سه روز از برگزاری انتخابات فرمایشی و بیرون آوردن مسعود پزشکیان از صندوق رای نگذشته است که تجمعات کارگران معترض در شهرهای مختلف همچون هفتههای قبل همچنان ادامه یافته است. برای نمونه:کارگران پیمانکاری آبفای رودبار برای سیزدهمین روز پیاپی و در اعتراض به تداوم ۸ ماهه پرداخت نشدن مزد و ناامنی شغلی، دست از کار کشیدهاند، بیش از ۳۰ هزار کارگر پروژهای در ۱۲۳ شرکت زیرمجموعه صنایع نفت و گاز در بوشهر و خوزستان و اصفهان، از پایان خرداد با تجمع اعتراضی خواستار افزایش دستمزد لغو تبعیضهای گسترده مزدی و رفاهی و قطع دست پیمانکاران از مشاغل کارگری شدهاند.کارگران اعتصابی تحت عنوان “کمپین۱۴–۱۴»، خواستارافزایش دستمزدها، ۱۴روز کارو۱۴ روز استراحت، و حذف پیمانکاران هستند.
اما در این روزهای داغ تابستان فرآهم کردن شرایط مناسب برای کار در مراکز صنعتی و امکانات رفاه در محیطهای زندگی از دیگر خواسته ها است. در این مدت پیمانکاران کوشیدند با استخدام نیروی جدید اعتصابات را با شکست روبرو کنند، اما کارگران بیکار حاضر نشدند جای هم طبقه ایهای خود را بگیرند و طرح کارفرماها را با شکست مواجه ساختند. همزمان پیامکهای تهدیدآمیز برای کارگران اعتصابی ارسال شد که نفتگران وقعی به آنها ننهادند.بازنشستگان کارگری در شهرهای شوش و اهواز و کرمانشاه و تهران و اصفهان و دامغان و قائمشهر و کرمان، در اعتراض به ناکافی بودن مستمریها به خیابانهاآمدهاند و کارگران اخراجی پتروشیمی ایلام با تجمع اعتراضی خواستار بازگشت به کار شدهاند.
اگر چه محور مشترک تمام تجمعات، اعتراض به تصمیمات و سیاستگذاریهای دولت رئیسی است، اما کارگران با تجربه ای که از کارکرد دولتهای مختلف دارند، به قولهای سر خرمن امثال پزشکیان نیز اعتماد نمیکنند و میدانند آنچه را که با مبارزه مستقیم خود به دست نیاورند، دست یافتنی نیست. در واقع چه مانعی بر سر راه کارفرمایان شرکتهای مختلف خصوصی و شرکتهای دولتی و مراکزاقتصادی تحت کنترل سپاه پاسداران وجود دارد که آنها از همین امروز به خواست کارگران مبنی بر افزایش دستمزد، عمل نکنند و چرا کارگران دو ماه دیگرهم در این مسئله حیاتی باید صبر کنند؟
روز نامه اعتماد در شماره روز ۱۹ تیرماه خود نوشته است:
“دلیل اصلی اعتراضات کارگران طی دو سال اخیر همین است که به دلیل جاماندن میزان رشد دستمزد از تورم رو به افزایش، ناچارشدهاند بسیاری از هزینهها و به خصوص، خدمات درمانی (جز در مواردی که پای مرگ در میان بوده) خدمات رفاهی (سفر، اوقات فراغت، پوشاک، تفریح، خرید کالاهای فرهنگی و رفاهی) و حتی آموزش (غیر از آموزش عمومی اجباری یا تحصیلات عالی در دانشگاههای دولتی و رایگان) را از سبد هزینههای خانوار حذف کنند و با حذف مواد غذایی مفید اما گران قیمت مثل گوشت قرمز و میوه، به سفرهای شکم سیرکن، اما بیکیفیت رضایت دادهاند .
در این سه سال، ناتوانی از پرداخت اجاره مسکن به دلیل سبقت گرفتن میزان افزایش اجارهها از دستمزد کارگران و محقق نشدن وعدههای کاغذی دولت سیزدهم درباره حل مشکل مسکن کارگری، بسیاری از خانوادههای کارگری را واداشت که از منطقه سکونت خود به مناطق پایینتر و ارزانتر یا حتی حاشیههای آسیبزای شهرها نقل مکان کنند تا از پس پرداخت اجارهای که بین ۵۰ تا ۷۰درصد درآمد خانوار را میبلعید، بر بیایند.”
پزشکیان در جریان تبلیغات انتخاباتی در یک دیدار تلویزیونی اظهار داشت که دستمزد باید متناسب با تورم رشد کند، نمیشود تورم ۵۰ درصد باشد اما حقوق ۲۰ درصد اضافه شود. باید کارو روندی را پیش بگیریم تا حقوق با تورم همسان باشد.
کارگران با استناد به قولهایی که در جریان تبلیغات انتخاباتی از جانب رئیس جمهور جدید داده شد، خواهان افزایش دستمزد هستند. گسترش این اعتصابات از فردای بر سر کارآمدن پزشکیان نشان می دهد که مطالبات کارگران بویژه در زمینه مسئله دستمزد،مسئله مرگ و زندگی است و تعطیل بر دار نیست.
فعالان کارگران میگویند که این اعتصاب گسترده “فشار سنگینی بر پیمانکاران وارد کرده” و با دست کشیدن این کارگران از کار، بخشهای دیگر نفت نیز که درگیر این اعتراض نیستند، دچار اخلال شده و هزینههایی روی دست پیمانکاران گذاشته اند. این فعالان همچنین تأکید دارند که اتحاد بی نظیری بین کارگران پیمانی قراردادی و کارگران پیمانی ارکان ثالث بوجود آمده است. آنها تلاش میکنند تا با شعار”اتحاد رمز پیروزی ما است” همدردی کارگران رسمی و حجمی را نیز به همکاری فعال در اعتصاب تبدیل کنند.
بر اساس گزارش های شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت فشار اعتصابات نفتگران که در حال گسترش می باشد در بعضی شرکتها مدیران را به عقبنشینی واداشته و آنها با دادن وعده هائی قصد ایجاد تفرقه در میان اعتصابیون را دارند. اما اعتصابیون با شعار های “سفره کارگران یکی است” و “اعتصاب سراسری است” با پیمانکاران روبرو شده اند.کارگران که عهدشکنیهای پیشین کارفرماها را تجربه کرده اند متحدانه می کوشند مبارزاتشان را تا جلب بیشترین کارگران نفت، گاز و پتروشیمی تا عقب نشاندن کلیه پیمانکاران ادامه دهند.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.