فساد در نظام بانکی حکومت ایران
اقتصاددانان و کارشناسان حکومتی از بیماری در نظام بانکی حکومت ایران سخن میگویند و از منظر اقتصادی به آن مینگرند. حال آن که این بیماری سیاسی در حاکمیت ملایان است که چنین وضع آشفتهای را در سیستم بانکی ایران ایجاد کرده است.
نظام بانکی حکومت ایران در خدمت بخش تولید و اقتصاد نیست. این ساختار مالی به نظر میرسد که بیشتر به دنبال منافع زیرمجموعههای خود است تا کمک به تولید.
چندی پیش، عبدالناصر همتی اظهار کرد که افراد برای عضویت در هیئت مدیره بانکها درب اتاق او را شکستهاند!
این اظهارات همراه با بررسی گزارشهای مالی بانکها اهمیت بیشتری پیدا میکند.
گزارشها نشان میدهد که تنها در سال گذشته، هر عضو هیئت مدیره بانکها در حاکمیت ملایان به طور میانگین ۳ میلیارد و ۵۶۲ میلیون و ۱۵ هزار تومان پاداش دریافت کردهاند.
این رقم جدا از حقوق، مزایا، تسهیلات یا سایر امتیازات این سمت است. رانتی که از سپردههای مردمی به دست بانکداران میرسد، نه تنها جذابیت زیادی برای آنها دارد، بلکه باری سنگین بر دوش اقتصاد کشور است.
در حکومت ایران، تفاوت زیادی بین قدرت قانون و قانون قدرت وجود دارد. بانکها و بیمهها به جای خدمت به اقتصاد، قوانین را به نفع خود تنظیم کردهاند.
نظام بانکی ملایان به خودش وام میدهد!!!
نظام بانکی در عوضِ سرمایهگذاری در تولید و کمک به مردم، به خودشان وام میدهند و اقدامات خلاف منافع مردم انجام میدهند.
برای مثال، بانکها با خرید و نگهداری املاک، باعث انباشت مسکن و ایجاد بحران در این حوزه شدهاند.
از سوی دیگر، با بالا نگه داشتن نرخ بهره تا سقف حداقل ۲۳ درصد، صرفه اقتصادی برای بسیاری از فعالیتها را از بین بردهاند. در حالی که نرخ ریسک باید بین ۱۵ تا ۱۸ درصد باشد.
عملکرد نادرست حاکمیت در نظام بانکی در حکومت ایران باعث شده است که نه تنها اقتصاد کشور به خدمت بانکها درآید، بلکه بانکها با ایجاد مشکلات جدید برای اقتصاد، مشکلات خود را حل کنند.
استفاده از خلأهای قانونی توسط ملایان برای بانکها بحرانآفرین است. به عنوان مثال، بانکها وامهایی میدهند که یک چهارم مبلغ آن را به صورت اوراق قبل از پرداخت دریافت میکنند، اما سود و اقساط کل مبلغ را از مشتریان میگیرند.
خلق نقدینگی توسط بانکها، به ویژه بانکهای خصوصی، خسارتآور است. خروج پول از بخش واقعی اقتصاد یک ضربه جبرانناپذیر محسوب میشود.
در سطح بینالمللی، اجازه نمیدهند که اقدامات بانکهای حکومت ایران تکرار شود، چرا که بسیاری از رفتارهای بانکی در نظام مالی بینالملل به عنوان جرم تلقی میشود.
همسانسازی و ایجاد زیرساختهای لازم برای پیوستن به سیستم مالی بینالمللی بیش از ۷۰۰ هزار میلیارد تومان بودجه نیاز دارد، اما نظام بانکی حکومت ایران حاضر به پذیرش این هزینهها نیست.
افتهای رایج سیستم بانکی ملایان
انتشار نقدینگی و تورم، از بیماریهای رایج سیستم بانکی حاکمیت ملایان است که مانع از نزدیک شدن به نظام بانکی بینالمللی میشود.
نظام بانکی حکومت ایران از ورود به عرصه شفافیت و استانداردهای بینالمللی خودداری میکند، زیرا آزادی عمل زیادی دارد و به جز استانداردهای بانکی شناختهشده، هر کاری انجام میدهد.
بخش بزرگی از اقتصاد کشور به دلیل سیاستهای نادرست بانکی فلج شده است.
در این وضعیت آشفته، سودهای کلانی نصیب بانکها و بانکداران میشود و به همین دلیل، تمایلی به اصلاح شرایط ندارند.
بانکهای جهانی برای پولی که از سرمایهگذاران دریافت میکنند، درصدی از ریسک را میپذیرند. اما بانکداران در حکومت ایران به دنبال سود بدون ریسک هستند و اقتصاد و بخش خصوصی را با چالش مواجه میکنند.
بزرگترین بحران اقتصادی حکومت ایران نیز، مسأله ارزش افزوده صفر است که بخش عظیمی از سرمایههای کشور را از بین میبرد. سپردههای بانکی نیز با حجم بالا، فاقد ارزش افزوده هستند.
چالش دیگر، صرفه اقتصادی منفی است. هزینههای بالای تأمین مالی موجب شده است که نرخ تورم، تمام فعالیتهای اقتصادی کشور را غیرسودده کند.
هیچ کشوری با افزایش نرخ بهره رشد نکرده است و تمامی کشورهای پیشرفته به سوی نرخ بهره صفر حرکت کردهاند.
[بحران نظام بانکی ایران؛ یک قدم تا فاجعه]
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.