می‌خواهی در سرزمینی دخالت نظامی کنی؟ اول باید روش درست آن را یاد بگیری. روسیه چند بار سعی کرد به نوابغ امریکایی حالی کند روش درست و پاستوریزه این عمل کدامست. امریکایی‌ها هنوز در پی افزایش نیروهای یونیفورم پوش خود با چند ده کیلو کوله و مهمات و وسایل ایمنی در سرزمینی هستند که متعلق به آنها نیست. آیا واقعا آنها فکر نمی‌کنند همین تصویر یک قطب‌بندی شدیدی بین نیروی مهاجم و میزبان ایجاد می‌کند و بدون تردید باعث شکل‌گیری تنش بیشتر در آن سرزمین می‌شود؟ کمی از حضور روسیه در سوریه یاد بگیرید. نیروهای عمل کننده عربی حرف می‌زنند، مسلمان هستند و خود را سوری وانمود می‌کنند. چنین نوع دخالتی یکپارچه شدن نیروی متخاصم میزبان را غیرممکن می‌کند اگر با اعمال فشار زیاد، بمباران‌های هوایی وحشیانه، و استفاده از سلاح‌های غیرمتعارف همراه باشد. اما موضوع فقط این نیست. ایدئولوژی نیروی متخاصم میزبان را نیز باید هدف گرفت و این یعنی جنگ در حیطه‌ای که امریکایی‌ها از آن چیزی نمی‌دانند. پوتین با به کارگیری قاسم سلیمانی که حدود پنجاه سال تجربه میدانی داشت، برگی را رو کرد که امریکایی‌ها را انگشت به دهان گذاشت. ایرانی‌ها چنین روشی را از سالها پیش آموخته بودند. می‌خواهی با دانشگاهیان مقابله کنی؟ کافی است چند دانشگاهی را اجیر کنی یا چند نفر را به مقام دانشگاهی برسانی و یا چند نفر را در لباس بسیج دانشگاهی به مقابله با آنها بفرستی. چنین وضعیتی یعنی شکاف در خود نهاد دانشگاه، و طبیعی است که در این وضعیت «نهاد» که میزبان است نمی‌تواند خود را در برابر نیروی مهاجم متحد کند. نیروی مهاجم در اینجا خارجی نیست بلکه در خود نهاد است. می‌خواهی معلمان را کنترل کنی؟ می‌خواهی پزشکان را منقاد کنی؟ هنرمندان و سینماگران را؟ تفاوتی نمی‌کند روش همانست که بود! این روش البته روش آشنای تمام رژیم‌های استبدادی است. اما پوتین توانست چنین روشی را علاوه بر سوریه در چچن نیر با موفقیت به اجراء بگذارد. رمضان قدیرف،‌جنگجوی پیشین مسلمان را اسیر و اجیر کرد، به او قول همکاری داد و او را به جان مردم چچن انداخت. چنین شد که اکنون از چچن که زمانی می‌توانست پاشنه آشیل روسیه باشد، آسوده خاطر است.

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)