باید گفتنیها را بگوییم. باید سخنانی را كه دیگران در دل می‌دارند ما خود بزبان آوریم.
بسیاری از ایرانیان با خود چنین می‌اندیشند : «اینجا كشور ماست. ما خودمان دانیم چه كار كنیم. دیگران چه حق دارند بكشور ما بیایند؟!.. چه حق دارند دخالت در كارهای ما كنند؟!..». استقلال را باین معنی می‌شناسند.

ولی این راست نیست. با این سخن شما نخواهید توانست جلو دولتهای زورورز را گیرید. نیكخواهان و دادگران جهان نیز با این منطق به پشتیبانی از شما نخواهند برخاست.

آری اینجا كشور شماست. ولی كشور به چه معنی است؟.. بهتر است آن را روشن كنیم :

🔸كشور سرزمینی است كه مردمی برای خود برگزینند و در آن بزندگانی توده‌ای پردازند و دست بهم داده بآبادی آن كوشند ، كه هم خود برخوردار گردند و هم بدیگران برخورداری دهند. كشورها همه بهم پیوسته است و بدی یا نیكی یكی از آنها در دیگران نیز تواند هَنایید[تأثیر]. استقلال بآن معنی كه شناخته شده غلط است.

شما اگر نتوانید زندگانی توده‌ای[همدست بودن مردم در همه‌ی کارهای کشور] كنید ، نتوانید در راه پیشرفت با دیگران همگام باشید ، نتوانید كشور خود را آباد گردانید … اینها بهانه‌هایی در دست زورورزان خواهد بود كه شما را شایَنده‌ی[لایق] آزادی ندانند و بكارها و كشورتان دست یازند.

این مَثَل را دیگران زده‌اند و من هم یاد می‌كنم : شما اگر همسایه‌ای می‌دارید كه خانه‌اش را آباد نگه می‌دارد و در باغچه‌اش گل می‌كارد ، شما باو پاس گزارده در كارهایش آزاد گزارید. ولی اگر همسایه‌تان خانه‌ی خود را آباد نگاه نمی‌دارد و هر روز در باغچه‌اش كاه و پهین دود می‌كند كه دود و بویش بشما نیز می‌رسد ، دیگر بآن پاس نگزارده ناچار باشید كه بكارهایش دست یازید. این مَثَل را خود بیگانگان زده‌اند.

🔸پس ببینید سخن ما كه كوشش به پیراستن توده و آبادی كشور را گام نخست در راه سیاست می‌شماریم از روی فهم و بینش است.

بویژه امروز كه گفتگوها از همكاری توده‌ها در راه جلوگیری از بیماریها و نایابیها و افزودن باندازه‌ی خواروبار و مانند اینها می‌رود [۱] و گمان بیشتر بر آنست كه باز انجمن بزرگی (مانند جامعه‌ی ملل) به نام جلوگیری از جنگ و سركوبی از دولتهای زورورز برپا گردد. اینها خود شُوَند[=سبب] دیگر است كه در ایران به نیكی حال توده و آبادی كشور بیشتر پرداخته شود و بدانسان كه گفتم این گام نخست سیاست باشد. زیرا آن همكاریها كه عنوان شده است دستاویز دیگری در دست دولتهاست كه هوشیار نیكی یا بدی حال شما باشند و شما را بخود نگزارند و اگر خواستند دست بكارهای شما یازند. …

[۱] : همبستگی کشورها با یکدیگر امروز چندین برابر همبستگیهای هشتاد سال پیش است. چنانکه امروز جستارهایی مانند مواد مخدر ،‌ تروریزم ،‌ زیست بوم ،‌ اینترنت ، پولشویی ، کنترل بیماریها و مانند اینها پیش آمده که پیشتر نبوده ،‌ بیگمانست که در آینده این همبستگیها (و در نتیجه دخالتها) بسیار بیشتر خواهد شد.
امروز شما می‌بینید که کشورها به اندازه‌ی تولید گازهای گلخانه‌ای ، مبادلات بانکی مشکوک ، پژوهشهای دانشی پرخطر یکدیگر دخالت می‌کنند و چشم به آنها نمی‌بندند. حکومت ملایان به این جستارها چهل سال بی‌پروایی کرده ولی رفتار کشورهای جهان در برابر گسترش ویروس کرونا گمان نمی‌رود مانند واکنش به کشتار این حکومت مخالفان خود را در درون و بیرون کشور باشد.
رفتارهای نابخردانه و پست حکومت ملایان در سراسر جهان آبرویی برای ایران بجا نگزارده است.

بزودی فشارهای جهانی بر این کشور بیشتر خواهد شد و توده‌ی ایرانی رنج آن را بیش از گذشته خواهد کشید.
چاره یک چیز بیشتر نیست و آن اینکه مردم هرچه زودتر حقایق زندگی را یاد گیرند و در این میان کیش سراسر دروغ اخوندی را بشناسند. از این کیش خواری‌آور بیزاری جویند و از پیروی ملایان بیکبار دست کشند

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)