اپلیکیشن‌های اندروید بصورت پیش‌فرض در سند‌باکس کار می‌کنند، سندباکس یا همان جعبه شنی یک سازوکار حفاظتی برای جدا نگاه‌داشتن بعضی نرم‌افزارهای در حال اجرا در آن واحد با دیگر نرم‌افزارهاست. اگر این اپلیکیشن‌ها بخواهند به داده‌‌های خارج از سندباکس دسترسی داشته باشند به اجازه سیستم نیاز دارند.

سطح دسترسی‌ها یا مجوز‌ها به چند دسته تقسیم می‌شوند، ما در اینجا به دو نوع آن: عادی و خطرناک می‌پردازیم. دسترسی‌ها و مجوز‌های عادی مانند دسترسی به اینترنت، ارتباط بلوتوث، ساخت آیکن و موارد اینچنینی است.  این نوع دسترسی‌ها به طور پیش‌فرض به اپلیکیشن داده می‌شود و نیاز به آگاه سازی و تائید کاربر ندارند.

اگر اپلیکیشنی نیاز به مجوزهای خطرناک داشته باشد به تائیدیه کاربر نیاز است.

دسترسی‌های خطرناک

دسترسی‌های خطرناک شامل ۹ گروه دسترسی می‌شوند که به نوعی به حریم شخصی و امنیت کاربر در ارتباط هستند. هر گروه هم شامل چندین دسترسی است. 

اگر کاربر یکی از دسترسی‌ها را تائید کند، سایر دسترسی‌های همگروه آن را نیز به طور خودکار تائید می‌شوند. برای مثال اگر اپلیکیشنی به خواندن پیام‌های کوتاه دسترسی داشته باشد، قادر است پیام کوتاه هم ارسال کند، پیام‌های MMS را نیر بخواند، و سایر عملیات این گروه را انجام دهد.

ادامه مطلب را در لینک زیر بخوانید:

بررسی سطح دسترسی‌ اپلیکیشن‌های اندروید

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)