عباس عبدی و هراس و وحشت از احتمال جنگ در آتی
عباس عبدی در روزنامه اطلاعاتیهای ملایان؛ «اعتماد» وحشت خود از ادامه جنگ که متوجه ملایان است را برملا کرده است.
عباس عبدی در مطلبی تحت عنوان «آینده؟» به بررسی وضعیت ملایان پساجنگ اخیر پرداخته است و وحشت خود را از ادامه وضعیت که به دلیل عملکرد ملایان در تقدیر است برملا ساخته است.
عباس عبدی نوشته است: «به ظاهر عملیات… امور اداری و تولیدی و خدماتی کشور به روال عادی برگشته است. ولی یک چیزی هست که به کلی متفاوت با پیش از این جنگ است؛ آن درک ما از آینده است.»
وی سپس از موضع شهروندان میپرسد که «شهروندان… میپرسند که خب! آینده چه خواهد شد؟ این آتشبس حتی رسمی هم نشده، اگر رسمی هم میشد، باز هم شکننده بود، زیرا آتشبس به خودی خود اهمیت ندارد، فقط توقف جنگ برای حل مسائل فیمابین است و اگر به چنین نتیجهای منجر نشود، دیر یا زود شکسته خواهد شد یا بر حسب اراده یکی از طرفین یا اتفاق و حوادث پیشبینی نشده که احتمالش کم هم نیست.»
عباس عبدی در ادامه میپرسد: «آنچه اکنون باید به آن بپردازیم، این است چه مسائلی بوده که ماجرای دو طرف را به این نقطه رسانده است؟»
وی اشاره میکند: «پیشتر برخی منبریها و تندروها مدعی بودند که جرات چنین تجاوزی را علیه حکومت ایران ندارند. در صورتی که این تحلیل نادرست بود»
او سپس میافزاید که در درون حاکمیت ملایان «اکنون تحلیل دیگری هست که، بله نادرست بود… خودشان درخواست آتشبس کردند. پس خوشبینانهترین تحلیل این است که دیگر هیچ اقدامی نکنند و بدبینانه این است که دوباره آغاز کنند، شخصا هم این امکان را قویتر میدانم.» عباس عبدی اضافه میکند: «مردم…. حق دارند از حکومت و دولت بپرسند که آینده چه خواهد شد؟»
ترس عباس عبدی از آینده خود و نظام ملایان
او پرسشهایی را مطرح میکند: «اگر گمان میکنید همین وضع میتواند ادامه یابد، بگویید؟ اگر گمان میکنید جنگ ادامه یابد، چرا آتشبس پذیرفته شد؟ اگر باید زمینههای منجر به جنگ از میان برود، چه ایدههایی روی میز خواهد بود؟ اگر جامعه و مردم پاسخهای این پرسشها را ندانند، چه رفتاری خواهند داشت؟»
عباس عبدی سپس تاکید میکند: «حتی دستگاههای دولتی نیز نمیتوانند در چنین شرایطی بیش از امور روزمره برنامهریزی کنند… در حوزه سیاست داخلی.»
او هشدار میدهد: «اگر واقعا قرار است سیاستهای گذشته و تقدم یک گروه تندرو و اقلیت بر مردم ادامه یابد، صریحا اعلام کنید.»
وی بیان میکند: «ادامه آن سیاستها چه در حوزه رسانه، چه در نیروی انسانی و مسئله زنان امنیت کشور را تضعیف میکند، اتفاقا امید اصلی متجاوزان به همین زمینهها بود… اگر شواهدی دال بر تغییرات ملموسی در سیاست داخلی و رسانهای دیده نشود، ریزشها جدی خواهد بود.»
پساجنگ قطعا هر کس به فراخور منافع خود به موضوع میپردازد. اما در اردوی ملایان از دو طیف آن، آنچه بینشان مشترک است ترس و وحشتی است که از آینده و شعلهورشدن مجدد جنگ دارند.
این ترس پایههای واقعی دارد. ملایان هیچ آهی در بساط ندارند که در وادی جنگ با ناله سودا کنند. وضعیت اقتصادی کشور وخیمتر از آن است که تابآوری جنگی با هزینههای بیشتر را داشته باشد.
اما درد حاکمیت و کارگزاران آن از هر دو باند و از جمله عباس عبدی نه درد مردم، بلکه آینده و درد خودشان است که در صورت گستاخیهای ادامهدار ملایان، جنگی در نگیرد که این بار شاید و شاید پس از آن، با اعتراضات مردمی همراه شود که نظام ملایان را به زبالهدان تاریخ بسپارد.
ترس از این است و منافع خودیهای نظام از هر دو باند و نه آینده مردم ایران، که عباس عبدی داعیه آن را دارد و درباره آن قلمفرسایی میکند.
[عباس عبدی هم به جمع خسته شدگان پیوست!]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.