طی دوماه اخیر رومینا اشرفی (۱۴ ساله)؛ فاطمه برحی (۱۹ ساله)؛ ریحانه عامری (۲۲ ساله) به بهانه حفط آبرو و ناموس توسط پدران یا همسران خود به قتل رسیدند. میدانیم که قتل‌های موسوم به “ناموس” و “آبرو” به قتل این سه نفر محدود نیست. گاه این قتل‌ها به بهانه‌های “بدگمانی”؛ وهمی و اتهام‌های خیالی مردان خانواده یا قبیله اتفاق می‌افتد وبه ظن رابطه با مردی دیگر بدون اثبات اتفاق می‌افتد؛ زیرا که طبق قوانین جمهوری اسلامی زنان ذاتا متهم‌اند و مردان مسئولیت نگهبانی از زنان را عهده دارند.

خلا قوانین حمایتی در قبال زنان و وجود قوانین زن ستیز در ایران گاه سبب میشود تا مردان متوهم و خشن اشد خشونتهای وحشیانه را علیه زنان خانواده اعمال کنند. ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی و پاره‌ای دیگر از قوانین تبعیض آمیز خانه را برای زنان ناامن میکنند و در قبال نبود “خانه‌های امن زنان” برخلاف کشورهای پیشرفته دشواریهای مضاعفی بر زنان ایران تحمیل میکند.

همچنین حق مالکیت پدر و جد پدری بر فرزندان و ریاست مردان بر خانواده بستر خشونت علیه دختربچه‌ها و زنان را مهیا میکند. خشونت جنسیتی علیه زنان البته با همدستی نظام حقوقی و سیاسی و عرف مردسالار سازمان می‌یابد.
به همین منظور کمیته همبستگی برای حقوق بشردر ایران-نروژ از فعالان مدنی، فرهنگی و سیاسی میخواهد که با تلاش خود جمهوری اسلامی را ناگزیر به پذیرش مطالبات زیر کنند:

۱. جنایت پدران، برادران، شوهران و شرکای جنسی خاطی با مجازات سخت تری روبه رو شود.
۲. پیوستن بی قید و شرط ایران به کنوانسیون رفع همه انواع تبعیض علیه زنان (مصوب سازمان ملل، ۱۹۷۹)
۳. لغو تمامی قوانین تبعیض آمیز علیه زنان
۴. حذف موارد تبعیض آمیز از کتاب‌های درسی و آموزشی

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)