بیانیهٔ جمعی از هنرمندان آزاداندیش ساکن ایران:
«بپرسش ویرانه چرا میسازند؟
آتش چرا میزنند؟
سیاه چرا میپوشند؟
و این خدایی که میگویند چرا چنین خشمگین است؟»
[بهرام بیضایی – مرگ یزدگرد]
ما هنرمندان ایرانی،
نسل تبعید شده، سانسورشده، فراریدادهشده، دربند،
نسل خفهشده در گلوگاه گلوله و گاز و غربت،
امروز،یکصدا فریاد میزنیم:
ما جنگ نمیخواهیم!
نه جنگ شما با جهان، نه جنگ شما با مردم ما، نه جنگتان با صداى ما!
ما هیچگاه در صف شما نبودهایم.
نه پشت پرچمهاتان ایستادهایم، نه شریک خونهایی هستیم که میریزید.
ما نه با اسرائیل، نه با فلسطین، نه با هیچ کشورى دشمنی نداریم، اما با سرکوب و دروغ و جنایت، در هر لباسی، در هر جغرافیایی، دشمنیم.
ما هنرمندیم!
نه مزدور دستگاه تبلیغاتی شماییم، نه شریک جنایتهای منحوستان!
ما وارثان حافظ و خَیّامیم نه فرمانبران جنگافزوز. ما نه سیاستمداریم، نه ژنرال.
ما با موسیقی، نقاشی، شعر، صدا، بدن، تصویر و کلمه میجنگیم.
سلاح ما هنر ماست،
و هنری که از درد زاده میشود، نمیتواند خنثی بماند.
ما نهتنها مخالف جنگیم،
بلکه علیه ماشین جنگطلبیای ایستادهایم که سالهاست مردم ما را گروگان گرفته.
ما از مرزهای تنگ سانسور عبور کردهایم تا بگوییم:
ما از شما نیستیم!
ما از مرگ کودکان در هر جای این کرهٔ خاکی زخم میخوریم.
ما از سکوت در برابر جنایت منزجریم.
و ما از تبدیل هنر به ابزار پروپاگاندا، متنفریم.
ما فریاد آزادیایم.
ما تصویر دردیم، صدای مردمیم، خشم خفهشدهایم.
ما از هنر زندگی میسازیم، نه مرگ.
تا وقتی که ظلم هست، ما ایستادهایم.
در هر تبعید، در هر زندان، در هر سالن تئاتر خاموش، در هر نت ممنوع، در هر جمله بریده، در هر نمای سانسورشده.
ما جنگ نمیخواهیم.
ما آزادی میخواهیم.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.