اطلاعیه شماره ١

“هر فردی حق آزادی عقیده و بیان دارد و این حق مستلزم آن است که کسی از داشتن عقاید خود بیم و نگرانی نداشته باشد.” (ماده ی ١٩ اعلامیه حقوق بشر)

 بیست سال از قتل‌های سیاسیِ پاییز ۷۷ می‌گذرد. در آن برهه‌ی زمانی، پیروز دوانی، فعال سیاسی و مؤسس بولتن پژوهشی «پیام امروز»، حمید حاجی زاده، شاعر و منتقد حکومت، به همراه پسر ٩ ساله‌اش کارون، داریوش فروهر و پروانه اسکندری از چهره های سیاسی دگر اندیش، مجید شریف، عضو هیئت تحریریه‌ی «ایران فردا»، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده از اعضای فعال و مؤثر دوره‌ی  سوم کانون نویسندگان، به گونه‌ای زنجیره ای و فجیع  ترور می‌شوند.

قتل های سیاسیِ پاییز ۷۷ به دنبال سلسله ترورهای سیستماتیکی بودند که جمهوری اسلامی از آغاز روی کار آمدنش، بنا بر ماهیت فرهنگَیِ واپس گرایانه‌اش در داخل و خارج از ایران، برنامه ریزی و به مرحله‌ی اجرا درمی‌آورد. از آن جمله می توان به ترور دکتر کاظم سامی، دکتر تفضلی، احمد میرعلایی، غفار حسینی، ابراهیم زال زاده، عبدالرحمان قاسملو، صادق شرفکندی، نوری دهکردی و بسیاری دیگر اشاره کرد که حکومت به موازات اعدام‌های رسمیِ هزاران فعال سیاسی و اجتماعی در زندان‌های مخوفش، پی در پی  طراحی کرده و انجام می داد.

این ترورها با هدف سرکوب و حذف فیزیکیِ انسان‌های دگراندیش صورت می‌گرفت که ترویج کننده و پیش برنده‌ی اندیشه های مستقل، منتقد حکومت و بالنده ای بودند که دیگران را به تفکر چرایی و انتقادی در برابر فرهنگِ سرکوب، سانسور،  و بردگی وا می‌داشتند.

این قتل های سیاسی، انفجاری اجتماعی و سیاسی را در ایران و در جامعه‌ی بین المللی دامن زدند. موج اعتراضات خانواده‌های این عزیزان و خبرِ سوگواری آن‌ها که با اعتراضات گسترده مردم هم‌راه ‌شد، به طور گسترده از طریق رسانه‌های داخلی و خارجی بازتاب ‌یافت.

موج این اعتراضات مردمی، جمهوری اسلامی را برای اولین بار وادار ساخت که پاسخی هرچند ناروشن و مغشوش نسبت به ترور‌های سیستماتیک خود بدهد. به همین سبب، پاییز ١٣۷۷ را می‌توان نقطه عطفی در اعتراضات مردمی نسبت به کشتار دگر اندیشان دانست.

اگر چه موج این اعتراضات گسترده بود ولی روند پیگیری ترورها، آن گونه که انتظار می‌رفت به سرانجامی نرسید. پرونده این ترورها مُثله شد، یکی از مهره‌های کلیدی و برنامه ریز این قتل‌ها، در زندان به قتل رسید. وکیل خانواده ها، روانه ی زندان شد و دادگاهی پشت درهای بسته و بی حضور خانواده‌ها و وکلایشان تشکیل شد. جمهوری اسلامی سعی کرد بار دیگر با تحریف تاریخ، این ترورهای سیاسی را مشمول مرور زمان کند تا برای همیشه از حافظه ی تاریخیِ مردم ایران محو شود. اما پی گیری و دادخواهیِ خانواده های این عزیزان و هم چنین برپایی مراسم گسترده یادمان این بزرگان در داخل و خارج ایران نگذاشت که این واقعه ی مهم تاریخی مشمول مرور زمان شود و نقشه حاکمان جمهوری اسلامی را برای محو شدن این واقعه ی مهم، نقش برآب کرد.

بیستمین یادمان این عزیزان، مجالی است برای بازخوانی و تأمل در فاجعه قتل های سیاسی و سیستماتیک در ایران. گرچه پاسخ به دادخواهی خانواده ها ناتمام ماند، اما تلاش پی گیر آن‌ها، وکلا و یاران متعهد‌شان در افشای این جنایات، نشان داد که پرونده‌ی این ترو‌رها  در برابر آگاهی جمعی مردم ایران همواره باز است.

ما در بیستیمین سالگرد آن جنایات سیاسی حکومتی، گرد هم خواهیم آمد تا یاد عزیزانی را پاس بداریم که در مقابل حکومت سرکوب و خفقان ایستادند و جان بر سرآرمان‌های خویش نهادند.

بیستمین یادمان، مروری است برآن بیداد و تلاش خستگی ناپذیرخانواده‌های این عزیزان و همدلان آنان برای دادخواهی. این دادخواهی چیزی نخواهد بود جز محاکمه ی جمهوری اسلامی در دادگاهی مستقل، بی طرف و علنی با هدف روشن شدن ابعاد این جنایات و در نهایت مجازات حاکمان جمهوری اسلامی به جرم جنایت علیه بشریت! به امید آن روز!

 

برگزارکنندگان بیستمین یادمان:

کانون کنشگران دمکرات و سوسیالیست-هانوفر

خانواده پوینده

 

مراسم بیستمین یادمان: سخنرانی خانواده های این عزیزان و منیره برادران

گشایش نمایشگاه نقاشی، نمایش فیلم و موزیک با همراهی گلرخ جهانگیری

زمان: ۷، ٨ دسامبر ۲٠۱۸

مکان: خانه کارگاه                           Zur Bettfedernfabrik 1, 30451 Hannover

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)