به همسر یک سرباز – شعری از مجید نفیسی

پنجشنبه, ۱۱ام شهریور, ۱۴۰۰

منبع این مطلب ایرون

نویسنده مطلب:
 

مطالب منتشر شده در این صفحه نمایانگر سیاست رسمی رادیو زمانه نیستند و توسط کاربران تهیه شده اند. شما نیز می‌توانید به راحتی در تریبون زمانه عضو شوید و مطالب خود را منتشر کنید.

 

تو را می‌بینم که به او می‌نگری
در غسالخانه‌ی غمزده‌ی شهرت
جایی که دودکشها آسمان را سیاه کرده‌اند
و فقر در رخت چرکینش سوت‌زنان می‌گذرد.

قطره‌ی اشکی شدم آنجا
که از چشمهای زیبای تو فرو‌افتاد
بر دهان دوخته‌اش
و تن‌از‌هم‌دریده‌اش
و فریادی شدم
از گلوی بسته‌ات
وقتی که او را در تابوت سیاهش بردند
تا به دهان بی‌شرم خاک بگذارند.

آیا از مادرش پرسیدی
که اولین قدم را کی برداشت
و نخستین واژه‌اش چه بود
و اولین لبخندش به که بود؟
آخرین فریادش را هنوز می‌توان شنید
وقتی که خدای جنگ
مسلسلی در دستش نهاد
و او را به جبهه فرستاد:
” بکش یا کشته شو!”

می‌دانم که تو را دوست داشت
و مهربانی چشمهایش را صیقل داده بود
کی اولین بار او را بوسیدی
و آخرین بار با کدام رویا
او را بدرقه کردی؟

 

To a Soldier’s Wife

        by Majid Naficy

 

I see you looking at him

In a sad mortuary in your town

Where the chimneys have darkened the sky

And poverty passes whistling

In its dirty suit.

There, I became a drop of tear

Falling from your beautiful eyes

Onto his sutured mouth

And his torn body

And I became a mournful cry

From your tightened throat

As his casket was carried away

And placed into the shameless ground.

Did you ask his mother

When he took his first step

And what was his first word

And who got his first smile?

His last cry can still be heard

When God of War

Put a machine gun in his hands

And sent him to the battlefield:

“Kill! Or be killed!”

I know that he loved you

And tenderness had polished his eyes.

When did you kiss him first

And for the last time

With what dream

Did you send him off?

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)

مطلب را به بالاترین بفرستید

این مطلب خلاف آیین نامه تریبون است؟ آن را به ایمیل tribune@radiozamaneh.com گزارش کنید
Join

دسته‌بندی‌ها: تمام مطالب, فرهنگ

برچسب‌ها: |

هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.