات دقیق و عدم شفافیت، این موارد مصداق ناپدیدسازی اجباری نیز هستند.
این اقدامات نهتنها آینده کودکان را نابود کرده، بلکه آنان را دچار آسیبهای جبرانناپذیر روانی کرده است که در زمره جنایات علیه بشریت محسوب میشود.
ادعای پژاک و پاک مبنی بر حمایت از حقوق زنان، در عمل با شواهد میدانی ما در تضاد است. شهادتهای اعضای جداشده، خانوادهها و نجاتیافتگان، حاکی از کنترل اجباری، تنبیه فیزیکی و خشونت جنسی علیه زنان و دختران عضو این گروههاست.
این اعمال صریحاً با مفاد «کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW)» و «قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت سازمان ملل» در تضاد است. سوءاستفاده از گفتمان برابریخواهی برای پنهانسازی خشونتهای ساختاری، نشانگر انحراف ایدئولوژیک خطرناکی است.
در پی فشارهای بینالمللی و مستندسازیهای سازمان ما، این گروهها ناگزیر شدند تعهدنامههای کتبی مبنی بر توقف استفاده از کودکان و اعمال خشونت علیه زنان به برخی نهادهای بینالمللی ارائه کنند. این اعترافات، هم تأییدی بر وقوع تخلفات پیشین است و هم با توجه به ادامه رفتارها پس از این تعهدات، نشانگر بیپاسخماندن مسئولیتپذیری آنهاست. ما معتقدیم که پرونده این جنایات باید به دادگاه کیفری بینالمللی ارجاع شود.
بهنظر میرسد اختلافات سیاسی میان دولتهای غربی و جمهوری اسلامی ایران، به این گروههای فرصتطلب امکان داده تا خود را پشت نقاب «اپوزیسیون» پنهان کنند، در حالی که عملاً به جنایات خود ادامه میدهند.
ایالات متحده و اتحادیه اروپا، پژاک و پ.ک.ک را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دادهاند. با این حال، رهبران این گروهها در اروپا و آمریکا آزادانه فعالیت میکنند؛ دفاتر رسمی دارند، رسانه راهاندازی کردهاند و کمکهای مالی جمعآوری میکنند. گزارش اخیر دولت آلمان نیز این فعالیتها را تهدیدی برای امنیت ملی این کشور ارزیابی کرده است.
این تناقض آشکار میان «برچسب قانونی» و «آزادی عملی»، اعتبار نظام جهانی حقوق بشر و مبارزه با تروریسم را به چالش میکشد.
حقوق کودکان و زنان، خط قرمزهای جهانی هستند؛ و تخطی از آن، باید بدون ملاحظات سیاسی و ایدئولوژیک محکوم شود. جامعه جهانی بهویژه دولتهای غربی، نهادهای حقوق بشری و رسانهها، مسئولیتی جدی در قبال قربانیان دارند.
از سازمان ملل، اتحادیه اروپا و دولت ایالات متحده میخواهیم بر اساس شواهد و اسناد مستند، اقدامات فوری برای توقف حمایتهای غیرمستقیم از این گروهها و پیگیری بینالمللی جنایات آنان انجام دهند.
سکوت، خیانت به قربانیان است.
ایمیل:
reporter@ikhrw.com
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.