ما، جمعی از زنان، کنشگران، جامعه کوئیر،بازماندگان سرکوب و شکنجه، فرزندان زندان، تبعید، و گورهای بینام، از دل جنبشی برخاستهایم که جوهرهاش زندگیست؛ و امروز، با تمام توانمان فریاد میزنیم:
نه به جنگ! نه به تجاوز خارجی! نه به آتشافروزی داخلی!
در میانهی این بزنگاه تاریخیِ تاریک، جایی که مرز میان مقاومت و نفرت، وطندوستی و فاشیسم، و آزادی و بردگی گم شده، ما با صدایی رسا هشدار میدهیم:
جنگ، راه رهایی ما نیست.
اصل و اساس مسئله، جابهجایی هدف و وسیله است. ما به حکومت جمهوریاسلامی معترضیم چون در جستجوی زیستی بهتر، همراه با آزادی و شادمانی، هستیم. به عبارتی، هدف ما زیست بهتر است و اعتراض به حکومت، وسیلهای برای آن.
اما آن چه امروز از سوی برخی جریانهای بهظاهر اپوزیسیون تبلیغ میشود، وارونهسازی همین نسبت بنیادین است: گویی سقوط حکومت خود هدف نهاییست—حتی اگر این سقوط از مسیر جنگ خارجی و تجاوز نظامی بگذرد. ما با چنین منطق فاجعهباری مرزبندی قاطع داریم.
امروز، وظیفهی یک وطندوست و یک کنشگر از تبارِ «زن، زندگی، آزادی» ایستادن همزمان در برابر دو گفتمان ویرانگر است:
• یکی، گفتمان ارتجاعی حاکم، که سرکوب، نفرتپراکنی، و زنستیزی را نهادینه کرده؛
• و دیگری، گفتمان بهظاهر انقلابی، که آغشته به سادهانگاری، توهم، و بیاخلاقی سیاسی است.
هر دوی این گفتمانها، در دو کالبد متفاوت اما از جنسِ یک روحِ فاسد، به آتش جنگ میدمند. و خاکستر این آتش، تنها دامن ما را میگیرد—ما که خانه، خیابان، ریشه، و امیدمان در همین سرزمین است.
ما این بیانیه را نه برای درخواست حمایت، که برای اعلام مرزهای روشنمان منتشر میکنیم.
ما خود را بخشی از اپوزیسیونی میدانیم که نه به تجاوز، نه به جنگ نیابتی، و نه به سرکوب داخلی تن میدهد.
ما هشدار میدهیم که هیچگونه ثبات و امنیت پایداری با تکیه بر بقای جمهوری اسلامی حاصل نخواهد شد.
دولتهای اروپایی، اگر بهراستی خواهان صلح، ثبات، و جلوگیری از دلایل موج مهاجرتهای اجباری در آینده هستند، باید گفتوگو با اپوزیسیون دموکرات، مردمی، و آسیبدیده را جایگزین تلاش برای حفظ توافق با حکومت مستقر کنند.
ما با تمام وجود باور داریم که هیچ آزادیای از دل ویرانی، هیچ عدالت و برابریای از بستر تجاوز نظامی، و هیچ شادیای بر فراز خاکستر خانهها برنخواهد خاست.
از دل جنبشی که زن و زندگی را در کنار آزادی نشاند، دوباره تکرار میکنیم:
ما جنگ نمیخواهیم. ما صلح، امنیت، و حق ساختن فردا را، با دستان خود، در سرزمین خود میخواهیم.
با احترام،
جمعی از آسیبدیدگان و همراهان جنبش زن، زندگی، آزادی
(خرداد ۱۴۰۴ / ژوئن ۲۰۲۵)
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.