در روزهای اخیر، طرح تشکیل مجلس مؤسسان توسط جریان موسوی مطرح شده است؛ طرحی که با وجود ظاهر اصلاح‌طلبانه، بسیاری از منتقدان و فعالان سیاسی آن را تلاشی برای مهندسی سیاسی و حفظ همان ساختارهای سرکوبگر می‌دانند. این مجلس که قرار است نظام را از درون بازسازی کند، در واقع به نظر می‌رسد تنها نام‌ها و ظواهر را تغییر دهد و تغییری بنیادین در قدرت ایجاد نکند.

یکی از نکات قابل توجه در این بحث، استفاده از نماد «شیر و خورشید» است. این نماد تاریخی که قرن‌ها نماد هویت و فرهنگ ایرانی بوده، در این فضا به ناحق تقلیل یافته و تنها به عنوان نماد استبداد و سلطنتی معرفی می‌شود. این تحریف نماد هویتی ایرانیان، توسط موسوی “اشاره به نقاشی مذکور” تلاشی است برای تحریف تاریخ و نادیده گرفتن بخشی از خواست‌ها و هویت ملی مردم ایران و
هرگونه تقلیل این نماد به استبداد، تکرار همان گفتمان انحصارطلب سال ۵۷ است.
نسل جدید ایرانیان، فارغ از گرایش‌های سیاسی مختلف، بسیاری از آنان به دنبال بازگشت به هویت ملی و گفتمانی سکولار و دمکراتیک هستند که شیر و خورشید را فراتر از یک نماد سلطنتی می‌دانند؛ نمادی برای فرهنگ، تاریخ و وحدت ملی.

در نهایت، مسأله اصلی این است که آیا مجلس مؤسسان می‌تواند پاسخی به خواست‌های واقعی مردم باشد یا صرفاً بازسازی سیستم کنونی با شکل و رنگ جدید؟ تا زمانی که ساختار قدرت اصلی پابرجاست، این مجلس نمی‌تواند گذار واقعی و آزادی‌بخش را رقم بزند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)