محرومیت ناشی از موقعیت خاص جغرافیایی، خشکسالی و قابل کشت نبودن بسیاری از اراضی کشاورزی به واسطه بی اعتنایی دولت برای رسیدگی به مسئله حق آبه رود هیرمند به عنوان منبع حیات بخش سیستان و بلوچستان و عدم جایگزینی دقیق شهرکها و کارخانجات صنعتی در این منطقه و فقدان استراتژی و برنامه ملی برای کنترل مواد مخدر در زمینه مقابله با عرضه و تقاضا، بی توجهی نهادهای آموزشی نسبت به کودکان و جوانان در خصوص تبعات جبران ناپذیر استفاده از مواد مخدر بر سلامت و خانواده، بیکاری و فقر را برای  اهالی منطقه سیستان و بلوچستان رقم زده است و ساکنین خود را در چارچوب مناطق خاکستری وادار به فعالیت سیاه بخصوص تجارت و ترانزیت مواد مخدر برای امرار و معاش کرده است.

مناطق خاکستری به مناطقی گفته میشود که نوعی اقتصاد مبتنی بر تجارت باند جنایتکار مافیایی بر آن حاکم است. خصوصیت عمده مناطق خاکستری این است که کسی نمی داند در آنجا چه می گذرد. افراد در این مناطق بدلیل بیکاری و نبود فرصت های شغلی به تجارت غیرقانونی مواد مخدر و دیگر اقدامات تبهکارانه روی می آورند.

 با توجه به اینکه سیستان و بلوچستان در نوار مرزی با کشورهای پاکستان و افغانستان به عنوان کانون تولید و تجارت مواد مخدر قرار دارند و از سوی دیگر گردش مالی تولید، ترانزیت و توزیع مواد مخدر بعد از تجارت اسلحه بیشترین رقم را در سال به خود اختصاص داده و حتی از درآمد نفت هم بیشتر است ، انگیزه مناسبی را برای شهروندان در این منطقه بوجود می آورد که جزو ساکنین مناطق خاکستری شوند. از این رو محرومیت اقتصادی- اجتماعی مردم به دلیل بیکاری و نبود شغل مناسب، باعث شکل گیری و رشد مناطق خاکستری در بطن اغلب شهرهای منطقه مورد نظر شده است.

محرومیت ناشی از موقعیت خاص جغرافیایی، خشکسالی و قابل کشت نبودن بسیاری از اراضی کشاورزی به واسطه نبود آب و فقدان استراتژی و برنامه دولتی-ملی برای کنترل مواد مخدر در زمینه مقابله با عرضه و تقاضا، بیکاری و فقر را برای ساکنان استانهای سیستان و بلوچستان رقم زده است و از طرفی سودآوری کلان ناشی از تجارت مواد مخدر باعث شده تا علی رغم میل باطنی بسیاری از ساکنان بومی منطقه، تجارت و ترانزیت مواد مخدر به عنوان تنها راه تامین معاش در نظر گرفته شود و انگیزه ای برای باندهای مافیایی بوجود آورد تا از این موضوع برای کنترل بهتر و بیشتر بر اوضاع، دست به گسترش مناطق خاکستری که به انواع تبهکاری آلوده میباشد، بزنند که معضلات اجتماعی و عقب ماندگی منطقه مورد نظر از نتایج تاسف بار آن می باشد. با وجود فقر، توسعه نیافتگی و خشکسالی در سیستان و بلوچستان دولت در مواجه با این منطقه نه تنها هنوز بی اعتنا است بلکه با اهمال و بی مسئولیتی نسبت به برنامه ریزی برای بهبود زیرساختهای عمرانی، به موضوع افزایش فقر دامن می زند.

مریم وریج کاظمی

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)