بحران آموزش در ایران، مقامات حکومتی چه میگویند؟!
مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ملایان اخیر اعلام کرد که در نظام آموزشوپرورش حکومت ایران «کسی که پول دارد نسبت به کسی که ندارد، جور دیگری آموزش میبیند.» او پیشتر در مراسمی با حضور معلمان نیز گفت «اگر بخواهیم مملکت را بسازیم باید همه را ببینیم نه فقط عدهای را که پول دارند.» به گفته او «باید شرایط آموزشی برای آنکه پول ندارد هم فراهم شود.» وی افزود «بچههایی که تربیت میکنیم فکرشان این است که به خارج بروند.» او سپس در نشستی در مشهد پرسید «آیا داشتن مدارسی با شهریههای غیرمتعارف در نظام اسلامی قابلقبول است.»
قالیباف، رئیس مجلس حکومت ایران، به تندی نظام آموزشوپرورش را نقد کرد. او گفت «خجالت میکشم بگویم کیفیت آموزش و عدالت آموزشی کجاست.» او افزود «در کار جهادی دیدم که در مقطع ابتدایی محیط مدرسه هنوز خاک و گل وجود دارد.» همچنین اضافه کرد «حتی محدوده مدرسه مشخص نیست. دانشآموزان در را با طناب بستند یا کلاس شیشه ندارد و همه از یک دستشویی استفاده میکنند.» قالیباف گفت «دوره ابتدایی که تمام میشود دانشآموز اسم خودش را هم نمیتواند بنویسد.» او ادامه داد «اگر اینها را با چشم نمیدیدیم، شاید کسی میگفت، باور نمیکردیم.»
محمدباقر قالیباف همچنین چند مورد دیگر از بحرانهای جدی آموزش را بیان کرد. او گفت «بسیاری از مدارس ابتدایی هیچ امکاناتی ندارند. بچهها بدون داشتن لوازم ابتدایی آموزش، مدرسه را ترک میکنند.» وی با لحنی تند گفت «نباید کودک ایرانی به خاطر فقر، بیسواد بماند.» او بار دیگر تاکید کرد «کیفیت آموزش در حکومت ایران نگرانکننده است.»
کی بود کی بود…
وزیر آموزشوپرورش حکومت ایران نیز وضعیت موجود را تایید کرد. او گفت «یکی از بزرگترین مشکلات نظام آموزشی حکومت ایران برنامه درسی خشک و حافظهمحور است.» به گفته او «دانشآموزان نمره بالا کسب میکنند، اما درک عمیقی از مطالب ندارند.» وی اضافه کرد «این نظام آموزشی نیازمند تغییرات اساسی است.» او تاکید کرد «با یک برنامه درسی خشک و حافظهمحور مواجه هستیم.»
در بخشهای مختلف کشور، کودکان به دلیل فقر مالی از آموزش مناسب محروماند. نبود عدالت آموزشی، یکی از مشکلات ساختاری حکومت ایران است. بسیاری از خانوادهها قادر به پرداخت هزینه آموزش نیستند. در مناطق محروم، کودکان حتی از ابتداییترین امکانات آموزشی بیبهرهاند. آنها در مدارسی بدون سقف و با کلاسهای ناامن آموزش میبینند. بعضی کلاسها حتی نیمکت ندارند.
اختلاف فاحش بین مدارس دولتی و غیرانتفاعی، عدالت آموزشی را نابود کرده است. کودکانی که والدین ثروتمند دارند، از امکانات ممتاز برخوردارند. در مقابل، کودکان فقیر حتی کتاب درسی ندارند. این شکاف طبقاتی در آموزش، به بازتولید فقر و نابرابری منجر میشود. حکومت ایران طی سالهای اخیر بودجه آموزش را کاهش داده است. درحالیکه مدارس خصوصی رشد کردهاند، مدارس دولتی فرسوده ماندهاند.
سیاستهای اقتصادی حکومت ایران آموزش را در اولویت قرار نمیدهند. بودجههای کلان به نهادهای امنیتی اختصاص مییابد. در مقابل، آموزش از حداقل امکانات هم محروم مانده است. معلمان با حقوق پایین و قراردادهای موقت کار میکنند. آموزش برای حکومت ایران یک اولویت سیاسی نیست. بلکه موضوعی حاشیهای تلقی میشود.
وزارت آموزشوپرورش با بحران مدیریتی مواجه است. برنامههای درسی کارآمد نیستند و محتوای آموزشی قدیمی مانده است. دانشآموزان بیشتر برای امتحان آماده میشوند تا زندگی. آموزش در ایران به ابزار فشار تبدیل شده است. به جای پرورش فکر، ذهنها کنترل میشوند. روشهای تدریس مدرن جایی در مدارس ندارند.
بودجه آموزش صرف چه میشود؟
عدم شفافیت در تخصیص بودجه آموزش، مانع بهبود وضعیت مدارس شده است. بسیاری از منابع صرف ساختارهای ناکارآمد میشود. نتیجه، بیسوادی گسترده در نسلهای آینده خواهد بود.
حکومت ایران با بیتوجهی به آموزش، آینده کشور را قربانی میکند. هیچ ارادهای برای اصلاح ساختاری نظام آموزش دیده نمیشود. آموزش فقط در شعارها مهم است، نه در عمل. آنچه اتفاق میافتد، حذف تدریجی آموزش عمومی است. این وضعیت به نابودی سرمایه انسانی کشور منجر خواهد شد.
در حکومت ایران، آموزش به جای آنکه ستون توسعه باشد، به حاشیه رانده شده است. وضعیت مدارس فاجعهبار است. اما ثروت مردم ایران برای آموزش هزینه نمیشود.
میلیاردها دلار صرف پروژههای هستهای میشود. حکومت ایران سالهاست بودجههای عظیم را به ساخت بمب اتمی اختصاص داده است. در حالی که کلاسهای درس سقف ندارند، تاسیسات غنیسازی اورانیوم گسترش مییابد.
همزمان میلیاردها تومان برای حمایت از گروههای شبهنظامی در لبنان، سوریه، یمن و عراق هزینه میشود. کودکان ایرانی از ابتداییترین آموزش محروماند، اما نیروهای نیابتی حکومت ایران در منطقه با پول مردم ایران تغذیه میشوند.
ثروت کشور به جای مدارس، خرج گروههای مسلح میشود. در حالیکه دانشآموزان در کلاسهای بدون بخاری میلرزند، سپاه به گسترش زرادخانههای موشکی افتخار میکند.
برنامههای موشکی، ایدئولوژی رسمی حکومت ایران شده است. اما آموزش نه تنها توسعه نیافته، بلکه عقبگرد هم کرده است. آموزشوپرورش قربانی سیاستهای نظامی شده است. کودک ایرانی سهمی از ثروت ملی ندارد. سیاستگذاران حکومت ایران ترجیح میدهند موشک بسازند، تا مدرسه.
حتی در شرایطی که درآمدهای نفتی افزایش یافته، هیچ سهمی به آموزش نمیرسد. مدارس تخریبشده بازسازی نمیشوند. معلمان با حقوق ناچیز در فقر زندگی میکنند.
این سیاستها چند نسل را نابود میکند. نسل بیسواد و سرکوبشده، نتیجه مستقیم سیاستهای حکومت ایران است.
[فاجعه آموزشی در ایران، ۷۰ درصد دانشآموزان در فقر یادگیری غوطهورند]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.