آزادی کدام زندانی سیاسی؟!
حکومت ملایان با آزادکردن یا عفو شماری از مهرههایی که وابستگیهای حاکمیتی آنان محرز است، مانور آزادی «زندانی سیاسی» میدهد. در حالی که برخی بسیاری از زندانیان سیاسی بیش از ۲ دهه است که بدون یک روز مرخصی و ملاقات در زندانهای ملایان محبوس هستند.
وقتی خامنهای مجبور شد تن به انتصاب پزشکیان بدهد، علائم متناقضی از سوی حاکمیت ملایان صادر شد.
برخی میپنداشتند که خامنهای پایان سیاست خالصسازی خود را در دستور کار قرار داده است.
برخی نیز بر این باور بودند که آن سیاست ادامه دارد و خامنهای میخواهد از برگ پزشکیان مانند خاتمی و روحانی بهره ببرد.
از اظهار نظر قطعی در مورد این دو مقوله میگذریم و نگاهی به پساانتصاب پزشکیان میاندازیم.
پزشکیان در چند رونمایی رسمی از قبیل اولین مصاحبه تلویزیونیاش، سخنرانی در سازمان ملل، و… سعی کرد با لحنی متفاوت صحبت کند.
نرمش قهرمانانه در داخل و لحن آرام رو به کشورهای غربی. این دو پارامتر همواره در اظهارات پزشکیان دیده میشود.
وی بر پایه موهومی به نام «وفاق ملی» وارد گود شد. هر چند روز به روز بر تعداد شقاقها در حاکمیت ملایان افزوده شده و میشود.
اصولگرایان مرتجع از ریز و درشت یقه دولت پزشکیان را از تلویزیون ملایان گرفته تا رسانهها و… میگیرند.
از سوی دیگر پزشکیان نیز از ادا و اطوار خود کوتاه نمیآید.
یکی از مواردی که اصلاحطلبان قلابی سعی کردند برای پزشکیان دستاوردسازی کنند، آزادی مقولهای به نام «زندانی سیاسی» بود.
در مصاحبهها از وی سوال کردند. در رسانههایشان نوشتند و…
در نهایت در اولین قدم فائزه رفسنجانی پس از آن که چند زن زندانی سیاسی را «مبارزین طبلی توخالی و دیکتاتورهای حقیر» عنوان کرد بلافاصله از زندان آزاد شد.
او در حالی که خود را نیز جزء «مبارزین» جا میزد این توبهنامه را نوشت و بلافاصله مورد «عفو»! قرار گرفت.
زندانی سیاسی از نوع فائزه هاشمی و تاجزاده یا؟
پیش از آن نیز چند استاد دانشگاه از جریان اصلاحطلبان قلابی به دانشگاه برگشتند.
در ادامه نیز برخی از فعالان رسانهای حاکمیت که برخی به تصریح از اعضای بسیج سپاه پاسداران بودند تحت عنوان زندانی سیاسی از زندان آزاد شدند.
مهرهها و رسانههای اصلاحطلبان قلابی در بوق و کرنای آزادی زندانی سیاسی دمیدند.
اما آنچه از آنان تحت عنوان زندانی سیاسی نام برده میشد جز از اصلاحطلبان قلابی یا اصولگرایان مرتجع که به دلیل افشاگری باندی به زندان افتاده بودند نبودند.
رسانههای اصلاحطلبان قلابی اما نوشتند «این آزادیها پس از یکی از نشستهای هیات وزیران و درخواست رئیس شورای اطلاعرسانی دولت از پزشکیان برای پیگیری آزادی زندانیان سیاسی و افشاگران فساد آغاز شد.»
روزنامه اعتماد با این مقدمه در ادامه افزود «در نهایت، مساعدت دستگاه قضایی منجر به آزادی چهرههایی مانند محسن برهانی، یاشار سلطانی و وحید اشتری شد.»
اعتماد از زبان سوم شخص موهوم مینویسد «بسیاری از تحلیلگران اعلام کردند بدون آزادی زندانیان سیاسی، رفع حصر و بازگشت استادان و دانشجویان اخراجی، پروژه وفاق در حکومت ایران به نتیجه نخواهد رسید. چهرههایی مثل محسن برهانی، یاشار سلطانی، وحید اشتری، مصطفی تاجزاده و…»
اعتماد مینویسد «این تلاشها باعث شد نه تنها استادان و دانشجویان به کلاسهای درس بازگردند، بلکه چندین زندانی سیاسی نیز یکی پس از دیگری آزاد شوند.»
اعتماد از قول هوشنگ پوربابایی، وکیل مصطفی تاجزاده، میگوید «پرونده افراد انتقادکننده باید بر اساس قانون جرم سیاسی بررسی شود. اما متأسفانه این پروندهها تحت پروندههای امنیتی قرار میگیرند و احکام امنیتی صادر میشود.»
پوربابایی ادامه میدهد که «پرونده موکلش، مصطفی تاجزاده، نیز نمونه همین مسئله است. وی دو سال است که در زندان به سر میبرد و از حتی امتیازات معمول مانند مرخصی نیز محروم بوده است!»
فقط معلوم نیست چرا پوربابایی هیچ اشارهای به آزادی زندانیان سیاسی مانند موارد زیر هیچ اشارهای نمیکند.
صحبت از کدام نوع زندانی سیاسی است؟
غلامحسین کلبی که از سال ۱۳۷۹ و به مدت ۲۴سال بدون یک روز مرخصی درمانی در زندان به سر میبرد.
افشین بایمانی زندانی از سال ۱۳۷۸.
سعید ماسوری، محبوس از سال ۱۳۷۹
مریم اکبری منفرد، محبوس از سال ۱۳۸۸ با ۳ فرزند و بدون یک ساعت مرخصی!
[مریم اکبری منفرد؛ دادخواهی که به زنجیر کشیده شده است!]
پوربابایی همچنین ابراز امیدواری میکند که «تاجزاده نیز مشمول شعار وفاق ملی دولت قرار گرفته و بهعنوان فردی که دلسوز کشور است، تحت عناوین ارفاقی آزاد شود.»
صالح نقرهکار، عضو کانون وکلای مرکز، از جریان اصلاحطلبان قلابی نیز ضمن اعتراف به همپیالهگی آخوندها با حزبالله و… به اعتماد میگوید «دشمنان خارجی برای ضربه زدن به تمامیت ارضی حکومت ایران، مرزبانان خاک حکومت ایران را هدف قرار میدهند و لازم است راهبردهایی برای تقویت انسجام اجتماعی در نظر گرفته شود.»
وی در پاسخ به پرسشی درباره مرحله بعدی پس از چند زندانی سیاسی از نوع اصلاحطلبانه آن میگوید که «باید برای آزادی افرادی که برای افکار عمومی حکومت ایران نماد محسوب میشوند، اقدام شود.»
نقرهکار اضافه میکند که «تغییر نگاه ساختاری و رویکرد جاری در حوزه عمومی برای آزادی افرادی چون مصطفی تاجزاده، دکتر بهشتی شیرازی، دکتر بهزادیان نژاد و دیگران ضروری است.»
وی نیز در حالی که به خوبی از وجود بسیاری زندانی سیاسی در زندانهای ملایان از دهههای ۷۰ و ۸۰ خبر دارد که بسیاری از آنها طی این سالیان طولانی حتی یک ساعت نیز مرخصی نداشتهاند، سعی میکند امثال تاجزاده به عنوان «نماد» جامعه سیاسی ایران معرفی کنند.
بر این سیاهه باید افزود بسیار زندانیان سیاسی اعتراضات آبان ۹۸ و اعترضات ۱۴۰۱ را که یا اعدام شدهاند یا همچنان در زندان به سر میبرند.
رسانهها و مهرههای اصلاحطلبان قلابی، کاری که در زمان خاتمی و روحانی صورت گرفت را ظاهرا در دولت پزشکیان قرار است بازتکرار کنند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.