شاید چند ثانیه از دیدار شاعرانِ درباری با علی خامنهای برای تشریح نگاه او به زن کافی باشد که نشان دهد حاکمان جمهوری اسلامی چه اندازه از جامعه ایران عقب هستند و در باتلاق رویکردهای واپسگرای خویش درماندهاند.
درست زمانی که بخش قابل توجهی از جامعه از تمام اقشار و اقوام و طبقات اجتماعی، به آن درجه از آگاهی رسیدهاند که در نگاه خود نسبت به زن و جایگاه او تجدیدنظر کنند و دستکم سعی کردهاند حتی یک قدم به سمت عبور از اندیشههای ارتجاعی جلو بروند، رهبر نظام جمهوری اسلامی نگاه قرون وسطایی به زن را تحسین میکند.
یک شاعرِ درباری یا از جهل واپسگرای خویش، یا برای کاسهلیسیِ صاحبان قدرت و خوشایند رهبر نظام، شعری میخواند که در آن خانهداری را شغل مادرزادی زنان میداند و به گفته خودش به آن افتخار میکند؛ علی خامنهای هم به این ابیاتِ ارتجاعی که میرسد میگوید آفرین، آفرین.
در روزهایی که در جامعهی ایرانی حتی همان مادربزرگهای همیشهخانهدار هم اگر چه خانهداری را وظیفهای از سر ناچاری میدانستند اما حداقل حالا دیگر بر این باور نیستند که این شغلی مادرزادی برای زن است، رهبر مطلقهی یک کشور که ارادهی او بر دستگاههای اداری و اجرایی و قانونگذاری و قضایی حاکم است، به نگاهِ واپسگرای علیه زنان میگوید آفرین.
در چنین وضعیتی طبیعی است که انتظار و امیدی به نظام جمهوری اسلامی برای همراه شدن با جامعه نیست. جامعهای که مدتها پیش از حکومت عبور کرده و رویکردی مترقی نسبت به زندگی و امکانهای زیستن اختیار کرده است؛ جامعه ایران پیش افتاده و حکومت دیگر هرگز به آن نمیرسد.
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نظر را بنویسید.