سه سال پس از خیزش زن زندگی آزادی
یادبود، تکرار یا فراروی؟
از سه سال پیش تا کنون، صحنه سیاسی اجتماعی ایران و جهان تغییرات بسیاری کرده است. بخشی از این تغییرات نتیجه مستقیم خیزش شجاعانه زنان و مردم ایران در زن زندگی آزادی بود: تضعیف رژیم، نشانه رفتن مردسالاری در حکومت و وادار کردن آن به عقب نشینی بر سر حجاب اجباری، نشانه رفتن مردسالاری در بطن جامعه و آزاد کردن بخشی از پتانسیل انقلابی زنان و ایجاد سازمانیافتگی حداقلی همراه با به میان کشیدن پرسش های بزرگ درباره آینده. همچنین تغییرات دیگری فارغ از ما و مبارزاتمان نیز در صحنه جهان اتفاق افتاد که تاثیرات زیادی بر ایران گذاشت: به قدرت رسیدن فاشیسم ترامپ و آغاز پروژه خاورمیانه جدید توسط آمریکا/اسراییل از نسلکشی در غزه تا جنگ ۱۲ روزه با ایران که هم موجب تضعیف بیشتر رژیم شد و هم آینده و زندگی مردم و مبارزات آزادی خواهانه آنان را تهدید می کند.
اما برخی چیزها تغییر نکرده اند: حکومت جمهوری اسلامی هنوز سرنگون نشده، سرمایه داری جهانی هنوز در حال تولید بحران و جنگ و ستم و استثمار بیشتر است، زنان و کوییرها هنوز هم تحت سرکوب و هم پتانسیلا نیروی انقلابی مهمی برای سرنگونی جمهوری اسلامی و سرمایه هستند و مردم هنوز به پرسش های بزرگ درباره آینده پاسخ نداده اند و برای راه حل مثبت سازمان نیافته اند، در حالیکه نیروهای اپوزیسیون ارتجاعی چه از درون حکومت و چه خارج از آن مشغول سازماندهی و رقابت بر سر قدرت هستند.
شرایط جهانی و تضادهای داخلی، جمهوری اسلامی را پاره پاره کرده و رژیم به شدت احساس خطر میکند و با استیصال قدم برمیدارد. همین مسئله مانع از آن می شود که بتواند حاکمیت طبقاتیش را اعمال کند. به همین دلیل هم دست به اعمال جنایتکارانه مانند اعدام و سرکوب و زندان و فقر و گرسنگی علیه مردم می زند. این خطرات و پتانسیل ها ما را ناگزیر می کند که در سالگرد خیزش ژینا، به ورای یادبود آن، پاسداشت دستاوردهایش و همچنین به ورای امید بستن به تکرار آن برویم. اکنون در وضعیتی هستیم که امکان برد و باخت مان به مراتب بیشتر است: امکان رها شدن مان از قید و بندهای سرکوب و ستم و استثمار جمهوری اسلامی و آلترناتیوهای مشابهش درون همین سیستم که سعی داشته اند تا همین امروز سوار بر خیزش های مردمی یا بمب های خارجی شوند و فریادهای حق طلبانه مردم را به نفع بخشی از طبقه حاکم مصادره کنند.
همین شرایط فرصتی برای نیروهای انقلابی است که با تشریح صحیح واقعیت بدون اینکه طرف هیچکدام از امپریالیست ها و یا مرتجعین را بگیریم، راهی دیگر برای رهایی مردم از این وضعیت را باز کنیم. اگر به دنبال تغییر چهره در حاکمیت نیستیم، اگر به دنبال ادامه زندگی تحت همین روابط مردسالارانه و ستمگرانه، روابط فرودستی و فرادستی، و روابط مالکان و مایملکان نیستیم، نباید منتظر بمانیم. اکنون زمان ساختن آگاهانه راهی متفاوت از هر خیزش و جنبش خودبخودی است. هرچقدر مقاومت ها و مبارزات مردمی علیه حجاب اجباری، اعدام و زندان، علیه جنگ و فقر و بیکاری و بی برقی و بی آبی… گسترده تر می شود، وظیفه ما برای نقشه ریزی، سازماندهی و تعیین محتوای آینده بیشتر می شود. وظیفه ای که نباید با دنباله روی از این مبارزات حق طلبانه، از آن سر باز زنیم. اگر ما به این وظیفه عمل کنیم، مردم هم یاد خواهند گرفت که فکرشان را از چارچوبهای نظام موجود آزاد کنند.
ما آینده ای میخواهیم که در آن جامعه به زن و مرد تقسیم نمی شود و زن نه کالاست، نه ناموس و نه کارگر بی مزد خانه و خانواده. آینده ای که در آن کودکان به ایرانی و افغانستانی و عرب و بلوچ… تقسیم نمی شوند و همه در آن حق تحصیل و زندگی شاد و برابر دارند. آینده ای که در آن انسان ها به صاحب ابزار تولید و صاحب نیروی کار تقسیم نمی شوند و همه در آن حق کار و حق خوردن و رشد توانایی هایشان را دارند. آینده ای که در آن هنرمندان و نویسندگان و همه مردم به تفکر خلاق و انتقادی تشویق می شوند و هیچ صدای مخالفی سرکوب نمی شود. آینده ای که مردم حق مشارکت در تعیین جهت جامعه و تعیین سرنوشت خویش را دارند، نه فقط پای صندوق های رای بلکه هر روز از پایین تا راس جامعه. بله، زن زندگی آزادی هنوز امیدبخش خیلی هاست اما آن شجاعت، با داشتن این تصویر برای آینده می تواند به مراتب قوی تر و عمیق تر شود و نهایتا مهر پایان به چرخه شاه و شیخ، چرخه امپریالیسم و بنیادگرایی بزند.
در سومین سالگرد ژینا، از شما می خواهیم این صدا را در برابر بسیاری از سازمان های زنان که تبدیل به بازوی اسراییل یا پشت جبهه جمهوری اسلامی شدند، بلند کنید. این تصویر از آینده را در برابر جریانات سلطنت طلب، رفرمیست یا محور مقاومتی قرار دهید و آن را به موضوع بحث با زنان و جوانان شجاعی که در خیزش زن زندگی آزادی مشارکت داشتند، تبدیل کنید. همین اقدام، جوانه های سازمان یافتن بر مبنایی به مراتب رادیکال تر را برای آینده فراهم خواهد کرد.
کلکتیو زنان عصیان
Instagram: @maosyangarim
Three Years After the “Woman, Life, Freedom” Uprising:
Commemoration, Repetition, or Moving Beyond?
Over the past three years, the political and social landscape of Iran—and indeed the world—has undergone profound changes. Some of these shifts are the direct outcome of the courageous uprising of women and the people of Iran in Woman, Life, Freedom: the weakening of the regime; challenging the patriarchy embedded within the state, forcing the IRI to retreat on the issue of compulsory hijab; confrontating patriarchal norms within society itself; the unleashing a part of women’s revolutionary potential; the emergence of minimal but significant forms of grassroots organization; and the raising of critical questions about the future. Other changes, independent of our struggles, have also shaped the global scene and impacted Iran: the rise of Trump fascism and the launch of a “New Middle East” project by the U.S./Israel—ranging from genocide in Gaza to a twelve-day war with Iran—which weakened the regime further while simultaneously threatening the lives, struggles, and aspirations for freedom of the Iranian people.
Yet, some realities remain unchanged: the Islamic Republic has not yet been overthrown; global capitalism continues to generate crises, wars, oppression, and exploitation; women and queer communities are still subjected to repression while simultaneously embodying immense revolutionary potential for dismantling both the Islamic Republic and the capitalist order; and the people have not yet provided clear answers to the great questions of the future, nor built organized structures around a positive alternative. Meanwhile, reactionary opposition forces—whether from within or outside the regime—are mobilizing and competing for power.
The global situation and internal contradictions have fractured the Islamic Republic, leaving the regime deeply insecure and acting in desperation. This weakness prevents it from exercising full class domination. In turn, it resorts to executions, mass repression, imprisonment, poverty, and hunger to tighten its grip on the people. These dangers and potentials compel us, on the anniversary of the Jina uprising, to move beyond mere remembrance or even hope for its repetition. We now face circumstances where both the stakes of victory or loss are greater than ever: the possibility of liberation from the chains of repression, exploitation, and patriarchy of Islamic republic and its similar alternatives within the same system which have tried to ride the wave of popular uprising or foreign bombs in favor of a part of rulling class.
This moment is also an opportunity for revolutionary forces: by analyzing reality truthfully, without siding with imperialist agendas or reactionary factions, we can chart a distinct path for the people’s emancipation. If we do not seek a mere change of faces in power, if we refuse to settle for the continuation of patriarchal, exploitative, and hierarchical relations, then we must not wait. Now is the time to consciously build an alternative that goes beyond spontaneous uprisings and movements. The broader the people’s resistance against compulsory hijab, executions, imprisonment, war, poverty, unemployment, power cuts, and water shortages, the greater our responsibility becomes to strategize, organize, and define the content of the desirable future. This responsibility cannot be met simply by tailing behind the just struggles of the people. If we fulfill this role, the people themselves will learn to free their imagination from the confines of the existing order.
We envision a future in which society is not divided into men and women—where women are neither commodified, nor reduced to “honor,” nor confined to unpaid domestic labor. A future where children are not divided into Iranian, Afghan, Arab, or Baluch, but where all have the right to education, joy, and equality. A future in which humanity is not split into owners of the means of production and sellers of labor power, but where all share the right to work, the right to eat, and the development of their talents. A future where artists, writers, and the people at large are encouraged in critical and creative thought, and no dissenting voice is silenced. A future where the people have genuine power to shape the direction of society and their own destiny—not only at the ballot box, but every day, from the grassroots to the highest levels. Yes, ”Woman, Life, Freedom” still carries immense hope for many. But this courage, when coupled with a vision of such a future, can grow far stronger, deeper, and ultimately bring an end to the vicious cycle of monarchy and Islamic rule, cycle of imperialism and fundamentalism.
On this third anniversary of Jina, we call on you to raise this voice against those women’s organizations that have become extensions of Israel or backers of the Islamic Republic. We urge you to put forward this vision of the future in contrast to monarchists, reformists, or “Axis of Resistance” factions, and make it part of the dialogue with the courageous women and youth who took part in the Jina uprising. This very step can nurture the seeds of a far more radical basis for future organization and struggle.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.