برای خواندن متن کامل لطفا کلیک کنید:

شوایتزر، “بزرگداشت زندگی”، و روزگار ما

در دورانی که در سراسر جهان، رسم روزگار برای بعضی‌ها، کشیدن گونی ای بر دوش و جارو کردن و پاک تراشیِ ته‌مانده‌ی ثروت‌هایی است که از زیر دست رندان قبلی در بعضی جاها قِــسِــر در رفته‌اند؛

در اوضاعی که در سراسر جهان، معامله‌ی اسلحه و تولید جنگ و تولید بی‌خانمان و مهاجر جنگ زده یا تولید زاغه‌‌نشین و تولید فلاکت شهری و روستایی، بیزینس و کاسبیِ روزانه‌ی معمول و پاکی به حساب می‌آید؛

در شرایطی که اخلاق عمومی، یعنی همان ته‌مانده‌ی اخلاق سنتی که در کنار فوایدش، هزار جور عیب و ایراد هم داشت و دارد؛ به حضیض ذلت و رذالت هر چه عمیق تر نزدیک می‌شود.

در دورانی که در سراسر جهان، مذهب مصرف و تخریب زیست-کُره و تولید حس نیاز به مصرف هر چه بیشتر و بهتر، سرلوحه‌ی کردار نهادهای اقتصادی و مصرف کنندگان در همه‌ی زمین مخروبه‌ی ماست.

در دورانی که …

در همین دوران بهتر است باز هم کمی به حق “بزرگ‌داشت زندگی” یا “حرمت حیات” نگاهی انداخته‌شود، بحثی که ابداع‌گر اول‌اش، آلبرت شوایتزر بود.



_________________
نه! این نمد نیست!
_________________

امروزه دور و برمان اتوبان کم نیست، هر کجا که باشیم.

… سرگرم عبور هستیم. راننده باشیم یا مسافر، ازدور چشم مان به لکه‌ای صاف می‌خورد روی آسفالت جلوی‌مان. لحظه‌ای بعد نزدیک می‌شویم و می‌بینمش. انگار که چیزی است مثل یک تکه نمد یا یک مُشتْ موی کوتاه که همراه با چسب، اتویش کرده باشی.

نه! خبری از نمد یا چسب و مو و اتو نیست!

این یک سگ است!

بله!

تعجبی ندارد!

بله، … این یک نمد نیست! این یک سگ است!

برای خواندن متن کامل لطفا کلیک کنید:

                                                       شوایتزر، “بزرگداشت زندگی” و روزگار ما

نظرات

نظر (به‌وسیله فیس‌بوک)