ذکر این نکته شاید پیش پا افتاده به نظر برسد، اما جیمسون واقعا و عمیقا عاشق ادبیات بود. برای او این عشق سرایتکننده و مسری بود. یکبار او تمامی شعر “منطقه” (Zone) اثر گیوم آپولینر را برای ما به فرانسوی خواند. جیمسون می خواست که ما قدر صدای شعر را بدانیم. ادبیات برای او به عنوان بخشی از دنیای گستردهتر سیاست و تجربه وجود داشت – سخنرانیهای او مانند یک رقص باله جهش هایی بودند از فیلم، به معماری, به موسیقی,…
شخصا برای من آن دوره ی دانشجویی و استادم تأثیرات عمیقی داشت، همانطور که شاید در خاطرات سی و پنج ساله من در باره ی آن آشکار می باشد.ولی برای من در آن دوران, یادگیری در محضر استاد, تنها و تمام چیزی بود که از جیمسون می دانستم ، آموزگار عظیمی که از کلاسش بسیار لذت می بردم. و هیچ خبری از عمق و گستره ی مطالعات , و نقدهای وی فراتر از درس های کلاس نمی دانستم.
The Fredric Jameson I Knew
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.