کارگران رسمی نفت هلدنیگ خلیج فارس، صبح روز دوشنبه دهم خرداد برای پیگیری مطالبات خود در سایت ۴ منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی تجمع کردند. کارگران رسمی نفت در جریان تجمع اعتراضی خود خواهان پایبندی هلدینگ خلیج فارس به مفاد قرارداد منعقده با شرکت صنایع پتروشیمی و رفع ممنوعیت انتقال دائم به سایر شرکت‌های تابعه نفت شدند.

کارگران رسمی نفت در شرکت هلدینگ خلیج فارس که شمار آنان بیش از پنج هزار نفر است همچنین خواهان رفع تبعیض و محدودیت تعدیل مدارک تحصیلی و اعمال آیتم ۱۴۵۰ یعنی حق ماموریت کارگران در این شرکت شدند.

اعتراضات اخیر کارگران رسمی نفت به نحوه افزایش دستمزد سال ۱۴۰۰ و پیگیری دیگر مطالباتشان در واقع از سه هفته پیش و از تجمع کارگران در مقابل مجلس اسلامی رژیم آغاز شد. اعتراض این کارگران برای پیگیری خواسته هایشان چهارشنبه هفته گذشته در ابعاد بسیار گسترده تری ادامه پیدا کرد. در این روز صدها نفر از کارگران رسمی صنعت نفت در تهران و اهواز و چندین مرکز دیگر با شعار “بترسید بترسید ما همه با هم هستیم” تجمع های اعتراضی برپا کردند.

در اهواز کارگران بعد از تجمع با شعار “تا حق خود نگیریم، از پا نمی‌نشینیم”، “زنگنه زنگنه حیا کن وزارت را رها کن” در خیابان های شهر راهپیمایی کردند. همزمان با این اعتراض و راهپیمایی کارگران رسمی نفت پالایشگاه آبادان، کارگران رسمی شرکت نفت فلات قاره ایران واحد بهرگان، کارگران رسمی نفت فلات قاره منطقه عملیاتی لاوان، عسلویه، سازمان منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی‌ منطقه ماهشهر و شرکت ملی نفت گچساران، در یک حرکت از پیش سازمانیافته در همبستگی با کارگران بخش های دیگر و جهت پیگیری مطالبات مشترک خود تجمع های اعتراضی برگزار کردند.

کارگران رسمی نفت در پی اعتراضات خود اولتیماتوم داده اند که اگر تا اول تیرماه به خواسته هایشان رسیدگی نشود، دست به تجمعات سراسری خواهند زد.

کارگران رسمی صنعت نفت در جریان تجمع های اعتراضی خود با استناد به ماده ۱۰ قانون وظایف و اختیارات وزارت نفت، تأکیید کردند که کلیه کارگران عملیاتی از مجموعه قوانین خاص خود برخوردار بوده و تابع مجموعه قوانین خدمات کشوری نیستند. کارگران اعلام کردند که حکم کارگزینی بشدت و عامدانه بضرر تمامی کارگران، علی الخصوص کارکنان عملیاتی تعریف شده است و می‌بایست اصلاح گردد.

کارگران تأکید کردند که طبق ماده ۱۰ مجموعه قوانین نفت هیچ محدودیتی اعم از کف یا سقف، برای کارکنان عملیاتی جایز الاجرا نبوده و نخواهد بود. کارگران همچنین اعلام کردند که افزایش دستمزد سال ۱۴۰۰ با شرایط سخت کار در صنعت نفت بخصوص در مناطق عملیاتی و همچنین میزان نرخ تورم واقعی و هزینه‌های سرسام آور زندگی به هیچ عنوان خوانائی ندارد و کارگران با این میزان از افزایش دستمزد نمی توانند حداقل نیازهای خود را تأمین کنند.

کارگران بر این باورند که افزایش ۲۵ درصدی دستمزدها بویژه در مورد نفتگرانی که در جزایر، سکوهای نفتی و گازی، پایانه‌ها، نفتکش‌ها و دریا و بیابان به بهره‌برداری از چاه‌های نفتی و گازی به ویژه در میادین مشترک مشغولند بشدت تبعیض آمیز است.

اعتراضات اخیر کارگران رسمی صنعت نفت با گذشت نه ماه و نیم از اعتصابات یکپارچه و گسترده کارگران “پیمانکاری” و کارگران “قراردارد موقت” صنعت نفت رویدادی امید بخش برای جنبش کارگری ایران است. سال گذشته اعتصاب کارگران پیمانکاری و قرارداد موقت صنعت نفت و پتروشیمی که از روز دهم مرداد ماه، آغاز شد بیش از چهل پالایشگاه، شرکت، نیروگاه و مؤسسه تولیدی را در برگرفت و سرانجام خواستهای خود را به شرکت های پیمانکاری و دولت تحمیل کردند.

کارگران پیمانکاری و قراردارد موقت صنعت نفت خواستار پرداخت فوری دستمزدهای معوقه، افزایش دستمزدها، برچیدن شرکتهای پیمانی و قراردادهای موقت و سفید امضا، امنیت شغلی و رسیدگی به وضعیت استخدامی، ابطال واگذاری شرکتها به بخش خصوصی، بازگشت به کار کارگران اخراجی و تأمین بیمه درمانی شدند.

آنچه روشن است، از یک سو ابعاد فقر و فلاکت اقتصادی، دستمزدهای پایین تر از خط فقر و شرایط سخت کار و زندگی و از سوی دیگر فضای سیاسی ایران کارگران رسمی و کارگران پیمانکاری و قراردارد موقت صنعت نفت را به رغم تفاوت میان نوع قرارداد و حقوق و مزایا به اتحاد و همبستگی طبقاتی فرا می خواند. کارگران صنعت نفت حدود سی سال است در خط مقدم تعرض رژیم جمهوری اسلامی برای ارزان سازی نیروی کار قرار گرفته اند.

یکی از مهمترین سیاست های رژیم جمهوری اسلامی برای گسترش انباشت سرمایه در ایران در دوره بعد از جنگ ایران و عراق که توسط دولت های رفسنجانی و سپس خاتمی به اجرا در آمد موقتی سازی، زدن از مزایای کارگران و ارزان سازی نیروی کار شاغل در صنایع نفت و سپس پتروشیمی بود. در این دوران با پروژه تفرقه اندازانه کارمند سازی کارگران صنعت نفت و بعد از چند سال با تحمیل بازنشستگی های زودهنگام و بازخریدهای اجباری سیاست بیکارسازی در صنعت نفت را بطور گسترده به اجرا در آوردند.

بعد از آن مطابق دستورالعمل دولت به وزارت نفت بخش زیادی از فعالیت ها و مشاغل صنعت نفت به شرکت های پیمانکاری واگذار شدند. طی این سالها کارگران شاغل در این صنایع همیشه تحت نظر و کنترل شدید حراست که تحت فرمان مستقیم اطلاعات سپاه پاسداران است، قرار داشته اند. تا کنون تعداد زیادی از فعالین کارگری را به اتهامات مختلف دستگیر و اخراج نموده اند.

عوامل کارفرما و حراست همواره تلاش فعالین کارگری برای برقراری ارتباط با کارگران دیگر بخش ها شدیدا تحت کنترل داشته اند. از این رو اعتصاب یکپارچه و هماهنگ بیش از چهل پالایشگاه، شرکت، نیروگاه و مؤسسه تولیدی در صنایع نفت و پتروشیمی در مرداد ماه سال گذشته و اعتراضات سراسری اخیر کارگران رسمی صنعت نفت تحولی امیدوار کننده در جنبش کارگری ایران بحساب می آید.

این اعتراضات و اتحاد و همبستگی کارگران پیمانکاری و قراردار موقت صنعت نفت با کارگران رسمی این شرکت در ادامه خود می تواند خاطره شعار “کارگر نفت ما، رهبر سرسخت ما” را دوباره در اذهان زنده کند. اعتراضات سراسری کارگران رسمی صنعت نفت و تداوم بی وقفه مبارزات کارگری همچنین نشان داد که تحولات سیاسی چند سال اخیر و بویژه خیزش های سراسری دی ماه ۹۶ و آبان ۹۸ چگونه زمین را برای رشد مبارزات کارگری شخم زدند و تقویت کردند و به محرک نیرومندی برای مبارزه اقتصادی و سیاسی تبدیل شده و میل درونی کارگران را برای مبارزه شدت بخشیدند.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)