اربیل – عراق – مادر من قوطی بنزین را در اتاق گذاشت و به من یک فندک داد. همانطور که اتاق را ترک می کرد، با چهره ای عبوس گفت: “من می خوام وقتی که از اتاق خارج می شوی ببینم که شعله های آتش از روی بدنت شعله ور می شود، برای حاوره ی ١٣ ساله این مایه ی دل شکستگی بود، فقط به خاطر اینکه تنها جرمش  همجنسگرایی بود.

همانطور که حاوره در یک گوشه ی دنج یک کافه در  سلیمانیه این حادثه را از سال ٢٠٠٢ بازگو می کرد اشک از صورتش سرازیر شد.

باوجود خواری و تحقیر گاه به گاهی که دیگر افراد  همجنسگرا از طرف اعضای خانواده و غریبه ها با آن مواجه می شوند، مسائل به بدی آنچه برای حاوره روی داده بود نیستند.

بیشتر دوستانش او را پذیرفته اند، خانواده اش در نهایت با او کنار آمدند و با  گرایش_جنسی او صلح کردند، و او در این گوشه از منطقه کردستان در جنوب عراق در صنعت رسانه خوب فعالیت می کند.

حاوره گفت که او تقریبا ٣٠ نفر دیگر را می شناسد که  همجنسگرا هستند و رنج آنها ادامه دارد و اغلب سکوت کرده اند.

این مشخص نیست که چند نفر در جامعه دگرباشان منطقه کردستان عراق وجود دارد، زیرا بیشتر اعضا گرایش جنسی شان را مخفی کرده اند و سازمانی ندارند که نماینده ی آنها باشد.

آنها از طرف خانواده، دوستان و در کل جامعه با آزار و اذیت و بدرفتاری مواجه می شوند. از نظر فنی، آنها برای داشتن روابط همجنسگرایانه جذب فعالیت غیرقانونی در دید عراق و قانون کردستان می شوند.

وکیل شوخان حاما رشید از سازمان همیاری قانونی زنان درشبکه ی تلوزیونی کردستان گفت :”به خاطر اینکه منبع قوانین ما در عراق و کردستان شریعت اسلامی است،  همجنسگرایی غیر قانونی و ضد اسلام مطرح شده و از این رو به عنوان جرم به آن نگاه می شود. این پدیده (همجنسگرایی) در کردستان وجود دارد، اما به صورت مخفی… این پدیده در بین جوانان و حتی بین زوج های متاهل شایع است.”

در یکم ژوئن، کنسولگری آمریکا در اربیل برای  حقوق_دگرباشان موضع گرفت و پرچم  رنگین_کمان را به افتخار ماه  جشن_غرور در محوطه ی  کنسولگری برافراشت. تاثیر این اقدام بسیار عظیم بود. این اقدام صدها کامنت در  فیسبوک به زبان کردی و انگلیسی دریافت کرد. این اقدام بحث داغی ایجاد نمود که همراه با نفرین کردن  ایالات_متحده، جامعه دگرباشان و دولت کرد همراه شد. مردم بسیاری استدلال کردند که همجنسگرایی با فرهنگ کردی غریبه بود.

فیسبوک شاید محبوب ترین سایت شبکه ای در منطقه کردستان است، و این بینش را ارائه می دهد که چگونه جامعه مساله ای مانند همجنسگرایی را درک می کند، که به عنوان یک تابو در نظر گرفته شده است.

میوان ماندالاوی در این صفحه نوشت :”تا آنجا که من عاشق فرهنگ آمریکایی و مردم آمریکا هستم، دولت  ایالات_متحده بارها تلاش می کند تا ارزش هایشان را به مردم دیگر تحمیل کنند، به این دلیل است که چرا مردم از تو تنفر دارند.”

“تو پرچمی را برافراشتی که دیگران علیه آن هستند.. کاری که تو انجام دادی شبیه به این است که یک حامی  نازی به  کالیفرنیا برود و پرچم نازی را برافراشته کند، این کار درست نیست.”

دیگران از مقایسه متفاوتی استفاده کردند تا نقطه نظرشان را بیان کنند.

جمشید رستم نوشت :”چند همسری در کشورهای اسلامی یک هنجار است. آیا چند همسری را در ایالات متحده تحمل می کنی؟ ..من خواستار پرچم چند همسری را در ایالات متحده هستم.”

کنسولگری پاسخ داد :”جمشید اگر واقعا یک پرچم چند همسری وجود داشت، ما مشکلی با تو نخواهیم داشت که آن را در ایالات متحده به اهتزاز در آوری.. این تمام ایده ی آزادی بیان است.”

بنا بر ارزیابی کنسولگری درباره این صفحه، باوجود توهین و برهان پیچیده ی بعضی از اظهار نظر کنندگان، حدود یک سوم اظهار نظرها بر این صفحه مثبت و موافق  دگرباشان بودند.

حما علی در حمایت از جامعه دگرباشان نوشت :”من تو را برای این اقدام ستایش می کنم. اگرچه اکثریت کردها/عراقی ها شاید این کار را بی احترامی بدانند، من نسبت به این اقدام مثبت هستم.”

حاوره نوشت : “البته من خشنود شدم که دیدم این پرچم برافراشته شود. این کار شجاعانه ای بود، اما من فکر می کنم که انتقادهایی وجود داشت.”

انتقادها از سمت دفتر فرماندار اربیل، تشکل روحانیون، گروه  داعش و بعضی از داخل جامعهی کرد در فیسبوک بود.

در یک انتقاد طعنه آمیز در یک کانال معروف تلگرام که تبلیغات گروه داعش را گسترش می دهد، نوشته شده :”تبریک به دولت کرد… کنسولگری آمریکایی.. نماد  همجنسگرایان را برافراشتید.”

حمزه حمید، از دفتر رسانه ای استان اربیل به یک شبکه محلی گفت :”این تلاشی برای تحریف کردن هنجارهای اجتماعی در کردستان و بدنام کردن فرهنگ کردستان است… فرماندار اجازه ای به هر فرد، گروه یا سازمان نداده است تا بدین شکل رفتار کند.”

چندین روحانی میانه رو پیامی در صفحه های فیسبوک خود منتشر کردند تا این اقدام را متهم کنند و از دولت منطقه ای کردستان خواستند تا اعتراض کند.

“همجنسگرایی در این منطقه غیر قانونی است و از نظر قانون و منطقه و همچنین سنت ممنوع شده است.”

همانطور که جامعه های دگرباش سراسر جهان غرب در ماه جشن غرور با سهولت نسبی راهپیمایی می کند، در کردستان، جامعه دگرباشان در تاریکی می ماند و اعضای آن جرات بیان هر احساسی را ندارند که آنها را به عنوان همجنسگرا شناسایی کند.

احمد، یک فرد  میان_جنسی که خواست نام واقعی اش فاش نشود، گفت :”من پس از اینکه سه برادرم سعی کردند تا من را زنده دفن کنند، از شهر زادگاهم داهوک فرار کردم. کسی وجود ندارد که به این جامعه بازگردد.”

در گزارش  حقوق_بشر ٢٠١۶ وزارت کشور ایالات متحده در اشاره به عراق هشدار داده شده که :”افراد  دگرباش اغلب با  بدرفتاری و  توهین و  خشونت از طرف خانواده و افراد غیر دولتی مواجه می شوند. علاوه بر خشونت هدف دار، اعضای جامعه دگرباشان در خطر جنایت های ناموسی باقی می مانند، زیرا رفتارشان با هنجارهای جنسیتی سنتی مطابقت ندارد.”

از سال ٢٠٠٣ که ایالات متحده به عراق حمله کرد،  تعداد بسیاری از جامعه دگرباشان مورد حمله قرار گرفتند و بعضی حتی توسط اوباش و گروه های نظامی کشته شدند، در حالی که دولت عراق چشمش را بر آن بست.

تقریبا ٣٠٠٠ نفر از سال ١٩٩١ تا ٢٠٠٣ توسط نیروهای امنیتی صدام حسین ملعون به خاطر ابراز  میل_جنسی شان شکنجه شدند. سازمان های حقوق بشر بارها از دولت عراق خواستند تا جلوی سواستفاده و بدرفتاری نسبت به جامعه دگرباشان تحت تعهدهای بین المللی اش را بگیرد.

کمیته حقوق بشر  سازمان_ملل_متحد که با پذیرش دولت ها بر پیمان بین المللی حقوق مدنی و سیاسی بر  دولت ها نظارت می کند، که عراق بخشی از آن است، در گزارش ٢٠١۵ بیان کرد :” خشونت و  تبعیض علیه افراد دگرباش در عراق رو به رشد است، و قربانیان تقریبا تضمینی بر حفاظت و جبران خسارت ندارند. دولت عراق در انجام تعهداتش تحت این پیمان به منظور انجام اقدام های مناسب شکست خورده است، اقدام هایی تا بر حقوق به رسمیت شناخته شده از آن بابت تاثیر بگذارند، تضمین جبران موثر در موارد نقض حقوق بدهند، و از معافیت از مجازات سیستمی جلوگیری کنند.”

مدت ها پیش از اینکه داعش در  موسل مردان را به دلیل اعمال همجنسگرایی از ساختمان های بلند پایین می انداخت، مردان همجنسگرا کشته می شدند و گاهی توسط نظامیان سر از تنشان جدا می شد و اندام های تناسلی شان بریده می شد یا با چسب مسدود می شد که این اقدام ها با تایید دولت مرکزی در بغداد یا مقام های دولتی صورت می گرفت.

باوجود این نابردباری ها، بعضی پیشرفت های مثبت وجود داشته است : ژولای گذشته،  مقتدا_الصدر روحانی  شیعه مشهور عراقی خواستار بردباری نسبت به کسانی شد که با هنجارهای جنسیتی سازگار نیستند. فعالان همجنسگرا بیشتر درباره حقوقشان سخن می گویند.

در ماه های اخیر، دو شبکه تلویزیونی اصلی در منطقه ی کردستان برنامه هایی در مقابله با ننگ و نابردباری نسبت به جامعه دگرباشان به روی آنتن برد.

هر دو برنامه دارای کاستی هایی بودند، با اینحال این برنامه ها شجاعت خبرنگاران و مدیران این شبکه ها بود که به مساله ای توجه کرد که بسیاری به عنوان یک تابو نگاه می کنند.

زندگی حاوره ثبات بیشتری دارد، و او اکنون در رابطه است.

او گفت :”من همیشه باید مراقب باشم، زیرا شما نمی دانید که چه کسی بعدا با شما برخورد می کند.”

من از او پرسیدم که آیا او فکر می کرد که جامعه کرد روزی او را برای کسی که هست، خواهند پذیرفت.

او پاسخ داد :”شاید زمانی که من ۶٠ ساله هستم.”

ترجمه تخصصی برای دارما و مارتیا: احسان پارسی و ارسلان

ما همه جا هستیم، آزاد و برابر:

‏‎فیس بوک ما:

‏‎‏‎‏https://m.facebook.com/DharmaMartia ‏‎

وب سایت ما:‏

‏‎‏http://dharmamartia.org

‏‎صفحه خبر وب سایت :

‏‎‏http://dmblog.dharmamartia.org/ home

اینستاگرام ما:

‏dharma_martia

توییتر ما:

‏@DharmaMartia ‏‎

کانال تلگرام ما:

‏‎‏https://telegram.me/DharmaMartia

‏‎همکاران ما:

‏‎‏رسانه همیاری: ‏‎‏

‏http://media.hamyaari.ca

‏‎‏سایت خودنویس: ‏‎‏

‏www.Khodnevis.org

‏‎‏ فضای اختصاصی دارما و مارتیا در تریبون زمانه:

www.tribunezamaneh.com/archives/author/dharma-martia

سایت پلنت ترنسجندر:

 ‏www.planettransgender.com ‏‎

منبع :

http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2017/06/lgbt-iraq-kurdistan-human-right-gender-quality.html

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)