در آستانهی ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، ما در کمپین توقف قتلهای ناموسی بار دیگر بر تعهد خود برای ایستادگی در برابر همهی اشکال خشونت جنسی-جنسیتی و دفاع از حق زندگی و کرامت انسانی زنان تأکید میکنیم. این روز، در یادبود مبارزه خواهران «میرابال» در جمهوری دومینیکن که بهدلیل مقاومت علیه دیکتاتوری به قتل رسیدند، بهعنوان نماد مقابله با خشونت سیاسی و ساختاری علیه زنان در جهان نامگذاری شد؛ روزی که امروز، در پیوند مستقیم با مبارزات زنان ایران معنا و پژواک تازهای مییابد.
در ایران، خشونت علیه زنان بخشی از منطق بقا و کنترل در ساختار سیاسی حاکم است. طی ۴۷ سال گذشته، نظامی مبتنی بر تبعیض شرعی، کنترل بدن، و حذف عاملیت زنان شکل گرفته است؛ نظامی که خشونت را از سطح خانواده تا بالاترین نهادهای حکومتی نهادینه کرده و آن را به ابزاری برای تثبیت سلطه بدل ساخته است. قانون، دینِ رسمی، قوه قضاییه، پلیس اخلاقی، و سازوکارهای فرهنگی ـ همگی در کنار هم ساختار سرکوب را تشکیل میدهند. در چنین ساختاری، قتلهای ناموسی، خشونت خانگی، اجبار حجاب،سرکوب وبازداشت و گاه اعدام افراد جامعه ال جی بی تی ، تبعیض حقوقی، و اعدام زنان، پیامد مستقیم سیاست تولید اطاعت و کنترل در جمهوری اسلامی است.
افزون بر این، قوانین زنستیز در نظام حقوقی ایران خود بهمثابه سرچشمهای مستقیم برای خشونت عمل میکنند. موادی چون ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی که به مرد اجازه میدهد در صورت «دیدن همسربا مرد اجنبی وعلم به تمکین زن» او را درجا به قتل برساند و از مجازات معاف شود، عملاً قتل زنان را قانونی، مشروع و مصون از پیگرد میکند. چنین قوانینی بهجای حمایت از زنان، به تولید خشونت و تضمین پاداش برای عاملان آن انجامیدهاند.
تنها در سال ۱۴۰۳ بیش از۱۸۰ مورد قتل “ناموسی” توسط کمپین توقف قتلهای “ناموسی” ثبت شده است. این آمارصرفاً بخش قابل ردیابی خشونت را نشان میدهد. در سایه مصونیت قضایی، بسیاری از عاملان قتلهای “ناموسی” با احکام سبک یا بخشودگی روبهرو میشوند. همزمان، زنانی که برای دفاع از خود یا ترک روابط خشونتبار اقدام کردهاند، با مجازاتهای سنگین و حتی خطر اعدام مواجهاند. این چرخهی معیوب، قتل را بازتولید و خشونت را تکثیر میکند.
اعدام ، یکی ازعریانترین اشکال خشونت حکومتی است. ایران همچنان بالاترین نرخ اعدام زنان در جهان را دارد. زندانیان سیاسی زن نهفقط با سلب آزادی، بلکه با تهدید سیستماتیک به حذف فیزیکی مواجهاند. صدرو احکام اعدام برای کنشگران عدالتخواه همچون وریشه مرادی،پخشان عزیزی وزهرا شهبازی نشان میدهد که حکومت، دفاع از زندگی و کرامت انسانی را نیز «جرم» تعریف کرده است. ما همصدا با کارزار «سهشنبهها نه به اعدام»، بر حق زندگی و کرامت انسانی زنان پافشاری میکنیم
جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» نقطهی گسست تاریخی از نظم پدرسالارانه جمهوری اسلامی درادامه مقاومت زنان و کنشگران عدالتخواه است. این جنبش نشان داد که قدرت جمعی زنان توانسته ستونهای سلطه را به چالش بکشد و روایت دولتمحور از «اطاعت» را به روایت مردممحور از «زندگی» بدل کند.
مبارزه با خشونت علیه زنان، مسئولیتی جمعی است که همهی جامعه را دربرمیگیرد. تا زمانی که خشونت جنسی-جنسیتی بهمثابه ابزار سیاسی حفظ ساختار قدرت بهکار گرفته میشود، آزادی و عدالت برای هیچ گروه اجتماعی تضمین نخواهد شد. تا زمانی که اعدام، تبعیض و حذف ساختاری ادامه دارد، مبارزه نیز ادامه خواهد داشت.
کمپین توقف قتلهای ناموسی، بخشی از این مبارزه جمعی و تاریخی است؛ ما برای لغو قوانین تبعیضآمیز، افشای قتلهای ناموسی، توانافزایی زنان، مستندسازی خشونت و متحد ساختن صداهای معترض تلاش میکنیم. ما بر این باوریم که پایان دادن به خشونت علیه زنان تنها در سایه سازمانیابی، آگاهیرسانی و فشار اجتماعی مستمر ممکن است، و این راه را با اتکا به همبستگی و اراده جمعی ادامه خواهیم داد.
کمپین توقف قتلهای “ناموسی” نوامبر ۲۰۲۵
#زن_زندگی_آزادی
Statement of the Stop Honor Killings Campaign on the Occasion of November 25 The International Day for the Elimination of Violence Against Women
On the eve of November 25, the International Day for the Elimination of Violence Against Women, we at the Stop Honor Killings Campaign once again reaffirm our commitment to resist all forms of gender-based and sexual violence and to defend women’s right to life and human dignity.
This day, established in memory of the Mirabal sisters in the Dominican Republic who were murdered for resisting dictatorship stands as a global symbol of defiance against political and structural violence against women. Today, it resonates profoundly with the ongoing struggles of women in Iran.
In Iran, violence against women is embedded in the logic of survival and control that defines the ruling political system. Over the past 47 years, a regime founded on religious discrimination, control over women’s bodies, and the erasure of women’s agency has institutionalized violence from within the family to the highest levels of government transforming it into an instrument of domination. Law, the state religion, the judiciary, the morality police, and cultural apparatuses together form the machinery of repression. Within this structure, so-called honor killings, domestic violence, compulsory hijab, the repression, arrest, and sometimes execution of LGBTQ+ individuals, legal discrimination, and the execution of women are all direct outcomes of the Islamic Republic’s politics of obedience and control.
Moreover, misogynistic laws within Iran’s legal system serve as direct sources of violence. Article 630 of the Islamic Penal Code, for instance, permits a man who “sees his wife with another man and knows that she consented” to kill her on the spot without facing punishment. Such laws, instead of protecting women, have legalized and legitimized femicide, rewarding the perpetrators rather than prosecuting them.
In 2024 (1403( in the Iranian calendar alone, the Stop Honor Killings Campaign documented more than 180 cases of so-called honor killings. These numbers represent only the traceable portion of violence. Due to judicial impunity, many perpetrators receive light sentences or full pardons, while women who act in self-defense or attempt to escape abusive relationships face severe punishment and even execution. This vicious cycle perpetuates murder and multiplies violence.
Execution remains one of the most brutal forms of state violence. Iran continues to have the highest rate of female executions in the world. Female political prisoners are subjected not only to deprivation of liberty but also to the constant threat of physical elimination. The risk of execution faced by justice-seeking activists shows that the regime has criminalized the very act of defending life and human dignity. In solidarity with the campaign “Tuesdays Against Execution,” we affirm our unwavering defense of women’s right to life and dignity.
The revolutionary movement “Woman, Life, Freedom” marks a historic rupture with the patriarchal order of the Islamic Republic, continuing the long struggle of women and justice-seeking activists. This movement has shown that the collective power of women can challenge the foundations of domination and transform the state-imposed narrative of “obedience” into a people-centered narrative of “life.”
The struggle against violence toward women is a collective responsibility that concerns all of society. As long as gender-based violence remains a political tool to preserve power, neither freedom nor justice can be secured for any social group. As long as executions, discrimination, and structural exclusion persist, the struggle must and will continue.
The Stop Honor Killings Campaign stands as part of this collective and historical struggle. We work toward abolishing discriminatory laws, exposing honor killings, empowering women, documenting violence, and uniting the voices of resistance. We believe that ending violence against women is possible only through sustained organizing, awareness-raising, and social pressure and we will continue this path with solidarity and collective determination.
Stop Honor Killings Campaign
November 2025
#WomanLifeFreedom
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.