موج دوم اعتصاب کارگران پروژه ای و پیمانی صنعت نفت و پتروشیمی که به فراخوان “شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت” از روزهای پایانی خرداد به شکل پراکنده شروع شده بود، روز سه شنبه اول تیرماه گسترش یافت و تا پایان هفته بیش از ۴٠ بخش صنایع نفت و پتروشیمی در سراسر کشور را در بر گرفت.

این اعتصاب یک هفته ادامه می یابد و سپس به اعتصاب کارگران رسمی نفت که قرار است روز نهم تیرماه آغاز گردد، بپیوندد. بنابر آخرین گزارشات کارگران پالایشگاه‌‌ها، پتروشیمی‌ها، نیروگا‌ه‌‌ها و سکوهای نفتی و دیگر بخشها نیز یکی پس از دیگری دست از کار می‌کشند و به اعتصاب می پیوندند.

روزهای سه شنبه و چهار شنبه کارگران پالایشگاههای نفت و مراکز و کارخانه های پتروشیمی در تهران، اصفهان، آبادان، بهبهان، بندر ماهشهر، کنگان و عسلویه که در شرکتهای خصوصی و پیمانی مشغول بکار بودند دست از کار کشیده به اعتصاب پیوستند.

روز پنج شنبه نیز بخشهایی زیادی از جمله کارگران شرکت دی پُلیمرعسلویه، بخش برق و ابزار دقیق بهین پالایش در قشم، پیمان کار نیروگاه سیکل ترکیبی ارومیه، پیمان کار شرکت سازه فرافن قشم، شرکت فولاد بویتا در کرمان دست از کار کشیده و به اعتصاب سراسری پیوستند.

موج دوم این اعتصابات با اعلام همبستگی و حمایت و پشتیبانی نهادهای کارگری در داخل و همۀ احزاب و جریانات سیاسی چپ و کمونیست ایران روبرو شده است.

از جمله تشکلهای بازنشستگان، معلمان، دانشجویان، سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، جمعی از کارگران هفت تپه در بخش های مختلف، سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت تپه، همگی با انتشار اطلاعیه هایی از این اعتصاب سراسری حمایت کرده اند. اعلام همبستگی بخش هایی از کارگران رسمی و دفاتر فنی و مهندسی صنعت نفت با کارگران و همکاران معترض و اعتصابی شان، امید به گسترش و موفقیت مبارزات را دو چندان می کند.

خواست و مطالبات برآورد نشده و انباشته شده کارگران صنایع نفت و پتروشیمی بسیارند. ازجمله پرداخت دستمزدهای معوقه، افزایش دستمزدها و دیگر مزایا متناسب با افزایش هزینه سبد معیشت خانواده، لغو خصوصی سازیها، لغو قراردادهای موقت سفید امضا و برچیدن شرکت های پیمانکاری، تأمین امنیت شغلی و ممنوعیت بیکارسازی، تأمین بیمه بیکاری، برخورداری از حق طبیعی تشکل مستقل و حق اعتراض و تجمع و اعتصاب، تأمین شرایط امن کار از جمله مطالبات این بخش کارگران است.

در این میان خواست افزایش دستمزدها تا سقف ۱۲ میلیون تومان در ماه، تغییر نظام اقماری کار به ۲۰ روز کار و ۱۰ روز مرخصی با حقوق، تامین امنیت شغلی با لغو کار موقت و غیر دائمی از مهم‌ترین مطالبات این بخش از کارگران است.

در شرایط کنونی با توجه به پیامد بحران ساختاری سرمایه داری ایران و گسترش فساد و دزدی در همه ارکان حاکمیت رژیم، سقوط ارزش پول کشور؛ کاهش قدرت خرید و بیکاری و فقر و فلاکت بی سابقه ای که گریبان همه کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران و غیره را گرفته است، کارگران اعتصابی نفت و پتروشیمی در واقع پرچم خواست و مطالبات دیگر بخشهای طبقه کارگر را نیز برافراشته اند.

بخش اعظم مطالبات اعلام شده کارگران نفت و پتروشیمی، مطالبه همه کارگران ایران هستند. بنابراین لازم است به هر شکلی که ممکن است حمایت و همبستگی با اعتصاب سراسری کارگران نفت و پتروشیمی را گسترش داد.

موضع و عملکرد رژیم ورشکسته اسلامی تاکنون وعده و وعیدهای کذب و بی‌پایه از سویی و تهدید و دستگیری و اخراج کارگران از سوی دیگر بوده است. رئیس کمسیون انرژی مجلس اسلامی اظهار داشت که این کمسیون قرار است روز ششم تیرماه نشست فوق‌العاده‌ای با حضور مسئولان وزارات نفت و نهادهای نظارتی (بخوان امنیتی) در رابطه با این اعتصابات داشته باشد.

این کارگزار رژیم که اعتراضات و اعتصابات سراسری و گستردۀ کارگران صنایع نفت و پترو شیمی را ” انتقادات و نگرانی برخی از کارکنان و بازنشستگان صنعت نفت ” نا م بُرد اعلام نمود که رؤسای سه قوه نیز در حال پیگیری مسأله اعتصاب مزبور هستند. ان ادعاها در حالی است که اولین عکس‌العمل رژیم در برابر این اعتصاب عظیم، تهدید به اخراج ٧٠٠ نفر از کارگران معترض وحق طلب شرکت “اورهال” پالایشگاه نفت تهران از طریق پخش فرمهای تسویه و اخراج در میان آنان بوده است.

در حالی که در بیش از سه دهه گذشته پروژه تفرقه اندازانه کارمند سازی کارگران صنعت نفت، گسترش قرارداهای موقت و سفید امضا، واگذاری بخش زیادی از فعالیت ها و مشاغل صنعت نفت به شرکت های پیمانکاری، کنترل شدید اداره اطلاعات سپاه پاسداران بر کارگران در این مرکز صنعتی شرایط بسیار سختی را به کار و زندگی و مبارزه کارگران تحمیل کرده بود، از این رو اعتصاب یکپارچه و هماهنگ و سراسری کارگران پیمانی و پروژه ای صنعت نفت و پتروشیمی و اعلام همبستگی آنها با کارگران رسمی صنعت نفت تحولی مهم و امیدوار کننده در جنبش کارگری ایران بحساب می آید.

وحدت و همبستگی کارگران نفت همیشه کابوسی برای سران رژیم بوده است.

این اعتصاب پس از مضحکه انتخابات اخیر نشان از آن دارد که کارگران نه در توهم بهبود وضعیت معیشتی خود در چهار چوب رژیم اسلامی هستند و نه در انتظار لغو تحریمهای آمریکا بسر می برند.

بدون شک تداوم و گسترش اعتراضات و اعتصابات کارگری در چند سال گذشته نسل جدیدی از رهبران و فعالین کارگری را در دامان خود پرورده است که آگاهی، تجربه و کاردانی آنها جنبش کارگری را در موقعیت به مراتب بهتری در زمینه سازماندهی اعتصابات سراسری قرار داده است.

جنبش کارگری ایران در این نبرد طبقاتی فقط با تداوم اعتراضات و بستر سازی برای سازماندهی اعتصابات سراسری می تواند توازن قوا در جامعه را به نفع مبارزات کارگران و دیگر جنبش های پیشرو اجتماعی تغییر دهد و پیشروی خود را تضمین کند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)