کوردستان شهری: گسست از ابژەگی ایرانشهری بە سوژەگی کوردستانی

این نوشتار با برساخت مفهوم «کوردستان شهری»، در پی آن است تا لحظه‌ای از گسست را نظریه‌پردازی کند: گسستی از نظم ایرانشهری، از ساختارهایی که همواره حیات کوردستان را از طریق ابژه‌سازی تفسیر کرده‌اند، و از رژیم دانشی‌ که مرکز را عقلانیت و پیرامون را حاشیه می‌خواند. این گسست، نه صرفا انفکاک جغرافیایی، بلکه رخدادی سوبژکتیو است: سوژه‌شدن کوردستان، نه از خلال انکار گذشته، بلکه از طریق بازسازی تاریخی، فضایی و فرهنگی خویش در افق شهری مدرن. در این چارچوب، مفاهیم بومه‌گرایانه نقش محوری می‌یابند. برخلاف فرافکنی‌های کلان‌روایت‌های مرکزگرا، بوم‌گرایی بر آن است که از دل تجربه زیسته در زیست‌بوم خود، از روایت‌های خورد محلی، و از حافظه‌های جمعی، صورت‌های نوینی از سوژگی را احضار کند. «سوژەگی کوردستانی» در این نوشتار، نه بازگشتی نوستالژیک به هویت ایستا، بلکه افقی سیال است که در تنش میان تاریخ و اکنون، قدرت و مقاومت، شهر و حاشیه پدیدار می‌شود.