آتشسوزی در بیمارستان گاندی،کی بود کی بود؟ من نبودم!
پس از آتشسوزی در بیمارستان گاندی تهران، مانند همیشه انگشت اتهام کارگزاران مختلف نظام به سوی همدیگر نشانه رفته است. هر کس دیگری را مقصر وضعیت پیش آمده میداند.
امر مسبوق به سابقه است. هر گاه اتفاقی میافتد، بحرانی پیش میآید، خسارات جانی و مالی وارد میشود، ماجرا از همین قرار همین است. ابتدا اظهارنظرهای متناقض و دوپهلو ایراد میشود. سپس وقتی ابعاد ماجرا روشن میشود، هر یک از کارگزاران و ارگانهای حکومتی، انگشت اتهام را به سوی یکدیگر نشانه میروند.
در مورد آتشسوزی بیمارستان گاندی تهران نیز روال به همین منوال بود و هست. ظاهرا جز این نیز نباید از حاکمیت ملایان انتظار دیگری داشت. پاسکاری و مقصر جلوهدادن دیگری به عنوان عامل بحران و حادثه و البته مدتی بعد همه چیز تمام میشود. گرد فراموشی پس از مدتی بر اظهارات کارگزاران نظام پاشیده میشود.
موضوع بایگانی میشود تا مدتی بعد در یک فاجعه دیگر سر باز کند. در موضوع آتشسوزی بیمارستان گاندی تا کنون ۲ بازیکن وارد گود زورآزمایی شدهاند؛ آتشنشانی و شهرداری تهران. ظاهرا جلال ملکی، سخنگوی آتشنشانی تهران اولین نفر بود که وارد پاسکاری در این زمین بازی شد.
وی بلافاصله پس از بروز آتشسوزی در بیمارستان گاندی به صحنه آمد. ملکی اعلام داشت که تاکنون ۵ بار به مسئولان بیمارستان گاندی تذکر غیرایمنبودن ساختمان بیمارستان داده شده بود. وی مسئولان حکومتی بیمارستان مزبور را به بیتوجهی به این امر، در جلسات مشترک با آتشنشانی متهم کرد.
پاسکاری آتشسوزی در بیمارستان گاندی
بعد نوبت به ارگان شهرداری تهران رسید. عبدالمطهر محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران، نیز اظهارات ملکی را تایید کرد. وی مدیران بیمارستان گاندی را متهم ساخت که به اخطارهای دادهشده توجهی نکردهاند. از سوی دیگر یک کارگزار دیگر شهرداری تهران نیز به صحنه آمد. مدیر بحران منطقه ۶ شهرداری تهران، مهدی خسروانی.
وی اما پرده از موضوعی برداشت که میتواند عمق بیشتری از فاجعه را نمایان سازد. خسروانی اعلام داشت که به ۴۰ بیمارستان خصوصی و دولتی اخطار ناایمنبودن داده بودیم. خسروانی در این زمینه به بیمارستانهای خمینی، شریعتی و… اشاره کرد.
وی افزود به هر کدام از این بیمارستانها ۳ بار اخطار داده بودیم. البته خسروانی اشاره نکرد که ۴۰ بیمارستان مورد اشاره در چه منطقه و موقعیت جغرافیایی میباشند. یکی دیگر از کارگزاران شهرداری تهران نیز به این میدان پاسکاری شتافت؛ حسین نظری، معاون خدمات شهری شهرداری تهران.
وی اما به سفیدسازی و کوچکنمایی ابعاد آتشسوزی در بیمارستان گاندی تهران پرداخت. وی عنوان داشت آتشسوزی در این بیمارستان عادی بوده است. اما نمای کامپوزیت موجب بزرگنمایی این موضوع شد! شایان ذکر است پیش از این، سازمان پیشگیری مدیریت بحران در مورد ناایمنبودن بسیاری از بیمارستانهای تهران هشدار داده بود.
حادثه مشابهی در سال ۱۳۹۹ در مرکز درمانی سینا اطهر تهران در سال ۱۳۹۹ رخ داد. آن فاجعه منجر به کشتهشدن حداقل ۱۹ نفر و ۱۴ مصدوم شد. پیش از آن نیز آتشسوزی در ساختمان پلاسکو در سال ۱۳۹۵ جان بسیاری را گرفت و زخم عمیقی بر افکار عمومی گذاشت. [پلاسکو؛ آتشی که هنوز از شهر ما تنوره میکشد!]
آیا آتشسوزی در بیمارستان گاندی آخرین از این دست است؟
اما ظاهرا نه پلاسکو، نه سینا اطهر و نه بیمارستان گاندی، اولینها نبوده و قرار نیز نیست که آخرینها باشند. حداقل تا زمانی که مدیریتی جدی در این زمینه وجود نداشته باشد، نباید دچار اشتباه محاسبه شد. اشتباه محاسبه از این دست که دیگر چنین فجایعی تکرار نخواهد شد.
نکته دیگر این که مسئولان آتشنشانی و شهرداری، مدعی ابلاغ اخطار ناایمنبودن شدهاند. اما برخی گزارهها را مسکوت نگاه میدارند. چرا به رغم بارها اخطار ناایمنبودن، از فعالیت چنین مراکزی جلوگیری نمیشود؟ چرا ایمنسازی چنین مراکزی در دستور کار قرار نمیگیرد؟
در حالیکه مقامات شهرداری و آتشنشانی، مدعی اخطارهای چندباره هستند، مرجع رسیدگی به تخلفات مدیران چنین مراکزی، چه ارگانی است؟ به بیان دیگر در صورت صحت ادعاهای شهرداری و آتشنشانی، چرا هیچ ارگان نظارتی دیگر در این زمینه، اقدامات پیشگیرانه انجام نمیدهد؟
و آیا اصلا چنین ارگانها و مراجعی در حاکمیت ملایان وجود دارد؟ و چراهای بسیاری از این دست که در حاکمیت ملایان، ظاهرا کسی خود را مجاب نمیبیند که به این چراییها، پاسخ دهد. این در حالی است که پیش از این رئیس سازمان نظام مهندسی کشور نیز اظهاراتی داشت که قابل توجه است.
وی در مرداد ۴۰۲ اعلام داشت ۱۰۰۰ ساختمان ناایمن بیش از ۱۲ طبقه در تهران هستند. وی افزوده بود که این ساختمانها شناسایی شده و مستعد آتشسوزیاند. همچنین اعلام شد ساختمان کلینیک ۱۰۰۰ تخت خوابی مهدی در تهران نیز در وضعیت بحران از نظر ایمنی قرار دارد.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.