چند دهه است که اعتراضات معیشتی معلمان و دبیران به طور مرتب اقع می گردد و دولت های وقت را در تنگنا قرار می دهد. جنبش اخیر پشت به این تاریخچۀ دراز دارد و آنچه از موارد قبلی متمایزش می سازد، گستردگی آن در سراسر ایران است.

این حرکت ها همیشه صنفی بوده است و اگر گاه هم برخی کوشیده اند تا از آنها بهره برداری سیاسی بنمایند، قادر به تغییر ماهیتشان نشده اند. باید از آنها دقیقاً به عنوان جنبش صنفی حمایت کرد و ما نیز به همین شکل از جنبش اخیر پشتیبانی می کنیم.

واکنش حکومت درمقابل درخواست هایی که در هر کجای دنیا با مذاکره حل شدنی است ومی شود، سرکوب بوده است. نظامی که همه  چیز را تحت اختیار و انقیاد خود می خواهد، در مقابل هر حرکت مستقل همین طور عکس العمل نشان می دهد. سرنوشت زنجیرۀ اعتراضات صنفی که از روز اول حیات نظام اسلامی واقع شده، شاهد این مدعاست.

ما این سرکوب را محکوم می کنیم و بی اثر بودن این روش را نیز برای چندمین بار خاطر نشان حکام فعلی ایران می نماییم. ما اصراری نداریم که به هر اعتراض رنگ سیاسی بزنیم. حکومت خود در این راه گام برمی دارد چون همه چیز را سیاسی می شمرد، در هر اعتراض تهدیدی حیاتی می بیند و به این ترتیب حیات خود را آماج هر مخالفت می سازد. حکومت، خود بزرگترین یاور براندازان است، در این راه برایش موفقیت آرزو می کنیم.

سازمان ایران لیبرال

سه شنبه – ۳۰ آذر ۱۴۰۰

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)