امروز، ما به عنوان میلیونها زن در سراسر جهان، بار دیگر هشتم مارس، روز جهانی زنان کارگر را به عنوان نقطۀ عطفی حیاتی در مبارزه برای آزادی، دفاع از کار، حقوق و کرامت انسانیمان گرامی میداریم. زیرا ۸ مارس یک جشن نیست، بلکه ابزاری حیاتی برای پیشبرد مبارزات ما به سوی رهایی است – بهویژه در زمانی که دیکتاتوری فاشیستی در کشور ما استثمار و سرکوب خود را تشدید میکند، زمانی که تجاوزات امپریالیستی و پیامدهای ویرانگر جنگها تشدید میشود، و زمانی که بدن و نیروی کار ما در معرض اشکال هر دم فزایندۀ سرکوب قرار میگیرد.
امپریالیسم همانطور که مردم جهان را سرکوب میکند، زنان کارگر را در یک چرخۀ معیوب استثمار و خشونت درهم میشکند. سیاستهای نئولیبرالی، جنگهایی که در سرتاسر جهان بیداد میکند، بیکاری، فقر، و بلایای زیستمحیطی بهطور سیستماتیک زنان را فقیر میکند، زندگیشان را میدزدد و آنها را به بردگی محکوم میکند. امروزه زنان در سرتاسر جهان نه تنها قربانی بحرانهای اقتصادی، بلکه قربانی جنگ نیز شدهاند. بر اساس دادههای سازمان ملل متحد، زنان در کشورهایی که تحت تأثیر جنگ، اشغال و درگیری قرار دارند، ۷۰ درصد بیشتر قربانی میشوند. حملات وحشیانهای که زنان در جنگ، خشونت جنسی، تجاوز جنسی و بردگی با آن روبهرو هستند، به عنوان وحشیانهترین چهرۀ امپریالیسم در برابر ما ایستاده است.
ما به عنوان زنان نه تنها قربانی جنگها، بلکه کسانی هستیم که سنگینترین بارهای آن را به دوش میکشیم. ما کسانی هستیم که از خانهها و سرزمینهای خود آواره شدهایم، تحت شکنجه و خشونت قرار گرفتهایم، به عنوان مهاجر مجبور به زندگی در فلاکت شدهایم، از نظر اجتماعی و اقتصادی رانده شدهایم، و به هر شکل ممکن ویران شدهایم. فراموش نکنیم: تعداد روزافزون زنان مهاجر و پناهنده پیامد مستقیم ویرانیهای ناشی از جنگها و سرمایهداری است.
امپریالیسم نه تنها ما زنان را قربانی جنگها و بحرانهای اقتصادی میکند، بلکه خود سیستمی است که زنان را استثمار میکند و موقعیت آنها را به عنوان شهروندان درجۀ دوم حفظ میکند. امروزه نیز زنان در ترکیه بهشدت از تأثیرات مخرب این نظم جهانی متأثر هستند. بحران اقتصادی، بیکاری، تورم و شرایط کاری نامطمئن در کشور به طور نامتناسبی زنان و افراد الجیبیتیکیو-پلاس را هدف قرار میدهد. در حالی که نرخ مشارکت زنان در نیروی کار در ترکیه حدود ۳۰ درصد شناور است، این رقم نه تنها حذف زنان از نیروی کار را برجسته میکند، بلکه میزان تبعیضی که آنها در محل کار با آن مواجهاند را نیز آشکار میکند. زنان در معرض نابرابری دستمزد، ناامنی شغلی و تمرکز در مشاغل کمدستمزد هستند که منجر به استثمار بیرحمانۀ نیروی کارشان میشود. در همین حال، دولت حزب عدالت و توسعه-حزب حرکت ملی، که برای محافظت از کارفرمایان در برابر اعتصاب و اقدام حقخواهانۀ هر کارگر ایست بازرسی پلیس برپا میکند، هر کاری که در توان دارد برای درهم شکستن مبارزۀ ما انجام میدهد.
اما این همۀ ماجرا نیست. در سالهای اخیر، رکود شدیدی در حقوق زنان و الجیبیتیکیو-پلاس در ترکیه رخ داده است. کنترل پدرسالارانه بر بدن زنان تشدید شده است و از زمان خروج دولت از کنوانسیون استانبول در سال ۲۰۲۱، حزب عدالت و توسعه به طور سیستماتیک قوانین علیه خشونت مبتنی بر جنسیت را تحت عنوان “حمایت از خانواده” تضعیف میکند و ناامنی زنان را بیشتر میکند. خشونت علیه زنان به یک واقعیت روزمره تبدیل شده است که اغلب با زنکشی به اوج خود میرسد، در حالی که موضع دولت و قوۀ قضائیه فقط این فرهنگ خشونت را تقویت کرده است.
اعلام سال جاری به عنوان “سال خانواده” نشان میدهد که این وضعیت ناامنی بیش از پیش تعمیق خواهد شد. در سال گذشته، ۶۸ درصد از زنکُشیها توسط یک همسر یا پارتنر سابق یا فعلی انجام شده بوده، که بهوضوح نشان میدهد که خانواده خود یک تهدید امنیتی اساسی برای زنان است. تلاشهای مداوم برای لغو حقوق نفقۀ ناکافی و فقیرانۀ ما، ابزار دیگری برای به دام انداختن ما در زندانی به نام “خانواده” است.
در عین حال، حقوق بهسختی بهدستآمده بر بدن خودمان همچنان از طریق قوانین ضد زن مورد حمله قرار میگیرد. حق ما برای سقط جنین در سالهای اخیر بهشدت در معرض تهدید قرار گرفته و لفاظیهای دولت حزب عدالت و توسعه در مورد محدود کردن سقط جنین چیزی جز تلاشی برای سلب حق ما برای تصمیمگیری در مورد بدن خودمان نیست.
“ما از طریق مبارزۀ سازمانیافته پیروز خواهیم شد!”
سیاستهای تهاجمی امپریالیسم، تهدید فزایندۀ جنگ، و بدتر شدن شرایط اقتصادی و اجتماعی زنان و افراد الجیبیتیکیو-پلاس در کشور ما، همۀ ما را به سازماندهی، اتحاد در همبستگی و مبارزه فرا میخواند.
علیرغم این واقعیت تلخ، مبارزۀ زنان باید صدای خود را در همۀ عرصهها، از خیابانها تا کارخانهها، از مدارس تا محلهای کار بلند کند. ما باید هر روز بیشتر سازماندهی کنیم، مقاومت را گسترش دهیم و مبارزهای سازشناپذیر را علیه نظام مردسالارانه به راه بیندازیم. و ما باید این کار را نه تنها برای حقوق خود، بلکه برای آزادی واقعی طبقۀ کارگر و تودههای تحت ستم انجام دهیم.
در طول تاریخ، ما مقاومت کردهایم، جنگیدهایم و پیروزیها به دست آوردهایم! اکنون به عنوان زنانی از ترکیه و سراسر جهان، بیایید یک بار دیگر پرچم مبارزۀ خود را بالاتر ببریم و مبارزۀ خود را برای برابری، آزادی و عدالت اعلام کنیم.
مبارزهای که در سال ۱۸۵۷ توسط کارگران زن نساجی در نیویورک به بهای جان آنها شعلهور شد، ادامه دارد و در هر گوشه از جهان ادامه خواهد داشت!
زنده باد همبستگی بینالمللی زنان!
ما مبارزه خواهیم کرد و در برابر تهدیدات جنگ امپریالیستی، فاشیسم، نژادپرستی، فقر و پدرسالاری پیروز خواهیم شد!
زنده باد حزب ما، حزب کمونیست ترکیه/مارکسیست-لنینیست و اتحادیۀ زنان کمونیست
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.