پروژه اتمی ملایان از انجام تا برجام و تا فرجام
سازمان مجاهدین خلق ایران از دهه ۱۳۷۰ شمسی، افشاگریهای گستردهای درباره پروژه اتمی پنهانی حکومت ایران انجام داده است. این افشاگریها نقش مهمی در آگاهیبخشی جامعه جهانی درباره فعالیتهای هستهای حکومت داشتهاند.
۲۷ خرداد ۱۳۷۰ (۱۷ ژوئن ۱۹۹۱): سازمان مجاهدین خلق ایران در واشینگتن، جزئیاتی از عملیات محرمانه حکومت ایران برای دستیابی به اورانیوم غنیشده را افشا کرد. حکومت ایران بودجه ۲۰۰ میلیون دلاری برای پیشبرد طرح موسوم به «طرح بزرگ» در «معلمکلایه» قزوین اختصاص داده بود. این پروژه اتمی پنهان، از همان ابتدا مورد توجه قرار گرفت.
۲۶ تیر ۱۳۷۰ (۱۷ ژوئیه ۱۹۹۱): در نیویورک، سخنگوی مجاهدین در آمریکا، جزئیات برنامه اتمی حکومت ایران در معلمکلایه را برای دستیابی به سلاح هستهای برملا ساخت. این بخش از پروژه اتمی نشاندهنده ابعاد وسیع آن بود.
آبان ۱۳۷۰: همزمان با سفر رئیسجمهور چین به ایران، دفتر مجاهدین در آمریکا اطلاعات دقیقی را فاش کرد. این اطلاعات پیرامون تلاشهای حکومت برای دستیابی به سلاح اتمی، از جمله مجهز کردن موشکهای دوربرد به کلاهک هستهای، بود. این یک گام مهم در پروژه اتمی محسوب میشد.
۲۰ شهریور ۱۳۷۱ (۱۱ سپتامبر ۱۹۹۲): در واشینگتن، مقاومت ایران اسناد مهمی را درباره تلاشهای حکومت خمینی برای دستیابی به تسلیحات هستهای و شیمیایی افشا نمود. حکومت ایران با هزینههای فوقالعاده، حداقل ۵۴ کارشناس اتمی چینی و روسی را استخدام کرده بود. حکومت ایران در سال ۱۹۹۲ میلادی، ۸۰۰ میلیون دلار بودجه برای پیشبرد طرح ایجاد تسلیحات هستهای اختصاص داده بود. این حجم سرمایهگذاری، اهمیت پروژه اتمی را نشان میداد.
۲۰ مهر ۱۳۷۱ (۱۲ اکتبر ۱۹۹۲): سازمان مجاهدین خلق ایران قرارداد حکومت ایران با قزاقستان برای دریافت کلاهکهای اتمی را افشا کرد. در پی این افشاگری، فشارهای بینالمللی افزایش یافت. سرانجام، از حمل کلاهکهای هستهای قزاقستان به ایران و رسیدن آنها به دست حکومت ایران ممانعت بهعمل آمد. این یک شکست مهم برای پروژه اتمی بود.
ادامه افشاگریها پیرامون پروژه اتمی ملایان
۷ آذر ۱۳۷۱ (۲۸ نوامبر ۱۹۹۲): مجاهدین خلق ایران، ساخت یک سایت مخفی اتمی در ساغند یزد را فاش کردند. این سایت در کنار تأسیسات علنی سازمان انرژی اتمی، در حاشیه کویر قرار داشت. علت انتخاب این محل، وجود معدن اورانیوم در منطقه بود. این سایت، بخشی جدید از پروژه اتمی حکومت را نمایان کرد.
۱۹ دی ۱۳۷۳ (۹ ژانویه ۱۹۹۵): سازمان مجاهدین خلق ایران، جزئیات بیشتری از پروژههای اتمی حکومت ایران را فاش کرد. این جزئیات شامل مراکز کلیدی پروژه اتمی بود:
مرکز اصفهان: این پروژه اتمی شامل یک چرخه کامل تحقیقاتی است. این تحقیقات بر تکنولوژی و تولید سلاحهای اتمی متمرکز است. متخصصان ایرانی این مرکز در چین آموزش دیدهاند. چین علاوه بر یک رآکتور اتمی، یک «نوترون اسپارکر» نیز در این مرکز نصب کرده است.
مرکز کرج: این مرکز در پوشش یک مجتمع پزشکی ساخته شده است. این مجتمع در ۴۰ کیلومتری غرب تهران قرار دارد. متخصصان روسی و چینی در حال تکمیل بخشهای مختلف آن هستند. یک دستگاه کالیوتران از چین و یک شتابدهنده سیکلوترون از بلژیک در این مجتمع نصب شده است. این بخش، جنبه پنهان دیگری از پروژه اتمی را آشکار کرد.
مرکز دارخوین: این مرکز در یک قرارگاه سپاه پاسداران، ۵۰ کیلومتری شمال شرقی آبادان، واقع شده است. متخصصان چینی به طور مستمر از این مرکز بازدید میکنند. این نیز قسمتی از پروژه اتمی محسوب میشود.
مرکز معلم کلایه: این مرکز در شمال قزوین و ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی تهران واقع شده است. بسیاری از ساکنان این منطقه مجبور به جابهجایی شدهاند. این سایت نیز از بخشهای مهم پروژه اتمی بوده است.
افشاگریهای کلیدی و توسعه پروژه اتمی (دهه ۱۳۸۰)
۲۳ مرداد ۱۳۸۱ (۱۴ اوت ۲۰۰۲): سازمان مجاهدین خلق در واشینگتن، سایت اتمی نطنز و پروژه آب سنگین اراک را افشا کرد. افشای این دو مرکز اصلی پروژه اتمی، ضربهای خردکننده بر سیاستهای هستهای حکومت ایران بود.
۲۴ مهر ۱۳۸۱ (۱۶ اکتبر ۲۰۰۲): سازمان مجاهدین خلق ایران، کنفرانسی درباره برنامه هستهای حکومت ایران برگزار کرد. در این کنفرانس، نصب و آزمایش دستگاههای سانتریفوژ افشا شد. این افشاگری، اطلاعات مهمی از پروژه اتمی ارائه داد.
۴ اسفند ۱۳۸۱ (۲۳ فوریه ۲۰۰۳): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که حکومت ایران نصب ماشینآلات جدید در نطنز را متوقف کرده است. اما دستگاههای سانتریفوژ جدید در اصفهان تولید و در مرکزی در آبعلی تهران آزمایش میشوند. این نشاندهنده تداوم پروژه اتمی با روشهای پنهانی بود.
۶ خرداد ۱۳۸۲ (۲۷ مه ۲۰۰۳): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش کرد که حکومت ایران ۵ کیلومتری سایت هشتگرد، در روستای رمنده، یک سایت اتمی دیگر تأسیس کرده است. زمینهای اطراف این دو سایت در اختیار سازمان انرژی اتمی است و برای آزمایشهای اتمی استفاده میشود. این دو سایت، آزمایشگاهی هستند و در شرایط عادی در خدمت سایت نطنز برای غنیسازی اورانیوم کار میکنند. در شرایط خاص، این سایتها پروژه اتمی غنیسازی اورانیوم را پیش میبرند.
۱۷ تیر ۱۳۸۲ (۸ ژوئیه ۲۰۰۳): سازمان مجاهدین خلق ایران یک سایت مخفی حکومت را افشا کرد. این سایت در مجموعه نظامی کلاهدوز در غرب تهران قرار داشت. در آنجا، یک مرکز آزمایش غنیسازی اورانیوم نزدیک به اتمام بود. این کشف، ابعاد دیگری از پروژه اتمی را نشان داد.
۲۲ مهر ۱۳۸۲ (۱۴ اکتبر ۲۰۰۳): سازمان مجاهدین خلق ایران، مرکز اتمی جدید حکومت ایران را فاش نمود. این مرکز در ۱۵ کیلومتری اصفهان، واقع در یک مرکز نظامی، قرار داشت. این افشاگری، نشانهای دیگر از توسعه پروژه اتمی بود.
پروژه بمبسازی ملایان ادامه مییابد
۹ اردیبهشت ۱۳۸۳ (۲۸ آوریل ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد: «حکومت ملایان برای مخفیکاری پروژههای اتمی خود و تسریع دستیابی به سلاح اتمی، بسیاری از سایتهایش را زیر نظارت ارگانهای نظامی قرار داده است.» همچنین، «بسیاری از متخصصان اتمی خود را به این ارگانها منتقل نموده است.» پروژه اتمی و دخالت ارگانهای نظامی تحت نظارت مستقیم خامنهای پیگیری میشود. ۴۰۰ نفر از متخصصان و محققان در ارگانهای نظامی برای دسترسی به بمب اتمی فعالیت میکنند. این افراد خارج از کادر سازمان انرژی اتمی حکومت هستند. این متخصصان حفاظت اطلاعات را درباره مسئولیتهایشان بهشدت رعایت میکنند. تعدادی از آنها در پوشش استاد دانشگاه کار میکنند.
۱۳ خرداد ۱۳۸۳ (۲ ژوئن ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد: «حکومت ایران پروژه اتمی سلاح را در ۴ ارگان نظامی زیر نظارت سپاه پاسداران ادامه میدهد.» سپاه این پروژه را از طریق چهار ارگان نظامی پیش میبرد. این ارگانها شامل «مرکز آمادگی و فنآوری نوین دفاعی» (تحت ریاست فریدون عباسی)، «ستاد جنگهای نوین»، «بخش تحقیقات هستهای دانشگاه امام حسین سپاه پاسداران» (تحت فرماندهی سردار سرتیپ فضائلی)، و «صنایع ویژه در سازمان صنایع نظامی» هستند. پروژه اتمی سانتریفوژهای P۲، که نخستینبار در پادگان لویزان کشف شد، در حیطه سازمان انرژی اتمی حکومت نیست. مسئول آن بخش صنایع ویژه در سازمان صنایع نظامی است. این پروژه اتمی زیر نظر علی پذیرنده، استاد فیزیک هستهای دانشگاه تهران، و دکتر محمدی، مسئول سازمان صنایع دفاع، در دست اجرا است.
۳۰ خرداد ۱۳۸۳ (۱۹ ژوئن ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران، با انتشار عکسهای ماهوارهای از سایت لویزان، اعلام کرد که حکومت ایران این سایت را منهدم کرده است. آنها خاک سطح آن را برداشتهاند. این سایت مخفی برای اولین بار در مه ۲۰۰۳ در کنفرانس مطبوعاتی سازمان مجاهدین خلق ایران در واشینگتن افشا گردید. این اقدام، نشانهای از پنهانکاری در پروژه اتمی بود.
ادامه ساخت سانتریفیوژهای پیشرفته
۱۰ مرداد ۱۳۸۳ (۳۱ ژوئیه ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که حکومت ایران ساخت دستگاههای سانتریفیوژ را از سر گرفته است. این خبر، نشاندهنده تداوم پروژه اتمی بود.
۲۰ شهریور ۱۳۸۳ (۱۰ سپتامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران برای اولین بار جزئیات سایت بندرعباس را فاش کرد. این سایت دومین تأسیسات بزرگ تبدیل سنگ اورانیوم به کیک زرد بود. این کشف، ابعاد تازهای از پروژه اتمی را نشان داد.
۲۱ شهریور ۱۳۸۳ (۱۱ سپتامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که خامنهای، ولیفقیه حکومت ایران، با اختصاص ۲ میلیارد دلار دیگر برای سرعت بخشیدن به برنامه هستهای حکومت موافقت کرده است. این سرمایهگذاری سنگین، نشان از عزم حکومت برای پیشبرد پروژه اتمی داشت.
۲۷ آبان ۱۳۸۳ (۱۷ نوامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران یک سایت مرکزی حکومت ایران به نام «مرکز آمادگی و فنآوری نوین پیشرفته دفاعی» را فاش ساخت. این مرکز مستقیماً تحت ریاست محسن فخریزاده، یکی از بالاترین متخصصان اتمی حکومت ایران، کار میکرد. این افشاگری، نشاندهنده نقش کلیدی افراد در پروژه اتمی بود.
۲۹ آبان ۱۳۸۳ (۱۹ نوامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که حکومت ایران به غنیسازی اورانیوم به شیوه لیزری مشغول است. حکومت ایران، دور از چشم بازرسان، روش لیزری را در غنیسازی اورانیوم در دو مرکز مخفی خود به کار میبرد. در این کنفرانس گفته شد اولین محل، «مرکز آمادگی و فنآوری نوین پیشرفته دفاعی» در خیابان مژده است. دومین مرکز، «مجمع نظامی پارچین» در ۳۰ کیلومتری جنوب شرقی تهران است. این روشهای مخفیانه، بخشی از پروژه اتمی را تشکیل میداد.
بنامه بمبسازی در سایتهای نظامی
۳ آذر ۱۳۸۳ (۲۳ نوامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که سایتهای نظامی-اتمی لویزان و پارچین در شرق و جنوب تهران، بر اساس اطلاعات دقیق، متعلق به وزارت دفاع حکومت ایران هستند. این سایتها روی تغلیظ اورانیوم از طریق تکنولوژی لیزری کار میکنند. پس از افشای سایت شیان در مارس ۲۰۰۳ توسط سازمان مجاهدین خلق ایران، حکومت ایران این سایت را منهدم و تجهیزات آن را به سایت لویزان منتقل کرد. این اقدامات، نشاندهنده جابجایی و پنهانکاری در پروژه اتمی بود.
۶ آذر ۱۳۸۳ (۲۶ نوامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران از تلاشهای حکومت ایران برای کسب موافقت رسمی آژانس پرده برداشت. این تلاشها برای بهرهبرداری از ۲۰ سانتریفیوژ بود و نیات حکومت برای دستیابی به سلاح اتمی را برملا میساخت. این فعالیتها بخشی از پروژه اتمی بودند.
۱۲ آذر ۱۳۸۳ (۲ دسامبر ۲۰۰۴): سازمان مجاهدین خلق ایران لیستی از اسامی و مشخصات مجتمعهایی را فاش کرد. این مجتمعها در پروژه اتمی ساخت کلاهکهای اتمی و شیمیایی حکومت دست داشتند.
این افشاگری شامل جزئیات بیشتری از پروژه اتمی بود:
«صنایع شهید ورامینی»: هدایت و کنترل (کد ۶۰۰۰، مسئول صالحی)
«صنایع شهید موحد»: بدنه (کد ۷۵۰۰، مسئول خواص)
«صنایع شهید چراغی»: سوخت (کد ۳۰۰۰، مسئولان اسدی، قمری، دهنمکی)
«صنایع شهید رستگار»: موتور (کد ۴۵۰۰، مسئولان فرهانی، صناعی)
«صنایع شهید کریمی»: سرجنگی (کد ۲۵۰، مسئول قلیزاده)
«صنایع شهید نوری»: زنجیر آتش (کد ۸۵۰۰)
«صنایع شهید کلهر»: لانچر (کد ۱۵۰۰، مسئول مهندس حسینی)
مجتمع صنایع موشکی همت: در حومه شمال شرقی تهران واقع شده است. این مجتمع نیز در ارتباط با پروژه اتمی بود.
۱۵ بهمن ۱۳۸۳ (۳ فوریه ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران، پروژه سری حکومت ایران برای تهیه پولونیوم ۲۱۰ و بریلیوم را فاش کرد. این مواد برای ساختن چاشنیهای بمب اتمی استفاده میشوند. این کشف، ابعاد حساس دیگری از پروژه اتمی را نشان داد.
افشای نیروگاه زیرزمینی در پارچین
۴ فروردین ۱۳۸۴ (۲۴ مارس ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت که حکومت ایران در یک نیروگاه مخفی زیرزمینی در پارچین مشغول غنیسازی لیزری است. این فعالیتها نیز بخشی از پروژه اتمی بودند.
۱۱ فروردین ۱۳۸۴ (۳۱ مارس ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش کرد که تأسیسات تولید آب سنگین در اراک در شهریورماه ۱۳۸۴ به بهرهبرداری خواهد رسید. در این کنفرانس فاش شد که خامنهای سال گذشته ۲.۵ میلیارد دلار برای دستیابی به سه کلاهک هستهای اختصاص داده است. مسئولیت این پروژه اتمی به پاسدار شمخانی، وزیر دفاع، و پاسدار احمد وحید دستجردی، رئیس سازمان هوا و فضای حکومت، واگذار شده است.
۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۴ (۲۱ مه ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت که حکومت ایران مخفیانه ماده گرافیت یا ترکیبات آن، یعنی سرب سیاه یا سرامیک ماتریکس را خریداری کرده است. این مواد میتوانند در تسلیحات هستهای یا موشکی مورد استفاده قرار گیرند. این خریدها نیز نشاندهنده پیشبرد پروژه اتمی بود.
۲۷ مرداد ۱۳۸۴ (۱۸ اوت ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت: «حکومت ایران هزاران سانتریفوژ تولید کرده است. این سانتریفوژها در تهران و اصفهان تولید شده و در انبارهای وزارت دفاع و سپاه پاسداران به طور مخفیانه نگهداری میشوند. این انبارها در اصفهان و اطراف جاده لشکرک تهران قرار دارند.» این تولید انبوه، نشان از جدیت در پروژه اتمی داشت.
۳ شهریور ۱۳۸۴ (۲۵ اوت ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت که حکومت ایران با تمام قوا به دنبال اتمام پروژه رآکتور آب سنگین اراک است. هدف، دستیابی سریعتر به پلوتونیوم، به عنوان ماده اصلی برای انفجار هستهای، میباشد. حکومت ایران همچنین به دنبال دستیابی به تریتیوم است. تریتیوم یک بخش ضروری برای تولید سلاحهای اتمی با قدرت افزوده شده است. این تلاشها نیز جزئی از پروژه اتمی بود.
تلاش برای دستیابی به تریتیوم و بریلیوم
۴ شهریور ۱۳۸۴ (۲۶ اوت ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران به افشای فعالیتهای مخفی حکومت ایران در زمینه دستیابی به تریتیوم پرداخت. تریتیوم کاربرد دوگانه نظامی و غیرنظامی دارد و آژانس بینالمللی انرژی اتمی ایران را از تهیه این مواد منع کرده است. این نشاندهنده دور زدن قوانین در پروژه اتمی بود.
۱۰ شهریور ۱۳۸۴ (۱ سپتامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران اعلام کرد که حکومت ایران بهشدت در تلاش برای دستیابی به فلز بریلیوم است. اخیراً مقادیر قابل توجهی از این فلز به صورت قاچاق وارد ایران شده است. این نیز نشان از ادامه پروژه اتمی داشت.
۲۲ شهریور ۱۳۸۴ (۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت که حکومت ایران جهت دستیابی هرچه سریعتر به اورانیوم بسیار غنیشده، روی راهاندازی ۵ هزار سانتریفوژ متمرکز شده است. طراحی سایت نطنز برای نصب ۵۰ هزار سانتریفوژ بوده است. اما ساخت این ۵۰ هزار سانتریفوژ به صورت مرحلهای صورت میگیرد. در مرحله اول، ساخت ۵ هزار سانتریفوژ در دستور کار حکومت قرار دارد. حکومت آخوندی موتورهای این سانتریفیوژها را از چین قاچاق کرده و از طریق کشور واسط دوبی به ایران وارد کرده است. این اقدامات، نشاندهنده سرعتبخشیدن به پروژه اتمی بود.
۲۹ شهریور ۱۳۸۴ (۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران، به کارگیری کلاهک هستهای روی موشکهای دوربرد دارای ژیروسکوپ پیشرفته با سرعت بالا توسط حکومت ایران را افشا کرد. این یک گام خطرناک در پروژه اتمی بود.
۳۱ شهریور ۱۳۸۴ (۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران گزارش جامعی از برنامه مخفی اتمی حکومت ایران ارائه داد. گزارش اثبات میکرد که فعالیتهای اتمی حکومت پیرامون چرخه سوخت هستهای، ساختن بمب، کلاهکهای هستهای و سیستمهای پرتاب موشک است. این گزارش به وضوح نقش سپاه پاسداران را در هدایت و کنترل برنامههای هستهای حکومت ایران نشان میداد. این گزارش، ماهیت نظامی پروژه اتمی را تأیید کرد.
[سپاه پاسداران برای ساختن بمب اتمی زمینهسازی میکند؟]
تونلسازی برای پنهانکاری پروژه اتمی ملایان
۱ آذر ۱۳۸۴ (۲۲ نوامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران با ارائه اسناد و مدارک جدید، جزئیات دقیقی را فاش نمود. این جزئیات درباره سیستم گسترده تونلسازی اطراف تهران، شرکتها و مراکز دستاندرکار پروژه اتمی موشکی، و مقامها و گردانندگان این پروژه بود. آنها گفتند: «حکومت ایران سریالی از تونلهای بهم پیوسته و اماکن زیرزمینی متمرکز ایجاد کرده است.» این تونلها برای نگهداری موشکهایی با توان حمل کلاهک هستهای در شرق و جنوب شرقی تهران، شهر ری و منطقه پاکدشت هستند. ۷ بخش مختلف مجموعه صنایع موشکی همت همگی سری هستند. «مؤسسه کریمی سریترین بخش این برنامه است که مسئولیت کلاهک اتمی را به عهده دارد. این کلاهکها روی موشکهای شهاب ۳ یا قدر قرار میگیرد.» تمامی ارتباطات این مؤسسه با کد انجام میشود. فرماندهی آن در دست پاسداری به نام قلیزاده است. این اطلاعات، عمق پنهانکاری در پروژه اتمی را نشان داد.
۲۹ آذر ۱۳۸۴ (۲۰ دسامبر ۲۰۰۵): سازمان مجاهدین خلق ایران پرده از شبکههای وسیع تونلسازی حکومت در مناطق پارچین و خجیر در تهران و شهرهای قم و اصفهان برداشت. مجموعهای از تونلها در سایت پارچین در شرق تهران ایجاد شده است که برای مخفی کردن تجهیزات اتمی است. در یکی از این تونلها، تحقیقات مربوط به غنیسازی لیزری انجام میشود. این فعالیتها، بخشی دیگر از پنهانکاری در پروژه اتمی بود.
۲۰ دی ۱۳۸۴ (۱۰ ژانویه ۲۰۰۶): سازمان مجاهدین خلق ایران فاش ساخت که حکومت ایران جهت دستیابی هرچه سریعتر به سلاح هستهای، بدون وقفه به ساختن بخشهای مختلف سایت غنیسازی اورانیوم در نطنز ادامه داده است. آنها ۵ هزار سانتریفوژ را برای نصب در سایت نطنز آماده کردهاند. دو شرکت اصلی سازنده سایت نطنز، شرکتهای توسعه سیلو و شرکت سازوپرداز ایران میباشند. این سرعت در کار، نشان از اولویت پروژه اتمی داشت.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.