هانیه توسلی به دلیل بازی نکردن در فیلم پایان‌نامه ممنوع از کار شده بود

هانیه توسلی، بازیگر شناخته‌شده‌ی سینمای ایران در گفتگو با شماره روز چهارشنبه هشتم آبان ماه (۳۰ اکتبر) روزنامه “شرق”، چاپ تهران، فاش کرد که در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸، مدتی از ممنوع از فعالیت شده و حتی از پخش تیزر یکی از فیلم‌هایش که قبل‌تر در آن ایفای نقش کرده بود، جلوگیری شده است.

خانم توسلی در این گفتگو، اوج فشار بر خود را در آبان ۸۹ دانست و گفت: «ما در میانه فیلمبرداری فیلم “ندار‌ها” بودیم. از کارگردان خواستند که بازیگر نقشی را که من بازی می‌کردم عوض کند و همین موضوع فیلم را تا مرحله تعطیلی پیش برد.»

برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن در جشنواره فیلم “فجر” در سال ۹۰ برای بازی در فیلم “دهلیز” تاکید کرد فشاری که در دوران یک سال ممنوعیت از فعالیت‌اش تحمل کرد، «به اندازه مکالماتی که با بعضی از این مسوولان» داشت آزار‌دهنده نبود.

وی در شرح ماجرای دیدارش با علیرضا سجادپور، مدیرکل ارزشیابی و نظارت سینما بین سال‌های ۸۸ تا ۹۱ گفت: «به من گفتند که اجازه کار کردن ندارم. وقتی به دستور رییس اداره نظارت و ارزشیابی سینمای وقت فیلمبرداری فیلم “ندار‌ها” تا تغییر بازیگر متوقف شد، به دیدن‌شان رفتیم. ایشان عازم مکه هم بودند. برای من روی وایت‌برد نوشتند: “مثبت، خنثی و منفی”. بعد گفتند آن فیلمی که من بازی نکردم فیلم مثبتی بوده است و وظیفه‌ام بود که در این فیلم بازی کنم.»

به نظر می‌رسد اشاره‌ی سجاپور به فیلم “پایان‌نامه” بود که هانیه توسلی و امیر آقایی از بازی در آن خودداری کردند و هر دوی آن‌ها به همین دلیل ممنوع از کار شدند. این فیلم، با شبیه‌سازی داستان کشته‌شدن ندا آقاسلطان، این قتل را به سرویس‌های امنیتی غربی نسبت می‌دهد.

هانیه توسلی در ادامه‌ی این گفتگو با تاکید بر «لحن خیلی عصبانی» سجادپور در این دیدار تصریح کرد: «گفتند که هیچ‌جایی این‌ها را نگویید چون همه را تکذیب می‌کنم. حلالیت هم خواستند. بد‌ترین بخشش این بود که از من خواستند در فیلم دیگری بازی کنم.»

به گفته بازیگر فیلم‌هایی چون «شب‌های روشن» (۱۳۸۱) و «کافه ستاره» (۱۳۸۳)، در دوران مسوولان قبلی وزارت ارشاد «عده‌ای تسهیلات و پول‌های کلان می‌گرفتند که فیلم بسازند» و در مقابل، «عده‌ای دیگر مثل خانم بنی‌اعتماد که ارزش و سرمایه‌ای برای سینمای ماست نباید کار می‌کردند».

باران کوثری، دیگر هنرمندی که در دوره‌ای به خاطر حمایت‌های آشکارش از جنبش اعتراضی سبز، اجازه فعالیت نداشت، با بیان اینکه «هنوز دلیل منع شدنم از فعالیت هنری را نمی‌دانم»، گفت: «چند روز قبل از انتخابات من را خواستند و گفتند که دوران قانونی ممنوعیت کاری‌تان تمام شد. بعد از من خواستند که سریع یک کار انجام بدهم. اما من گفتم که نه، منتظر دولت بعدی می‌مانم. گفتند که نه همین چند روزه یک کار انجام دهید.»

بازیگر فیلم‌هایی چون «زیر پوست شهر» (۱۳۷۹) و «من مادر هستم» (۱۳۸۹) اضافه کرد که در حالی که نمایش «روایت ناتمام یک فصل معلق» روی صحنه رفته بود، حراست مرکز هنرهای نمایشی از وی خواست که ضمن کناره‌گیری از این نمایش، فرد دیگری را به جای خود معرفی کند.

خانم کوثری با بیان اینکه «آقای سجادپور فکر کرده که می‌تواند ما را بیکار کند؟»، افزود: «او اصلا عددی نیست. تصمیم آن‌ها فقط ما را محبوب‌تر و خودشان‌ را منفور‌تر می‌کند.»

در سال‌های اخیر، فشار بر هنرمندان و بازیگران سینما به جلوگیری از فعالیت آن‌ها محدود نمانده و چندین تن از آن‌ها از جمله جعفر پناهی، محمد رسول‌اُف، مجتبی میرطهماسب، رامین پرچمی و پگاه آهنگرانی بازداشت و با محکومیت حبس مواجه شدند. در یکی از تازه‌ترین این موراد، پگاه آهنگرانی، بازیگر سینما و تئأ‌تر، از سوی دادگاه انقلاب تهران به دلیل ارتباط با رسانه‌های فارسی‌زبان بیرون از ایران هم‌چون بی‌.بی.سی فارسی و دویچه‌وله به ۱۸ ماه حبس تعزیری محکوم شده است.

وی پیش از این در تیرماه سال ۹۰ و در حالی که قرار بود به دعوت دویچه‌وله و با سفر به آلمان در مورد بازی‌های جام جهانی فوتبال زنان وبلاگ‌نویسی کند، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از ۱۶ روز با وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شده بود.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)