تا امروز دانشجویان برای دفاع از حقوق خود و مردم در دانشگاه به پا خاسته و فریاد آزادی، عدالت و برابری سرداده اند، اما اینبار باید از استقلال و موجودیت دانشگاه دفاع و در برابر تبدیل آن به پایگاه عقیدتی و  پادگان نظامی بایستند.

در حالی که به سالروز قیام  زن، زندگی، آزادی  در ۲۶ شهریور نزدیک می شویم و جمهوری اسلامی در ماه های گذشته با موج وسیعی از اعتراض های دانشجویی چه در بعد برپایی تجمعات و چه در بعد کنش های فرهنگی روبرو شده و سرکوب، بازداشت، اخراج، تعلیق، ممنوعیت و محرومیت از تحصیل، دانشجویان نسل جدید را متوقف نمی کند، حاکمیت درحال تبدیل دانشگاه به پادگان و سنگر نظامی و امنیتی خود است. 

محمد مقیمی رئیس دانشگاه تهران روز ۱۸ تیر با پذیرش حشد الشعبی؛ شبه نظامیان نیابتی جمهوری اسلامی در عراق موافقت و محمدعلی زلفی‌گل وزیر علوم، تحقیقات و فناوری این خبر را تایید نمود.

 این مسئول وابسته به جمهوری اسلامی در توجیهاتی هدف از پذیرش حشد الشعبی در این دانشگاه را «ارتقای سطح دانش و توانمندی تخصصی مجاهدین مسلمان»، «ایجاد تمدن نوین اسلامی» و «ادامه الگوی تعاملی» قاسم سلیمانی فرمانده سابق نیروی قدس سپاه پاسداران و ابومهدی المهندس معاون سابق حشد الشعبی اعلام کرد.

 در حالی که طبق آیین نامه انضباطی جدید دانشگاه، دانشجویان معترض از امکاناتی مانند خوابگاه و سلف نیز محروم می شوند و به دلیل بدهی های دانشگاه تهران، دسترسی دانشجویان به پایگاه های علمی بین المللی قطع شده، مقیمی گفت که تحصیل این شبه نظامیان در دانشگاه تهران بدون چشم داشت مالی خواهد بود و بزودی دو موسسه به منظور آموزش زبان فارسی به آنها در آبادان و بغداد افتتاح و پردیس های دانشگاه نیز در اختیار آنها قرار می گیرد.

این دومین بار است که در ماه های گذشته همزمان با اعتراض های سراسری مردم و دانشجویان و سرکوب هایی که صورت می گیرد، وزارت علوم و مسئولان دانشگاه به دنبال قانونی کردن حضور نیروهای مسلح در دانشگاه ها هستند. مورد نخست آن در آبان ماه بود که وزیرعلوم خبر داد که قرار است دفاتر نیروهای مسلح در دانشگاه ها افتتاح شود و هدف آن را « تعامل وزارت علوم با ستاد کل نیروهای مسلح» اعلام کرد.

تلاش برای تغییر ماهیت و رسالت دانشگاه  در حالی که بعنوان سمبل مدرنیته و محیط علمی و آموزشی آزاد محسوب می شود از زمان انقلاب فرهنگی سال ۵۹ ادامه دارد که در جریان آن جمهوری اسلامی سعی نموده تا استادان و دانشجویان را با برچسب هایی مانند غرب زده وعناصر وابسته به بیگانه، غیر همسو پاکسازی و از مخالفان خالی کند و با تخصیص انواع سهمیه برای گروه های وابسته به خود مانند سهمیه بسیج و رزمندگان و ایثارگران آنها را جایگزین و دانشگاه را به سیاست و خط مشی های حوزوی و اسلامی خود نزدیک کند و در مواقع لازم هرگونه تهدیدی از سوی دانشگاه ها را تحت کنترل قرار دهد.

دانشگاه یک بستر پرورش تفکر انتقادی، گفتمان فکری و فعالیت دانشجویی است. اما ورود نظامیان به این فضاها  منجر به خفه شدن صدای دانشجویان و سرکوب مطالبات برحق آنها می شود. اعتراض ها و  تظاهرات مسالمت‌آمیز عناصراساسی جنبش‌های دانشجویی هستند که نباید با سرکوب‌های وحشیانه، دستگیری‌های خودسرانه و تدابیر شدید انضباطی روبرو شوند.

جمهوری اسلامی  دانشگاه ها را  درسایه ارعاب و تدابیر امنیتی ونظامی اداره می کند. نمونه های آن حمله به کوی دانشگاه در ۱۸ تیر سال ۱۳۷۸ و ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ هستند که نیروهای امنیتی و انصار حزب الله دست به کشتار، بازداشت، ربودن، اخراج، شکنجه روحی و روانی دانشجویان زده و هنوز سرنوشت سعید زینالی مشخص نیست. 

دانشجویان در چهار دهه گذشته خود را تحت نظارت دائمی دیده اند و پرسنل، اساتید و روسای امنیتی و وابسته به حاکمیت بر فعالیت‌های آن‌ها در داخل و خارج از دانشگاه نظارت کرده اند. این نظارت فراگیر حریم خصوصی آنها را نقض و آزادی بیان آنها را از بین برده است.

دانشجویانی که جرأت می‌کنند در اعتراض ها شرکت می کنند و داد خواه حقوق تضییع شده خود و مردم هستند، مورد هدف قرار می‌گیرند، بازداشت و بازجویی می‌شوند و تاوان سختی برای بلند کردن فریاد روشنگرانه خود می پردازند.

 نهادهای آکادمیک باید فضاهایی برای کاوش فکری باشند که در آن ایده ها و دیدگاه های متنوع مورد استقبال و پرورش قرار می گیرند. فضای امنیتی حاکم بر دانشگاه در ایران اصول آزادی آکادمیک را تضعیف کرده است. این فرسایش آزادی آکادمیک نه تنها رشد فکری را متوقف کرده، بلکه به مرور زمان باعث تهی شدن دانشگاه از اهالی فکر و اندیشه و جایگزینی آن با عناصر وابسته به حاکمیت با برنامه ها و ایدئولوژی های رادیکال شده است.

 درحالی که بودجه تحصیلات تکمیلی باید صرف تحقیقات، بهبود زیرساخت های آموزشی و پژوهشی، ارتباطات بین المللی علمی، گفتمان باز فرهنگی، برگزاری کنفرانس ها و نشست های علمی و حمایت از نخبگان جامعه در کسوت دانشجو و استاد فارغ از هرگونه تبعیض جنسیتی، عقیدتی، قومیتی و جغرافیایی باشد، جمهوری اسلامی در دهه های گذشته این بودجه را صرف اسلامی کردن دانشگاه، تحمیل حجاب، تفتیش عقاید، ساختن مساجد، مصلی، دفاتر امنیتی، نظارتی و حراست، مقبره شهدا، برگزاری مراسم های مذهبی و اردوهای راهیان نور کرده و در یک بخش کلان همیشه هزینه اداره امنیتی و پلیسی دانشگاه قرار داشته است.

از سوی دیگر ورود نظامیان حشد الشعبی به دانشگاه نخست ایران در حالی که برخی از گروه ها و عناصر آن از سوی جوامع بین المللی و بسیاری از کشورها همچون آمریکا به عنوان گروه تروریستی، تحریم شده است، دانشگاه تهران را که نماد تحصیلات علمی عالی در ایران است از هویت و اعتبار خود تهی کرده و عواقب بین المللی برای آن خواهد داشت که متضرر مستقیم آن دانشجویان هستند.

سابقه دانشگاه تهران به عنوان چراغ اندیشه، فکر و کانون تفکر ایران، با حضور شبه‌نظامیان حشدالشعبی در محوطه دانشگاه خدشه‌دار شده و نگرانی های جدی در مورد امنیت و آزادی آکادمیک در داخل دیوارهای دانشگاه ایجاد می شود. ورود عناصر مسلح به مؤسسه ای که برای فعالیت های علمی در نظر گرفته شده است، اهانت نگران کننده ای به اصول دانشگاهی است و جوهر یک محیط آموزشی آزاد را تضعیف می کند. و تعهد دانشگاه به حفظ آزادی و استقلال دانشگاه را مورد تردید قرار می‌دهد.

دانشجویان از ابتدای جنبش زن، زندگی، آزادی علی رغم وحشت افکنی ها و تلاش رژیم برای خاموش کردن صدای عدالت خواهی آنها عقب نشینی نکرده اند بلکه برعکس با صراحت می گویند یک کلمه «نه»؛ « نه به جمهوری اسلامی»، « نه به استبداد»، « نه به تمکین و سازش»، «نه به تبعیض» و «نه به حجاب اجباری» و « نه به مسئول عقیدتی، سیاسی و مزدور». در سالروز جنبش زن، زندگی، آزادی  نیز برای آزادی دانشگاه و هویت آن خواهند ایستاد.

جمعی از دانشجویان دانشگاه تهران در بیانیه‌ای به خبر پذیرش نیروهای حشدالشعبی عراق در این دانشگاه واکنش نشان داده و تأکید کردند که حضور این نیروها را نمی‌پذیرند و مقابل آن مقاومت خواهند کرد.

در کنار دانشجویان ایران، سازمان های بین المللی، مدافعان حقوق بشر و جامعه دانشگاهی جهانی باید صدای خود را علیه سرکوب حقوق دانشجویی در ایران بلند کنند. باید به جمهوری اسلامی نسبت به نقص استانداردهای بین المللی حقوق بشر، اصل آزادی آموزش و تحصیل و محرومیت دانشجویان ایرانی از این مهم ، فشار بیاورد.

نگارنده: صغری رحیمی

 

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)