ژوئیه‌ی ۱۹۳۶ هنگامی که ژنرال فرانکو، فاشیست اسپانیایی علیه جمهوری انقلابی مشروع مردم اسپانیا کودتا کرد، جنگ داخلی چهار ساله‌ای درگرفت که اگرچه پیروزش فاشیست‌ها بودند، اما شکل گرفتن بریگاردهای بین‌المللی مردمی علیه فاشیست‌ها و در حین جنگ با آن‌ها، شکوفایی اجتماعات اشتراکی در روستاها و شهرهای تحت قدرت مردم، در زمانه‌ای که بانگ همیشگی حافظان وضع موجود اصرار داشت «عصر انقلاب‌ها به سر رسیده و سرمایه‌داری آخرین میراث ماست»، اسپانیایی‌ها از والنسیا تا دورترین دهات، جامعه‌شان را شورایی اداره می‌کردند، فاشیست‌ها را می‌کشتند و در رفاه و برابری بودند.

سپتامبر ۲۰۱۴ که نیروهای داعش در جریان پیشروی‌های خود در سوریه، به شناخته شده‌ترین مناطق آزاد تحت اختیار حزب اتحاد دموکراتیک کردستان سوریه (با اسم مختصر ی.پ.د) با نام «کوبانی» رسیدند، ظرف چند روز ۳۵۰ روستا از ۳۵۴ روستای منطقه در اختیار آدم‌خواران داعشی قرار گرفت و صدها تن را سر بریده و کشتند.

در حالی که نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا تا هنگام این محاصره علی‌رغم درخواست‌های مکرر کمک اقدامی نکردند و ترکیه آشکارا به داعشی‌ها یاری می‌رساند، یگان‌های مدافع خلق (ی.پ.ژ) مقاومت را آغاز کردند و مردمان آزاده‌ای از کشورهای گوناگون در شوک وحشت این محاصره نمانده و خود را به کوبانی رساندند تا ارتجاع را بیرون کنند. تحت فشار افکار عمومی و تأثیرگذاری جان‌فشانی‌های مدافعان، نیروهای ائتلاف به این مقاومت ورود کردند و داعش عقب‌نشینی کرد.

امروز همچون سپتامبر ۱۹۹۶ طالبان بار دیگر در داخل ولایات افغانستان پیشروی کرده و فاجعه‌ی تکرار حکومت آن بر سراسر افغانستان، زن و مرد، پیر و جوان و هر کس که توان به‌دست گرفتن اسلحه دارد را بر علیه این نیروی اهریمنی متحد کرده است. آن سالها هم نیروهای تحت فرمان احمدشاه مسعود که به اشتباه خود در دست دوستی دادن به طالبان پی برده بودند، علیه آن مقاومت کردند تا با مرگ وی، آمریکا در هیأت منجی، غول چراغ جادوی دست‌ساز خودش، یعنی طالبان را سرنگون کند.

باید پرسید این محاصره بناست از چه جنسی باشد؟

این بار طالبان سخنگو دارد، در بی‌بی‌سی می‌آید و تبیین مواضع می‌کند. رهبران‌شان همین‌جا در ایران، در بهترین هتل‌ها و ویلاها اقامت دارند و برای شرکت کردن‌شان در مذاکرات صلح بهشان التماس می‌کنند و وقیحانه از این صحبت می‌شود که بالاخره آن‌ها هم بخشی از مردم افغانستان را رهبری می‌کنند. طالبان در آستانه‌ی جمهوری اسلامی دوم شدن است: رژیم فاشیستی که رفته رفته پذیرفته می‌شود و حتی می‌تواند وزیر امور خارجه‌ی خوشمزه‌ای چون ظریف هم داشته باشد!

در جریان نبرد کوبانی آنچه اهمیت داشت، زنده شدن ایده‌ی مقاومت بین‌المللی مردمی علیه وحشت و ترور بود.

نه فقط زنده شدن ایده در حرف، بلکه در عمل: مردان و زنان مبارزِ گُم‌نامی از ایران و ترکیه و عراق تا اروپا و آمریکای لاتین به‌ یاری یگان‌های مدافع خلق شتافتند.

این بار چه؟

آیا افغانستان مسأله‌ی منطقه‌ای ما نیست؟

آیا نباید شریان‌های خون‌رسان به این کثافت را از داخل ایران قطع کرد؟

آیا کمربند ارتجاعی طالبان-جمهوری اسلامی-حزب‌الله-اسد که جملگی در روابط حسنه با امپریالیست‌های آمریکایی-روسی-چینی هستند جز از طریق اتحاد عملی نظیر مقاومت کوبانی و مقاومت اسپانیا قابل افتادن است؟

 

 

متن از گروه نویسندگان #سرخط

#طالبان
#داعش
#فاشیسم

@sarkhatism

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)