حمله هاشمیطبا به دولت پزشکیان
در حالی که دولت پزشکیان در انبوه مشکلات میراث رئیسی دست و پنجه نرم میکند مصطفی هاشمیطبا، دولت وی را به کمکاری متهم میکند.
هاشمیطبا بیان میکند که از مجموعه اظهارات مقامات دولت چهاردهم و حتی برخی عملکردهای این دولت چنین برداشت میشود که دولت چهاردهم، با وجود اظهارات قبلی، ترجیح میدهد که حرکت بر ریلهای کار گذاشتهشده در دولتهای قبلی را، با همه مشکلاتی که به همراه داشته، ادامه دهد.
این دولت با این استدلال که «نمیشود کاری کرد»، سیاست «دستش نزن، بدتر میشود» را در پیش گرفته است و بهزودی در زمان تقدیم لایحه بودجه ۱۴۰۴، همان لوایح قبلی را با تغییرات اندک و کاهشهای پنهان و آشکار بودجه به مجلس ارائه خواهد کرد. میگویید نه؟ منتظر باشید.
هاشمیطبا ادامه میدهد که البته دولت حق دارد، زیرا هر جا دست بگذارد، صدای اعتراضات از آن منطقه بلند میشود. چرا که ما همه تنها به بخش خودمان توجه میکنیم و اهمیتی به دیگران نمیدهیم، حتی اگر آن دیگران حکومت ایران باشد.
وی میافزاید اما چرا اینگونه گفته میشود؟ رئیسجمهور اظهار داشتند که برای اجرای قانون برنامه هفتم با رشد هشت درصد تولید ناخالص داخلی، ۲۰۰ میلیارد دلار ارز نیاز است و نیمی از آن باید از منابع خارجی تأمین شود.
البته معاون اول به نظر میرسد که عقیده به ۲۵۰ میلیارد دلار دارند. بنابراین، وقتی این پول در دسترس نباشد، برنامه هفتم نیز اجرا نخواهد شد و رشد هشت درصدی تحقق نخواهد یافت.
این در حالی است که رئیس مجلس میگوید سالانه صدها میلیارد دلار هدر میرود و برنامه هفتم برای جلوگیری از این هدررفتها طراحی شده است. دوستان گویی معادله چند مجهولیای را مطرح میکنند که معلوم نیست چه کسی باید آن را حل کند.
هاشمیطبا: برنامه هفتم توسعه به هیچ وجه قابل اجراء نیست
هاشمیطبا تأکید میکند که وقتی برنامه هفتم قابل اجرا نیست و از هر تغییری به دلیل اعتراضات شدید مردم واهمه داریم، راکد ماندن به قیمت فساد و تباهی کشور را به جای ریسک کردن و اقدام در راستای اصلاحات ترجیح میدهیم.
وی میافزاید که طی سالهای طولانی، همه وزرای اقتصادی از کسر بودجه، فروش اوراق قرضه و بدهیهای دولتهای قبلی شکایت کردهاند و چون نوبت به آنها رسیده، همان روشها را ادامه دادهاند.
امسال هم سازمان برنامه و بودجه و دکتر همتی همان مسیر را خواهند رفت و شاید استدلال آنها این باشد که اگر دولت لایحه بدی به مجلس ندهد، نمایندگان مجلس قانع نخواهند شد و به دنبال بدتر خواهند بود، همچنان که در سالهای گذشته مجلس همواره سقف بودجه دولت را افزایش داده است.
اما این استدلال نادرست است که از ترس مردن، دست به خودکشی بزنیم. شما اصلاحات را انجام دهید، بگذارید دیگران مانع شوند و نتیجه مشخص خواهد شد.
هاشمیطبا اضافه میکند که بزرگترین ناترازی که باعث سایر ناترازیها شده، عدم هماهنگی بین سیاستهای خارجی (اعم از سیاسی و اقتصادی) و سیاستهای داخلی است. کشوری که بیش از ۴۰ سال در فضای جنگی قرار داشته و اکنون این فضا تشدید شده، نمیتواند مانند کشوری که در صلح به سر میبرد، سیاستهای داخلی خود را مدیریت کند.
هاشمیطبا همچنین اشاره میکند که هرچند به این موضوع باور دارند، اما پیوسته به مردم وعده زندگی بهتر، سفره گستردهتر و حل مشکلات معیشتی را میدهند، اما تجربه سالهای گذشته نشان داده که این وعدهها به واقعیت نمیپیوندند.
بودجه جاری به شدت متورم است، اما در عین حال، مانند سال گذشته، ناگهان بودجه یک نهاد را ۷۰ درصد افزایش میدهند.
ساخت کشور بر روی پولهای موهوم!
هاشمیطبا تأکید میکند که وقتی دولت دو نیروگاه اتمی با هزینه ۱۰ میلیارد دلار را به همراه سوخت روسی ادامه میدهد، اما توجهی به انرژی خورشیدی نمیکند و در مقابل اسراف آب و انرژی بیتفاوت است، آیا نمیتوان نتیجه گرفت که دولت، ماندن در رکود را بر هر تغییری، حتی تغییرات مثبت، ترجیح میدهد؟
وی اضافه میکند که این مسائل به دلیل این است که دولت هنوز گفتمانی برای خود انتخاب نکرده است. اگر برخی معتقدند که گفتمان دولت «وفاق» است، باید بدانند که این یک امر ذهنی است و تغییر ذهنیتها به این سادگی نخواهد بود. شعار انتخاباتی رئیسجمهور «برای ایران» بود و اکنون نیاز است گفتمانی انتخاب شود که نتیجه آن «برای ایران» باشد.
هاشمیطبا همچنین به این نکته اشاره میکند که ناترازی در همه زمینهها اعم از آب، خاک، انرژی و مسائل مالی همچنان ادامه دارد و با افزایش جمعیت، هجوم مهاجران افغان و توقعات جدید، این ناترازیها روز به روز افزایش مییابد. اگر بپرسید چه باید کرد، چند گزینه مطرح میشود:
۱- به قول رئیسجمهور یا معاون اول، اگر ۲۵۰ میلیارد دلار برای اجرای برنامه هفتم در دسترس باشد (منبع این پول مشخص نیست)، در نهایت چه اتفاقی میافتد؟ بخشی از آن به واردات و فروش ارز و طلا اختصاص خواهد یافت و بقیه کارها هم به روال گذشته ادامه پیدا میکند. شاید رشد هشت درصدی آماری حاصل شود، اما نگاهی به عقب خواهد بود.
۲- اگر ۲۵۰ میلیارد دلار از هر منبعی پیدا شود و به فرض محال به اجرای برنامه هفتم اختصاص یابد، باز هم به دلیل تورم و بیماری هلندی، این رشد اقتصادی محقق نخواهد شد و وضعیت معیشتی مردم بدتر میشود.
۳- راهحل واقعبینانه، درک واقعیات جامعه و اتکا به تواناییهای داخلی است.
[اعتراف هاشمیطبا به بنبست کامل حکومت ایران]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.