به گمان می رسد بخشی از پاسخ به پرسش بالا را می توان در سودبَری شرکتهای اروپایی در معامله با ایران جستجو کرد.

بزرگترین بنگاه خبرگزاری دانمارک ریتساو (Ritzau) در ۳۰ نوامبر با توجه به گفته های وزیر خارجه ی دانمارک یپه کوفود (Jeppe Kofod) گزارش داد که دانمارک همرا با کشورهای بلژیک، فنلاند، هلند، نروژ و سوئد به کانال مالی اینستکس (Instex: The Instrument in Support of Trade Exchanges) می پیوندند.

پس از آنکه سال گذشته امریکا پای خود را از برجام بیرون کشید و دونالد ترامپ در پی افزایش تحریم ها علیه ایران، از جمله خواهان جلوگیری شرکت های اروپایی از تجارت با ایران شد، در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۹، ۱۱ بهمن ۱۳۹۷ اینستکس از سوی فرانسه، بریتانیا و آلمان برای معامله با ایران تشکیل شد. کشورهای عضو این کانال اقتصادی به جای نفتی که از ایران می گیرند با آن معامله ی پایاپای کرده و دارو، محصول کشاورزی، وسایل پزشکی و… به آن می دهند.

وزیر خارجه دانمارک با این استدلال که دانمارک خواهان حفظ امنیّتِ قراردادهای اتمی است، خواسته ی داشتن سهمی در اینستکس را مطرح کرد و گفت که ابتکار مالی اینستکس بهترین راه برای اطمینان یافتن از این است که ایران در فکر گسترش ساختن بمب اتم که می تواند امنیت منطقه را به خطر اندازد، نباشد. وزیر خارجه دانمارک که می گوید نگران زیر پا گذاشتن قرارداد اتمی از سوی ایران است، بیان داشت که قرارداد برجام بر دو پایه استوار است. از یک سو بر کنترل جهانی بر برنامه ی اتمی ایران، و از سوی دیگر بر افزودن تحریم ها و تجارت با ایران که با پیوستن شش کشور تازه به اینستکس، نشان داده می شود که اروپا پشت این قرارداد ایستاده و خواهان برداشتن گام های مشخصی برای نگه داشتن این قرارداد است.

 قابل توجه است که دولت دانمارک برای پیوستن به اینستکس، نیازمند مطرح کردن آن در پارلمان این کشور نیست.

ما شرقی ها و به ویژه ایرانیان سرانجام ناچار می شویم بفهمیم که در منطق سیاست جهانی، اخلاق گرایی شرقی و رمانتیسم جایی ندارد و حساب بازرگانی و سود و سرمایه، حساب دو دوتا چهارتاست. و خلاصه به لفظ خودمانی:

کس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من

یا اینکه:

چو تو خود کنی اختر خویش را بد

مدار از فلک چشم نیک اختری را

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)